عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: هر کس حسین را دوست بدارد، خداوند دوستدار اوست. بحارالأنوار، ج43، ص261

اولین اذان

اولین اذان
چهارشنبه 11 فروردین 1395  10:36 ق.ظ

اولین اذان

http://file.tebyan.net/a433b6090c/%D9%BE%D9%88%D8%B4%D9%87%20%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86%20%D9%86%D8%A7%D9%85/%D8%A7%D8%B0%D8%A7%D9%86/%D8%A7%D8%B0%D8%A7%D9%860000.jpeg


نیمروز بود و خورشید همچون همیشه دست سخاوتش را بر سر زمین و اهل آن می کشید.
نسیم خنکی نخل های خرما را نوازش می داد.
پیامبر و علی (ع) پس از کار روزانه در نخلستان مشغول استراحت و صحبت بودند.
جبرئیل بر پیامبر نازل شد، در حالی که پیامبر سر بر دامان علی‏ نهاده بود.
جبرئیل، در گوش پیامبر جملاتی سرود و با صدای ملکوتی اش گوشهای پیامبر را نوازش داد، پیامبر سر برداشت و به چهره علی نظر انداخت.
چهره زیبای علی را نیز، متبسم دید. 
با مهربانی از او پرسید:
تو هم صدای جبرئیل را می شنوی؟
علی جواب داد: بله یا رسول الله!
پیامبر، آرام، محکم و با اطمینان ایستاد و جبرئیل همچنان در گوشش زمزمه می کرد.
علی به چشمان درخشان پیامبر می نگریست و شعفی که لحظه به لحظه، در وجودش بیشتر می شد.
نزول وحی به پایان رسید، پیامبر لبخند زنان پرسید:
علی جان! آنها را به خاطر سپردی؟
علی حافظ قرآن بود و بادقت، آنچه را از جبرئیل شنیده بود، به خاطر سپرد. 
پس جواب داد: بله یا رسول الله!
پیامبر دست بر شانه او گذاشت و مهربانتر گفت:
بِلال را صدا بزن و اذان و اقامه را به او بیاموز!
علی نیز اذان و اقامه را به او آموخت، و دستور داد در اوقات نماز با صدای بلند و رسا اذان بگوید
و این چنین او را به مقام مؤذّنی مفتخر گرداند.
ساعتی بعد بِلال، اولین موذن اسلام، به مسجد رفت و با صدای بلند و دلنشین، فضای مدینه را لبریز از یاد خدا کرد.
اگرچه در آن روزگار، کسانی بودند که صوتی دل‏نشین و لهجه‏ای فصیح‏تر از بِلال داشتند، امّا پاک‏دلی، ایمان و خلوص بِلال، او را تا آن منزلت رفیع بالا برد. 
بحارالانوار، ج ۴۰، ص ۶۲، حدیث ۹۶
من لا یحضره الفقیه، شیخ صدوق‏، ج‏1، ص: ۲۸۲
الکافی، ج‏3، ص: ۳۰۲

a433b6090c

a433b6090c
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : اردیبهشت 1394 
تعداد پست ها : 13177
محل سکونت : خراسان جنوبی
دسترسی سریع به انجمن ها