عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: هر که حسین را دوست بدارد، خداوند دوستدار او است. بحارالأنوار، ج43، ص261

ميلاد حضرت محمد(ص) الهام بخش وحدت

ميلاد حضرت محمد(ص) الهام بخش وحدت
دوشنبه 2 اسفند 1389  02:43 ب.ظ

میلاد با برکت حضرت محمد(ص)، یادکرد پرداختن به رخدادي بنیادین یعني وحدت میان مسلمانان جهان است. وحدت درون دیني میان فرقه‏ هاي گوناگون اسلامي بویژه برادران اهل تسنّن و تشیّع، بایسته‏اي است گریز ناپذیر که سالگشت ولادت پیامبر (ص) الهام ‏بخش آن است. این بدان روست که وجود پیامبر و شخصیت والاي آن مقتدا نقطه اتّصال همه آبرفت هاي اندیشه‏اي است و هر فرقه و مذهبي گم گشت خود را در او مي ‏یابد و پهناي سینه او را جایگاهي آرام براي کاستن از تلاطم موج فتنه مي ‏یابد. پیمانه جان هر مسلمان واقعي لبریز است از عشق و شیدایي به پیامبر(ص) و صد البته این مهر دو سو دارد؛ چه؛ قلب اقیانوس‏گونه پیامبر(ص) نیز از عشق امت و دلدادگي به ایشان هماره لبریز بوده است. این ‏گونه شیدایي بین مرید و مراد و رهبر و امّت را در کدام دین و آیین مي‏ توان سراغ گرفت؟ همین یک سویي نسبت به عشق به پیامبر(ص) در میان تمام فرقه‏ ها و دسته‏ هاي اسلامي نقطه‏اي است بس ارجمند و گرانسنگ که مي ‏باید بر آن تأکید داشت و با تکیه بر آن، پرچم اخوت را برافراشت. پیامبر(ص) از روز نخست پیام‏آور وحدت و یکپارچگي بوده است، چه آن‏روز که در آغاز هجرت به مدینه، دشمني دیرینه بین اوس و خزرج را به برادري و همدلي کامل مبدّل ساخت، چه آن هنگام که در واپسین لحظات عمر شریف خود با پافشاري بر یکپارچگي چشم از جهان فرو بست و چه با ودیعت نهادن کتاب و عترت براي مقابله با پراکندگي، چاره اندیشید. وحدت‏خواهي قرآن ـ یادگار جاوید پیامبر(ص)ـ و هشدار نسبت به عواقب پراکندگي براي هر مسلمان، بهترین رهنمود است. قرآن کریم سه اثر زیانبار را براي پراکندگي یاد کرده است: 1. فروپاشي دروني و هرز رفتن توان ها 2. کاستي هیمنه در برابر دشمنان دین 3. فراهم آمدن زمینه سیطره طاغوت بر دین ‏باوران. از پافشاري قرآن بر وحدت و هشدار نسبت به پراکندگي مي ‏توان دریافت که مسلمانان از کدام ‏سو آسیب جدّي خواهند دید و در دامن چه خطري خواهند غلطید. قرآن به مسلمانان اعلام داشته است که به‏ سبب برخورداري از آیین حق ‏مداري و ظلم ‏ستیزي و نیز دعوي خاتمیت، هماره با دشمنان پیدا و پنهان روبرو خواهند بود؛ دشمناني که جز نیستي و نابودي ایشان را در دل نمي ‏پرورانند. شاهد این مدّعا در سده ‏هاي اخیر، دست هاي تفرقه‏ افکنانه دشمنان دین است که پس از جنگ جهاني اول و با دسیسه فروپاشي امپراطوري عثماني به قطعه قطعه کردن کشورهاي اسلامي پرداختند و کمابیش در تمام مرزها نقطه چالش برجاي نهادند و از برساختن فرقه ‏هاي مذهبي افراطي و تقویت بنیه آن ها از هیچ کوششي دریغ نکردند. در مقابل چنین دشمناني جز وحدت و یکدلي نشاید. امروز مسلمانان با دو حقیقت تلخ که هر دو نتیجه اختلاف است، روبرو هستند:

1. عقب ماندن از کاروان تمدّن و دانش بشري. این در حالي است که تمدّن اسلامي قرن ها کاروانسالار تمدن و دانش بشري بوده و به اذعانِ دوست و دشمن، هیچ آییني هم چون اسلام بر علم و دانش تأکید نکرده است. منوّرالفکرهاي دیروز مشروطیت و روشنفکرمآبان امروز این عقب ‏ماندگي را ثمره دین مداري ندانند و درباره جدایي دین از علم بیهوده سخن‏ سرایي نکنند که به جنگ با حقیقت نتوان رفت و راه، بیراهه نتوان پیمود.

2. دست ‏اندازي آشکار و پنهان قدرت هاي جهاني در امور داخلي ملت هاي مسلمان. امروزه جهان اسلام بیش از هر چیز از چکمه‏ هاي بیگانه در سرزمین خود و دخالت مستقیم و غیر مستقیم قدرت هاي باطل کیش در مصالح ملي اسلامي رنج مي ‏برد. در این بین آن چه از همه تلخ تر است حضور دولت غاصب و ستم ‏پیشه اسرائیل در قلب جهان اسلام و تهاجم بي‏ حدّ و مرز او به سایر سرزمین هاي اسلامي مي‏ باشد. این در حالي است که شعار«لن یجعل الله للکافرین علي المومنین سبیلاً» روحي سرشار از عزّت و سربلندي مي‏ آفریند و در دل هر مسلمانِ آزاده‏اي طوفاني از بیگانه‏ ستیزي را برمي ‏آشوبد. چه باید کرد؟ بي ‏شک براي دستیابي به یکپارچگي که قرآن بدان فرا مي‏ خواند، یک کار دروني و یک تلاش بروني ضروري است. از یک ‏سو، مسلمانان مي ‏باید بر نکات مشترک تأکید کنند و چالش هاي اندکِ مانده را کاهش دهند. براستي اگر واقع ‏نگر باشیم درخواهیم یافت که چالش ها در قیاس با پهن دشت هاي مشترک بسیار اندک است. مسلمانان در اصل یگانگي خداوند و رسالت پیامبران و بعثت پیامبر اسلام(ص) و نیز باورداشت حیات پس از مرگ، اتفاق نظر دارند. در فروع دین نیز افق ها بسیار به ‏هم نزدیک است. از سوي دیگر، در بخش بروني مي ‏باید با ظرافت اندیشي خود تمام طرح هاي تفرقه ‏افکنانه دشمنان اسلام را در تشدید منازعات مذهبي و آفریدن دسته‏ هاي نوپا نقش بر آب سازند.

انقلاب اسلامي و وحدت

به رغم فرقه‏اي خواندن نهضت اسلامي توسط قدرت هاي دین‏ ستیز و تلاش براي صف‏ بندي میان نهضت شیعي با سایر نهضت ها، انقلاب اسلامي با روشن‏بیني تمام کوشش بایسته خود را به ‏کار گرفت تا نغمه‏ هاي شوم تفرقه را خاموش سازد. معمار انقلاب از همان ابتدا بنیاد وحدت را بنا نهاد. امام راحل(ره) براستي فرانگر و دوراندیش بود و به نیکي از دسیسه ‏هاي تفرقه ‏افکنانه و زیان هاي پراکندگي آگاهي داشت. از این ‏رو در آغاز گلگشت پیروزي نهضت اسلامي گام هاي بلندي در این راه برداشت. این اقدامات را در چند محور اساسي مي‏ توان خلاصه کرد:

1. فراخواني مستمر و همه‏ جانبه مسلمانان جهان به همبستگي و هشدار نسبت به عواقب پراکندگي. امام راحل(ره) یکي از برنامه‏ هاي نهضت اسلامي را ایجاد وحدت میان ملت هاي مسلمان اعلام داشته است: «برنامه ما وحدت کلمه مسلمین و اتّحاد ممالک اسلامي است در مقابل دول استعمارطلب.» ایشان آسیب ‏ناپذیري مسلمانان را به‏ عنوان میوه شیرین همبستگي دانسته، مي‏ فرماید: «اگر همه مومنین در قطرهاي اسلامي، در تمام کشورهاي اسلامي، همین یک دستور خدا را ـ که بین شان عقد اخوت برقرار کرده است ـ عمل کنند، دیگر قابل آسیب نیستند.» امام (ره) در وصیتنامه بلند خود با سوز و گدازي تمام، ملت ایران و مسلمانان جهان را مخاطب ساخته، مي ‏نویسد: «امروز و در آتیه آن چه براي ملت ایران و مسلمانان جهان باید مطرح باشد و اهمیت آن ‏را در نظر گیرند، خنثي ‏کردن تبلیغات تفرقه ‏افکن، خانه ‏برانداز است.»

2. فراهم‏آوردن فضایي آکنده از مهر و عطوفت برادرانه بین شیعه و سني در سرتاسر میهن اسلامي و تأکید بر اجراي بندهاي مربوط به اقلیت هاي دیني در قانون اساسي

3. اعلام هفته وحدت از دوازدهم تا هفدهم ربیع الاوّل که ضمن مراعات دیدگاه دو نسبت به تاریخ ولادت پیامبر(ص) به استوارترین دستاویز یکپارچگي و وحدت یعني شخصیت رسول اکرم(ص) تأکید دارد.

4. جهت گیري سیاست خارجي براساس دفاع از منافع ملّي، مذهبي کشورهاي اسلامي که نمودهاي بارز آن حمایت از مسلمانان در فلسطین، لبنان، افغانستان و بوسني هرزگوین مي‏ باشد. ملت و دولت اسلامي در پاره‏اي از موارد جهت حمایت همه ‏جانبه از ملت هاي اسلامي بهاي بس سنگیني را پرداخته است.

5. تلاش عیني و عملي در جهت شناسایي هر چه بیشتر مشترکات و راه کارهاي همدلي که در این‏ باره مي ‏توان از تشکیل و تلاش هاي مجمع التقریب بین المذاهب الاسلامیة یاد کرد. با همه بیداري که امروزه در میان مسلمانان به ‏چشم مي‏ خورد و نیز کوشش هاي انجام ‏شده، تا دستیابي به‏ وحدت مطلوب، هنوز راهي دراز در پیش است. از جمله اسباب به ‏سامان نرسیدن وحدت، حکومت هاي ناصالحي است که زمام امور مسلمانان را در دست داشته و براي حفظ منافع قدرت هاي خارجي و تثبیت موقعیت ناپایدار خود در پاره‏اي از موارد به تفرقه‏ افکني دامن مي ‏زنند. بي ‏تردید اگر این مزاحمانِ وحدت از راه کنار روند، مسلمانان به‏ چنان بالندگي رسیده‏اند که با شعار «انّما الموءمنون اخوة» و دست در دست هم به عمران و آباداني دنیا و عقباي خود بکوشند. فرقه‏ هاي افراطي که بیشتر آن ها از پیشینه‏اي کمتر از یک سده برخور دارند، دومین سبب اساسي در دست ‏نیافتن به وحدت واقعي و اسلامي است. بدین‏ سان آن چه براي مسلمانان بایسته است، جدا کردن صف خود از دسته ‏بندی هاي افراطي است که خوشبختانه باریک ‏اندیشان هر دو طیف به این امر واقفند. امید آن‏ که با دستیابي به یکپارچگي، سیماي روشن جامعه جهاني اسلامي را نظاره ‏گر باشیم.

عالم محضر خداست درمحضر خدا گناه نکنید حضرت امام (ره)

hasantaleb

hasantaleb
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : شهریور 1387 
تعداد پست ها : 58933
محل سکونت : اصفهان
دسترسی سریع به انجمن ها