سنجد، گوشتش گوشت می‌رویانَد، استخوانش استخوان را رشد می‌‌دهد و پوستش پوست را می‌‌پرورد
 
چکیده
«العِلمُ عِلمانِ: عِلمُ الأَدیانِ و عِلمُ الأَبدانِ»؛[1] دانش بر دو گونه است: دانشِ دین‌ها و دانشِ بدن‌‌ها. یکی از راه‌های درمان در نگاه روایات استفاده از میوه‌ها است. گل‌هاى سنجد بسیار معطر بوده و تا شعاع بیش از پنجاه متر منتشر می‌‌شود و چون نیروى جنسى و میل و تحریک زنان را زیاد می‌‌کند، زنانِ سردمزاج متأهل براى تقویت و تحریک نیروى جنسىِ خود نیازى به داروهاى شیمیایى و هورمونى ندارند؛ بهترین راه درمان آن بهره‌‌گیرى از بوییدن شکوفه‌‌ها و گل‌هاى درخت سنجد است.

تعداد کلمات 673/ تخمین زمان مطالعه 4 دقیقه
نویسنده: رامین بابازاده
از امام حسین)ع) روایت شده است:
دَخَلَ رَسولُ‌الله)ص) عَلى عَلِیِّ‌بنِ‌أبی‌طالِبٍ)ع) و هُوَ مَحمومٌ فَأَمَرَهُ بِأَکلِ الغُبَیراءِ؛[2] پیامبر خدا بر على‌بن‌ابى‌طالب)ع) وارد شد، در حالى که وى تب داشت. پیامبر(ص) او را به خوردن سنجد، سفارش کرد.
امام صادق(ع) فرمودند:
الغُبَیراءُ لَحمُهُ یُنبِتُ اللَّحمَ و عَظمُهُ یُنبِتُ العَظمَ و جِلدُهُ یُنبِتُ الجِلدَ و مَعَ ذلِکَ فَإِنَّهُ یُسَخِّنُ الکُلیَتَینِ و یَدبَغُ المَعِدَةَ و هُوَ أمانٌ مِنَ البَواسیرِ وَ التَّقتیرِ و یُقَوِّی السّاقَینِ و یَقمَعُ عِرقَ الجُذامِ؛[3] سنجد، گوشتش گوشت مى‌رویانَد، استخوانش استخوان را رشد مى‌دهد و پوستش پوست را مى‌پرورد؛ علاوه بر این، سنجد، کلیه‌ها را گرم مى‌کند، معده را پاک مى‌سازد، مایۀ ایمنى از بواسیر و تقطیر‌البول‌ است، ساق پا را قوى مى‌کند و رگ جذام را به ‌کلّى قطع مى‌کند‌.

 

