نگاهی به کاربرد پزشکی اوفیوپوگون

نویسندگان: کوهویی لینگ، چوا تانگ کیان، تان چای هون
مترجمان: دکتر حسین حسین‌زاده، دکتر محسن ایمن شهیدی، دکتر رامین رضایی
 

نام علمی (خانواده):

Ophiopogon japonicus Ker-Gawl. (Liliaceae)

نام انگلیسی:

Dwarf Lilyturf, Mondo Grass, Mai Men Dong

نام فارسی:

ندارد. اوفیوپوگون

مشخصات:

افیوپوگون ژاپونیکوس یک علف ریزوم‌دار همیشه سبز بدون ساقه است. برگ‌ها دراز، در ابعاد 10-50 سانتی‌متر در 2-4 میلی‌متر، خطّی، علفی شکل و دارای با 3 تا 7 رگبرگ و نوک‌های نقطه‌ای هستند. گل‌ها تکی و یا جفت هستند.

منشأ:

بومی ژاپن و کره است.

ترکیبات شیمیایی:

اوفیوپوگونین E و D، اوفیوپوگونین ´C و ´D، بورنانول، اوفیوپوگونانون E, C, A و F، اوفیوپوگوژاپونین D و سایر مواد.

کاربرد در طب سنتی:

از ریشه‌ها برای سرد کردن بدن، توان افزایی، مسهل، مبارزه با تشنگی، درمان گلو درد، سرفه و تب استفاده می‌شود. دوز روزانه ریشه‌های برجسته 6 تا 20 گرم به شکل دم کردنی، قرص و یا شربت است که به عنوان ضد سرفه و خلط‌آور استعمال می‌شود. در چین، ریشه‌ها برای درمان برونشیت، سرماخوردگی، ادرار دردناک، سرفه خونی، التهاب حنجره (لارنژیت) احساس عدم خستگی، تشنگی، سل، استرس برای افزایش توان جنسی، برای بهبود حافظه و باروری، به عنوان افزایش دهنده‌ی بزاق، برای درمان سرطان و به طور گسترده‌ای در تجویزهای چند گیاهی در دیابت ملیتوس به کار می‌رود. در هند و چین، از ریزوم‌ها برای درمان تب و التهاب، به عنوان افزایش دهنده‌ی ترشح شیر، کاهنده تب و نیز برای درمان بیماری‌های معده‌ای، کلیوی، کبدی استفاده می‌شود.

بیشتر بخوانید: برونشیت: علائم، روش های جلوگیری و درمان

 

آثار دارویی:

آنتی آریتمی، ضد التهاب، ضد ترومبوز، تنظیم کننده سیستم ایمنی، محرک ایمنی، محافظ قلبی و پیشگیری از پیشرفت سرطان.

مقدار مصرف:

دوز روزانه ریشه‌های برجسته 6 تا 20 گرم به شکل دم کردنی، قرص و یا شربت است که به عنوان ضد سرفه و خلط‌آور استعمال می‌شود.

مسمومیت‌زایی:

LD50 این گیاه در موش با تزریق داخل صفاقی بیشتر از 2 گرم بر کیلوگرم گزارش شده است.

پی‌نوشت:

برای مشاهده پی‌نوشت‌های این کتاب به منبع مقاله مراجعه شود.

منبع مقاله :
لینگ، کوهویی - تانگ کیان، چوا - چای هون، تان؛ (1392)، راهنمای گیاهان دارویی: مصور و با رویکرد علمی و دارویی، مترجمان: حسین حسین‌زاده - محسن ایمن شهیدی، رامین رضایی، مشهد: بنیاد پژوهشهای آستان قدس رضوی، چاپ اول