به لحاظ اهميت نقطه نظرات مستشرقان پيرامون مباحث اسلامي، در اين نوشتار ترجمه يکي از مقالات دايره المعارف قرآن ـ ليدن (هلند) ـ تحت عنوان جالوت ارائه خواهد شد. اميد است ترجمه اين قبيل آثار گامي باشد در جهت آشنايي با ديدگاه هاي اسلام شناسان غربي.
جالوت دشمن بني اسرائيل که به دست داود به هلاکت رسيد.
نام جالوت (جالوت معرب Golisth است و احتمالا متأثر از واژه ي عبري Galut به معناي تبعيد است؛ قس Vajda djalut) سه بار در قرآن در آيه ي 249 تا 251 سوره ي بقره به کار مي رود و در اين آيات وي به عنوان دشمن ديرينه بني اسرائيل در جنگ توصيف مي شود. بيان قرآن در آيات مذکور آميزه اي است از دو داستان کتاب مقدس، يکي قصه ي نبرد جدعون با مديانيان (1) ـ به ويژه آن قسمت داستان که در آن خدا به جدعون آموخت تنها مرداني را برگزيند که به اندازه ملاقه با کف دستشان از رودخانه آب نوشيدند. (2) ـ و ديگري داستان جنگ هاي شاؤل و داود با فلسطينيان. (3) روايات «قصه هاي پيامبران». (قصص الانبياء)، جالوت را پادشاه عماليقيان مي داند و روايت کتاب مقدس، او را قهرمان فلسطينيان برمي شمارد. (4) در روايات قصص الانبياء از عبارت ساده ي «داود جالوت را کشت». (قرآن، 2:251)، داستاني منسوب به وهب بن منبه (وفات 114/732) ساخته مي شود که ريشه هايش را مي توان در افسانه هاي تفسير عهدين جست و جو کرد. در روايت وهب، داود سنگ هاي نياکانش ابراهيم، اسحاق و يعقوب را گرد هم آورد و آنها را در خورجينش نهاد.
هنگامي که رودرروي جالوت قرار گرفت دست در خورجينش کرد و آن سه سنگ به يک سنگ بدل شد. سپس آن يک سنگ را در فلاخنش نهاد و به سوي جالوت پرتاب کرد. سنگ واحد دوباره به سه سنگ تبديل شد، سنگ نخست کلاه خود جالوت را شکافت و او را به هلاکت رساند؛ سنگ دوم پهلوي راست و سومين سنگ پهلوي چپش را متلاشي کرد.
جاي تعجبي ندارد که روايات اسلامي به پيروزي معجزه آساي سپاه کم شمار داود جوان بر سپاه بسيار و رعب انگيز جالوت، به عنوان پيش گويي غزوه بدر مي نگرد، زيرا محقق پس از پژوهش درمي يابد که آيه ي «بسا گروهي اندک که بر گروهي بسيار به اذن خدا پيروز شدند، و خداوند با شکيبايان است». (2:249، بقره)، در همه رواياتي از اين دست که سپاه اندک درستکاران (البته طبق نظر راوي)، سپاه عظيم دشمنانشان را شکست داده اند، آورده شده است. (5)

Goliath

james E. Lindsay
Foe of the Children of Israel (q.v.) slain by David (q.v.).
Goliath's name (Jalut; this Arabic rendition of the name is possibly influenced by the Heb. word for exile, galut; cf. Vajda, Djalut) is mentioned three times in Q 2: 249 - 51 wherein he is portrayed as the ancient Israelites' opponent in battle. The Quranic account conflates the biblical story of Gideon's conflict with the Midianites (see MIDIAN) - in particular the episode wherein God instructed Gideon to select only those men who drank from the river by scooping water with their hand (Judg 7:1-7) - with the account of the wars of Saul (q.v.) and David against the Philistines (I Sam 17). The "Stories of the prophets "tradition (qisas al - anbiya) identifies Goliath as the king of the Amalakites; the biblical account identifies him as the champion of the philistines (I Sam 17:4, 23). The qiasa al - anbiya' tradition transforms the simple phrase, "David slew Goliath" (Q 2:151) into a tale, attributed to wahb b. Munabbih (d. 114/732), whose origins may be found in midrashic legend. In Wahb's account, David collected the stones of his ancestors Abraham (q.v.), Isaac (q.v.), and Jacob (q.v.) and put them in this satchel. When he confronted Goliath, he reached into his satchel and the three stones became one. After he placed it in his sling and threw it at Goliath, the single stone again became three. One stone penetrated Goliath's hemlet and slew him; the second vanquished his right flank; the third his left flank. Not surprisingly, the Muslim tradition views the miraculous victory of the young David's outnumbered forces over the formidable Goliath's mighty host as a foreshadowing of the battle of Badr (q.v.). In fact, one finds the passage "Many a small band has, by God's grace, vanquished a mighty army; God is with those who endure with fortitude" (Q 2:249), cited in all sorts of accounts in which the smaller armies of the righteous (however defined by the author defeat the larger armies of their opponents (see EXPEDITIONS AND BATTLE; FIGHTING).
Bibliograhy
Primary: R. G. Khoury, Wahb ibn Munabbih, 2 vols., Wiesbaden 1972, i, 48-56: Kisa' I, Qisas, 230-77: id, The tales of the prophets of al - Kisa' I, trans. W.M. Thackston. Boston 1978, 270-300; Tabarf, Ta rikh ed. De Goeje, i, 548-62.
Secondary: L. Ginzberg Legends of the Jews, 7 vols., Philadelphia 1909-36, iv, 81-121; G. Vajda, Djalut, in Er, ii, 406.

پي نوشت ها:

1- ن.ک: مقاله «Midian» ، (مدعيان) در همين دايره المعارف.
2- سفر داوران، 7 ـ 7:1 .
3- سموئيل اول، (23 ، 17:4) ، 17.
4- سموئيل اول 23، 17:4.
5- ن.ک: به مقالات «Expeditions and Batles; Fightingl» ، (سريه ها و غزوات؛ قتال) در همين دايره المعارف.

منبع: نشريه بشارت
/خ