بیشتر بخوانید: خواص سنجد


خواصّ سنجد

ـ گل‌هاى سنجد بسیار معطر بوده و تا شعاع بیش از پنجاه متر منتشر مى‌شود و چون نیروى جنسى و میل و تحریک زنان را زیاد مى‌کند، بوییدن آن براى دختران و زنان جوان مجرد، خوب نیست.
ـ زنانِ سردمزاج متأهل براى تقویت و تحریک نیروى جنسىِ خود نیازى به داروهاى شیمیایى و هورمونى ندارند؛ بهترین راه درمان آن بهره‌گیرى از بوییدن شکوفه‌ها و گل‌هاى درخت سنجد است. شکوفه‌ها و گل‌هاى درخت سنجد، موجب تحریک سیستم هورمونى و عصبى بانوان شده و احتمالاً سبب ترشح استروژن و پروژسترون آنان می‌شود و زمینۀ تحریک جنسى را فراهم مى‌کند.
ـ بوییدن گل و شکوفۀ سنجد براى افراد فلج و مبتلا به لقوه، سودمند است؛
ـ سنجد، مقوّى معده بوده و قابض (جمع‌کنندۀ معده) است. در اسپانیا از شیرۀ گل سنجد براى قطع تب‌هاى مهلک و خطرناک استفاده مى‌شود؛
ـ سنجد، بادشکن و تقویت‌کنندۀ سیستم عصبى و قدرت تفکر و مقوّى قلب و ضد یرقان و استسقا و پوکىِ استخوان است‌؛
ـ سنجد، طبق نظر حکماى طبّ سنتى، سرد و خشک است و از نظر خواص، مقوّى و نشاط‌‌‌‌ آور است؛
ـ براى سرفه‌هاى گرم، مفید و مقوّى معده است و قى و آشفتگى را تسکین مى‌دهد و صفرا را ریشه‌کن ساخته و مانع ریختن مواد به معده مى‌شود. سنجد، خصوصاً خام آن، براى بند آوردن اسهال نافع است. مقدار خوراک آن تا پنجاه عدد است‌؛
ـ براى قلب و زخم‌هاى ریوى و تنگى نفس و آسم مفید است و براى تقویت معده و کبد و بازکردن گرفتگى‌ها و تحلیل گاز و نفخ و استسقا و یرقان، نافع است‌؛
ـ مقدار خوراک از گل آن، پنج گرم است که به صورت دم‌کرده یا جوشانده مصرف مى‌شود؛
ـ اگر برگ درخت سنجد را روى دُمل بگذارند، باعث رسیدن آن شده، چرک آن را از بین مى‌برد و زخمِ آن را التیام مى‌دهد، به ‌طورى که احتیاج به دارویى دیگر نیست و اگر برگ تازۀ درخت سنجد نباشد، از برگ خشک آن نیز مى‌توان استفاده کرد.
ـ چنانچه برگ درخت سنجد را در روغن زیتون بجوشانند تا لِه شود، مالیدن این روغن جهت درد و وَرَم‌ مفاصل و اعضاى بى‌حس‌شده، سودمند است و چون این روغن را بر سر بمالند، باعث بلندى موى سر خواهد شد؛
ـ سنجد، سرشار از ویتامین‌هاى‌ A و B بوده و کمى هم ویتامین‌ K دارد؛ به این جهت، ضد اسهال خونى و بواسیر است و نیز از نظر املاح معدنى، غنى بوده، کلیه‌ها را گرم و معده را دباغى کرده و ادرار را زیاد مى‌کند و نرمى و پوکى استخوان را مانع است و آن را درمان مى‌کند. افرادى که مبتلا به تسلسل بول یا تکرّر ادرار هستند، یعنى زیاد ادرار مى‌کنند، براى درمان آن، دارویى بهتر از سنجد نمى‌یابند.[4]

 

نمایش پی نوشت ها:

[1]. کنز‌الفوائد، ج2، ص107؛ معدن الجواهر، ص25؛ الرواشح ‌السماویّة، ص202 و بحارالانوار، ج1، ص220، ح‌52.
[2]. عیون أخبار الرضا(ع)، ج2، ص43، ح‌152؛ صحیفة الإمام الرضا(ع)، ص252، ح‌175؛ مکارم‌الأخلاق، ج1، ص381، ح‌1276؛ الدعوات، ص157، ح‌431 و بحارالانوار، ج66، ص188، ح‌1.
[3]. الکافی، ج6، ص361، ح‌1؛ مکارم‌الأخلاق، ج1، ص381، ح‌1277 و بحارالانوار، ج66، ص188، ح‌2.
[4]. دانش‌نامۀ‌‌ طب اهل‌بیت:، ص462.

کتابنامه:

