عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: هر کس حسین را دوست بدارد، خداوند دوستدار اوست. بحارالأنوار، ج43، ص261

دوست علی (ع)

دوست علی (ع)
جمعه 20 فروردین 1395  03:18 ب.ظ

حدود یک ماه قبل از «غدیر» به دنیا آمد، در مسیر کاروان حجة الوداع. خواهرش عایشه کنیه اش را ابالقاسم گذاشت. قبل از او، پیامبر (صلوة الله علیه) بشارت تولدش را به مادر داده و نامش را «محمد» گذاشته بود.


مادرش اسماء بنت عمیس، از پاکدامنان قبیله بود و بعد از مرگ همسرش ابوبکر، با امیرالمومنین (علیه السلام) ازدواج کرد و به همین خاطر، فرزندش «محمد»، در خانه ی علی (ع) بزرگ شد. سعادتی که قطعا به هرکسی داده نمی شود مگر اهلش.

محمد، در کنار حسنین (علیهم السلام) و بر پایه ی تعالیم الهی بزرگترین مرد زمان، پرورش یافت. اندیشه هایش را مستقیما از مخزن علوم گرفت و هیچ کس را، مثل علی (ع)، بر حق و شایسته نمی دانست. امیرالمومنین (ع) نیز او را بسیار دوست داشتند و درباره اش گفته اند: «او [محمد] دوست من بود و چون فرزندم او را پرورش داده بودم.» (1)

محمد ابن ابوبکر، در سنین جوانی، با علی (ع) بیعت بست و هنگام بیعت به ایشان گفت: «گواهی می‌دهم که تو امامی هستی که اطاعت تو واجب است.» او در بسیاری از جنگ ها، در سپاه امام اول شیعیان حضور داشت و علیه کفر و نفاق جنگید. محمد، یکی از پنج نفر خواص حضرت امیر (ع) بود. (2) امین و مورد اعتماد.

درایت و صلابتش به قدری بود که در سن کمتر از 28 سالگی، به حکومت مصر رسید. حضرت امیر (ع) درباره اش فرمودند: «او را فرزندی خیرخواه و کارگزاری کوشا و شمشیری برنده و ستونی بازدارنده می‌شماریم.»(3)

محمدبن ابی بکر، سرانجام در جریان یک جنگ نابرابر بین سپاه 2000 نفری خود و سپاه 6000 نفری معاویه، شکست خورد. در مورد نحوه ی شهادتش، روایات مختلفی گفته شده است. اما اینکه او بعد از این جنگ، کشته و سوزانده شد، تقریبا مورد توافق است.

هنگامی که خبر شهادت او را به حضرت علی (ع) دادند، ایشان به شدت منقلب و پریشان شدند. وقتی علت این حال را از ایشان پرسیدند جواب دادند: «چرا از مرگ او اندوهگین نباشم؟ او تربیت شده ی‌ من بود و در خانه‌ام رشد یافت. او برای فرزندانم، برادر به حساب می‌آمد. من پدر او بودم و او را فرزند خود می‌دانستم.»(4)

 

 

 

 

پی نوشت:
1.      سید رضی، نهج‌البلاغه، ترجمه محمد دشتی، قم، انتشارات مشهور، ۱۳۸۰ش، خطبه ۶۷.
2.      چهار نفر دیگر عبارت بودند از: هاشم بن عتیه، جعده بن هبیره مخزومی، محمد بن ابی حذیفه و ابن ابی العاص؛ بنگرید به: محمد بن حسن طوسی،رجال الکشی، تصحیح حسن المصطفی، بی‌جا، بی‌تا، ص ۶۳؛ مامقانی، تنقیح المقال، ج۲، ص ۵۷.
3.      ثقفی، الغارات، ج۱، ص ۲۵۴؛ ابن‌اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص ۳۳.
4.      الغارات، ص 158.

 

منبع:
http://www.sibtayn.com/fa/index.php?option=com_content&task=view&id=4325&Itemid=892

از همه دل بریده ام،دلم اسیر یک نگاست،تمام آرزوی من زیارت امام رضـــــــــاست

nazaninfatemeh

nazaninfatemeh
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : خرداد 1389 
تعداد پست ها : 59194
محل سکونت : تهران
دسترسی سریع به انجمن ها