عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: هر کس حسین را دوست بدارد، خداوند دوستدار اوست. بحارالأنوار، ج43، ص261

نماز جماعت؛ نخستین و مهمترین تشکل اجتماعی اسلام

نماز جماعت؛ نخستین و مهمترین تشکل اجتماعی اسلام
یک شنبه 15 فروردین 1395  06:07 ق.ظ

نماز جماعت؛ نخستین و مهمترین تشکل اجتماعی اسلام

http://file.tebyan.net/a433b6090c/37780577209929066862_thumb.jpg.png

نطفه حیات اجتماعی اسلام مقارن با نخستین روزهای بعثت با تشریع نماز از جانب خداوند متعال، شکل می گیرد. یعنی روز دوم بعثت بود که جبرئیل برای تعلیم نماز و وضو بر پیامبر نازل شد پیامبر خدا نیز خدیجه و علی را تعلیم فرمودند و آنگاه نماز جماعت سه نفره را در مسجد الحرام به جای آوردند.

«عفیف کندی»، مشاهدات خود را از برگزاری نخستین روزهای نماز جامعت چنین گزارش می کند:

در دوران جاهلیت به مکه رفتم تا برای خانواده خویش از پارچه ها و عطر آنجا خریداری کنم. پس نزد «عباس بن عبدالمطلب» که مردی بازرگان بود، رو به کعبه نشسته بودم که خورشید در آسمان بر آمد و به زوال رسید ناگاه جوانی آمد و دیده به آسمان دوخت و سپس رو به کعبه ایستاد، اندک زمانی فاصله شد که پسری رسید و دست راست وی ایستاد و طول نکشید که زنی آمد و پشت سر آن دو ایستاد، پس جوان به رکوع رفت و آن پسر و زن هم رکوع کردند و چون سر از رکوع برداشت آنان هم سر از رکوع برداشتند آنگاه به سجده رفت و آن پسر و زن نیز سجده کردند. به عباس گفتم: امری است عظیم؛ گفت: این جوان را می شناسی؟ گفتم: نه، گفت: این برادرزاده من «محمد بن عبدالله» است. این را می شناسی؟ گفتم: نه، گفت: این هم برادرزاده من است، این زن را می شن اسی؟ این هم خدیجه دختر خویلد همسر اوست.

اکنون این برادرزاده ام می گوید که پروردگار آسمان و زمین او را به این دینی که بر آن است مامور ساخته است، به خدا قسم که در تمامی روی زمین جز این سه نفر احدی بر این دین نیست.

رسول خدا چندی بعد، در خصوص برگزاری نماز جماعت در مسجدالحرام از جانب قریش مورد تهدید واقع می شود لذا ناگزیر برنامه عبادی خود را همراه با علی بن ابی طالب موقتا در خارج از شهر مکه و به دور از انظار عمومی برگزار می نمایند.

«این اسحاق» به نقل از بعضی از اهل علم می گوید: آنگاه که وقت نماز فرا رسید رسید پیامبر(ص) به سوی دره های اطراف مکه می شتافت و علی(علیه السلام) نیز به طور مخفیانه و به دور از چشم پدرش «ابی طالب» و تمامی عموها و اقوام اش، پیامبر را همراهی می کرد و آنجا با هم نماز خود را اقامه کرده و شبانگاهان باز می گشتند.

«به تدریج بر مسلمانان نمازگزار افزوده شد و «جعفر»، «زید»، «ابوبکر» و دیگران به این جماعت پیوستند اما پیغمبر و یاران نماز خود را در کوهستان ها ادا می کردند چون «عمر» اسلام آورد و دین حنیف قوت گرفت، با درخواست عمر مسلمانان آشکارا به مقابل کعبه آمدند و به نماز و طواف پرداختند».

به این ترتیب ملاحظه می شود که «اصل تشریع نمازهای یومیه به جماعت بوده و فرادی رخصت است و بر این اساس است که «حنابله»، جماعت در نماز را واجب می دانند اما باقی مذاهب، جماعت را در نماز سنت موکد شمرده اند.

مدرک رای حنابله حدیثی است از پیغمبر که به هدم خانه کسی که در نماز جامعت حاضر نشود دستور است. دیگران این حدیث را ناظر به موقع خاص گرفته اند و برخی حدیث را بر شدت و تاکید استحباب حمل کرده اند.

اغلب فقها شیعه را نظر بر این است که «حاضر نشدن به نماز جماعت از روی بی اعتنایی جایز نیست و سزاوار نیست که انسان بدون عذر نماز جماعت را ترک کند».

مصداق سخن اینکه پیامبر حمت فرمود:

«من سمع النّداء فارغا صحیحا فلم یجب فلا صلاة له»

(آنکه صدای اذان جماعت را بشنود و در آن حاضر نشود نمازی برای او نیست) «یعنی از رسیدن به هدف اجتماعی-الهی که فلسفه نماز مستتر است بازمانده است».

خبرگزاری شبستان

a433b6090c

a433b6090c
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : اردیبهشت 1394 
تعداد پست ها : 13168
محل سکونت : خراسان جنوبی
دسترسی سریع به انجمن ها