ـ قرآن کریم.
ـ جمعى از نویسندگان، کتب طبى انتزاعى، بی‌جا، ناشر دیجیتالی: مرکز تحقیقات رایانه‌ای قائمیه اصفهان، بی‌تا.
ـ حاجى‌شریف، احمد، اسرار گیاهان دارویى، تهران: حافظ نوین، چهارم، 1386.
ـ دریایى، محمد، دانش‌نامۀ طب اهل‌بیت(ع) بر اساس طب الأئمه(ع)، تهران: پیام کتاب، اول، 1388.
ـ صانعى، صفدر، همیشه لاغر و سلامت باشید، تهران: حافظ نوین، دوم، 1386.
ـ عباس‌نژاد، محسن، قرآن و طب، مشهد: مؤسسه انتشاراتى بنیاد پژوهش‌هاى قرآنى حوزه و دانشگاه، اول، 1385.
ـ محمدى‌رى‌شهرى، محمد، دانش‌نامۀ احادیث پزشکى، قم: دار‌الحدیث، ششم، 1385.
ـ مفضل‌بن‌عمر، توحید مفضل؛ شگفتی‌هاى آفرینش، ترجمۀ: نجفعلى میرزایى، قم: هجرت، پنجم، 1377.
ـ میرحیدر، حسین، معارف گیاهى، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامى، هفتم، 1385.
ـ ا‌بن‌بابویه، محمد ‌بن ‌على(شیخ صدوق)، علل الشرائع، ترجمه: محمدجواد ذهنى ‌تهرانى، قم: انتشارات مؤمنین، اول، 1380ش.
ـ ا‌بن‌بابویه، محمد ‌بن ‌على(شیخ صدوق)، الخصال، قم: جامعه مدرسین، اول، 1382ش.
ـ پاداش نیکی‌ها و کیفر گناهان (ترجمۀ ثواب ‌الأعمال)، قم: دفتر انتشارات اسلامی، اول، 1381ش.
ـ من ‌لا یحضره ‌الفقیه، تهران: دار الکتب الاسلامیه، اول، 1367ش.
ـ عیون أخبار الرضا(ع)، تهران: نشر صدوق، اول، 1378ق.
ـ احمد ‌بن ‌محمد ‌بن‌ خالد، المحاسن، قم: دار الکتب الاسلامیه، دوم، 1371ق.
ـ بروجردى، آقا حسین، منابع فقه شیعه (ترجمه جامع‌ الأحادیث ‌الشیعه)، ترجمه: عده‌اى از فضلا، تهران: فرهنگ سبز، اول، 1386.
ـ پاینده، ابو‌القاسم، نهج‌الفصاحه، تهران: دنیای دانش، چهارم، 1382ش.
ـ تمیمى‌ آمدى، عبد‌الواحد ‌بن ‌محمد، تصنیف غرر‌الحکم و درر‌الکلم، قم: دفتر تبلیغات اسلامی، اول، 1366ش.
ـ تمیمى ‌آمدى، عبد‌الواحد ‌بن ‌محمد، غرر‌الحکم و درر‌الکلم، تحقیق و تصحیح: سیدمهدى رجائى، قم: دار الکتاب الإسلامی‌، دوم، 1410‌ق.
ـ حلوانى، حسین ‌بن‌ محمد ‌بن ‌حسن‌ بن‌ نصر، نزهة ‌الناظر و تنبیه‌ الخاطر، قم: بنیاد امام مهدی(ع)، اول، 1408ق.
ـ حمیرى، عبدالله‌ بن ‌جعفر، قرب الإسناد، تحقیق و تصحیح: مؤسسة آل‌البیت(ع)‌، قم: مؤسسة آل‌البیت(ع)‌، اول، 1413ق‌.
ـ دیلمى، حسن‌ بن ‌محمد، إرشاد القلوب إلى الصواب، قم: شریف الرضی، اول، 1412ق.
ـ قطب‌الدین راوندى، سعید ‌بن ‌هبة‌الله، الدعوات، قم: ‌انتشارات مدرسه امام مهدى(ع)، 1407ق‌.
ـ محمدی‌ ری‌شهری، محمد، منتخب میزان‌الحکمه، قم: دار الحدیث، 1387.
ـ حر عاملى، محمد ‌بن‌ حسن، وسائل‌الشیعه، تحقیق و تصحیح: مؤسسة آل‌البیت(ع)‌، قم: مؤسسة آل‌البیت(ع)، اول‌، 1409ق.
ـ طبرسى، حسن ‌بن‌ فضل، مکارم‌ الأخلاق، تهران: دوم، 1365ش.
ـ طوسى، محمد‌ بن ‌حسن، الأمالی، قم: دار‌الثقافه، اول، 1414ق.
ـ کراجکى، محمد ‌بن ‌على، گنجینۀ معارف شیعه إمامیه (ترجمۀ کنز‌الفوائد و التعجب)، تهران: فردوسی، اول، بى‌تا.
ـ کلینى، محمد ‌بن‌ یعقوب ‌بن ‌اسحاق، الکافی، تهران: دار ‌الکتب ‌الإسلامیه، چهارم، 1407ق.
ـ کوفى اهوازى، حسین ‌بن‌ سعید، زاهد کیست؟ وظیفه‌اش چیست؟ (ترجمۀ الزهد)، قم: نور السجاد(ع)، اول، 1387ش.
ـ مجلسى، محمد‌باقر، بحار‌الأنوار، بیروت: دار احیاء التراث علمی، دوم، 1403ق.
ـ مجلسى، محمدتقى بن مقصودعلى، لوامع صاحبقرانى (مشهور به شرح فقیه)، قم: اسماعیلیان، دوم، 1414ق.
ـ نورى، حسین ‌بن‌ محمدتقى مستدرک ‌الوسائل و مستنبط ‌المسائل‌، تحقیق و تصحیح: مؤسسة آل‌البیت(ع)‌، قم: مؤسسة آل‌البیت(ع)‌، اول، 1408ق.