عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: نزدیک‌ترین شما به من در روز قیامت، کسانی هستند که در دنیا بیشتر از دیگران بر من صلوات فرستند.

تشرف آخوند ملا محمود عراقي عالم معاصر,

تشرف آخوند ملا محمود عراقي عالم معاصر,
پنج شنبه 5 اسفند 1389  08:50 ق.ظ



تشرف آخوند ملا محمود عراقي عالم معاصر, آخوند ملا محمود عراقى (ره ), فرمود: مـن در اوايـل جـوانـى , در بروجرد در مدرسه شاهزاده , مشغول تحصيل علم بودم .

هواى آن شهر

مـعتدل است و در ايام نوروز باغات و اراضى آن سبز و خرم مى شود وآثار زمستان و برف و سرماى


هـوا از بـين مى رود ولى دو فرسخ از شهر كه به سمت اراك برويم بلكه كمتر از دو فرسخ , زمستان


غالبا تا اول خرداد ثابت و برقراراست .


اوايـل فـروردين چون هوا را معتدل ديدم و درسها هم به خاطر رسومات نوروزتعطيل بود, با خود


گـفـتـم قـبـر امـامزاده سهل بن على (ع ) را كه در روستاى آستانه است , زيارت كنم .


(آستانه از


روسـتـاهـاى كزاز است و كزاز از بخشهاى اراك مى باشدو اين امامزاده در هشت فرسخى بروجرد


واقع شده است .


)


جمعى از طلاب هم بعد از اطلاع از قصد من , همراه من شدند و با لباس و كفشى كه مناسب هواى


بـروجـرد بـود پـيـاده بـيرون آمديم و تا پايه گردنه , كه تقريبا در يك فرسخى شهر واقع است راه


پيموديم .


در مـيـان گـردنـه بـرف ديـده مى شد, ولى به خاطر آن كه در كوهستان تا ايام تابستان هم برف


مى ماند, اعتنايى نكرديم .


وقتى از گردنه بالا رفتيم , صحرا را هم پر از برف ديديم , ولى چون جاده


كـوبـيده بود و آفتاب مى تابيد و تا رسيدن به مقصد بيش از شش فرسخ باقى نمانده بود, براه خود


ادامـه داديـم .


بـا خـود حـسـاب كرديم كه دو فرسخ ديگررا در آن روز مى رويم و شب را كه شب


چـهـارشـنـبـه بود, در يكى از روستاهاى بين راه مى خوابيم .


فقط يك نفر از همراهان از همان جا


بـرگـشـت .


عصر به روستايى رسيديم و در آن جا توقف كرديم و شب را همان جا خوابيديم .


صبح

وقـتـى بـرخـاستيم , ديديم برف باريده و راه را بسته و مخفى نموده است .


با وجود اين وقتى نماز


خوانديم وآفتاب طلوع كرد, آماده رفتن شديم .


صـاحـب مـنزل مطلع شد و ممانعت نمود و گفت : جاده اى نيست كه از آن برويد و اين برف تازه ,


همه راهها را بسته است .


گفتيم : باكى نيست , زيرا هوا خوب است و روستاها به يكديگر متصل هستند ومى توانيم راه را پيدا


كنيم , لذا اعتنايى نكرده و براه افتاديم .


آن روز را هم با سختى تمام رفتيم .


عـصـر وارد روسـتـايى شديم كه از آن جا تا مقصد, تقريبا كمتر از دو فرسخ مسافت بود.


شب را در


خانه شخصى از خوبان , به نام حاجى مراد خوابيديم .


صبح وقتى برخاستيم هوا به شدت سرد شده و


برف هم بيشتر از شب گذشته باريده بود, اما ابرى ديده نمى شد.


نـمـاز صبح را خوانديم و چون مقصد نزديك و شب آينده , شب جمعه و مناسب بازيارت و عبادت


بود و در وقت خروج , هدف ما درك زيارت اين شب بود, بازبراه افتاديم , به اين حساب كه بين ما و


مـقـصد روستايى است كه متعلق به بعضى ازبستگان من مى باشد, اگر هم نتوانستيم به امامزاده


بـرسـيـم , مـى توانيم در آن روستاتوقف كنيم و من صله رحم كنم .


وقتى صاحب منزل قصد ما را


فـهـمـيـد, مـا را از حركت باز داشت و گفت : احتمال از بين رفتن شما وجود دارد, بنابراين جايز


نيست برويد.


گـفـتـيـم : از ايـن جا تا روستاى بستگان ما مسافت چندانى نيست و بيشتر از يك گردنه فاصله


نـداريم و هواى آن طرف هم كه مثل اين طرف نيست , بنابراين فقط يك فرسخ از راه برفى است و


در يك فرسخ راه هم ترس از بين رفتن نمى باشد.


بـه هـر حال از او اصرار و از ما انكار و بالاخره وقتى اصرار كردن را بى فايده ديد, گفت :پس كمى


صبر كنيد تا برگردم .


اين را گفت و رفت و در اتاق را بست .


وقـتى رفت , به يكديگر گفتيم مصلحت در اين است كه تا نيامده برخيزيم و برويم ,زيرا اگر بيايد


باز هم ممانعت مى كند, لذا برخاستيم تا خارج شويم , اما ديديم در بسته است .


فهميديم كه آن مرد


مـؤمـن بـراى آن كـه از رفتن ما جلوگيرى كند, حيله اى بكاربرده و در را بسته است , لذا مجبور


شديم همان جا بنشينيم .


در همين لحظات طفلى راميان ايوان ديديم كه كاسه اى در دست دارد و


مى خواهد از كوزه اى كه آن جا بود, آب ببرد به او گفتيم : در را باز كن .


او هـم بـى خبر از موضوع در را باز كرد.


به سرعت بيرون آمديم و براه افتاديم .


بعد ازآن كه از اتاق و


حياط, كه بالاى تلى قرار داشت , خارج شديم , صاحب منزل , كه براى انداختن برف بالاى بام رفته


بود, ما را ديد و صدا زد: آقايان عزيز, نرويد كه تلف مى شويد.


بيچاره هر قدر اصرار كرد كه حالا كجا مى رويد؟ فايده اى نداشت و ما اعتنانمى كرديم .


وقـتـى اصـرار را بـى فايده ديد, دويد و صدا زد راه بسته و ناپيدا است و شروع به نشان دادن مسير


نـمـود كه از فلان مكان و فلان طرف برويد و تا جايى كه صدايش مى رسيد,راهنمايى مى كرد و ما


راه مى رفتيم .


مـسـافتى كه از آن روستا دور شديم , راه را كه كاملا بسته بود, نيافتيم و بيخود مى رفتيم .


گاه تا


كـمر يا سينه به گودالهايى كه برف آنها را هموار كرده بود فرو مى رفتيم و گاه مى افتاديم و بدتر


از هـمـه آن كـه , رشته قنات آبى در آن جا بود كه برف و بوران اثرچاههاى آن را بسته بود و ترس


افـتـادن در آن چـاهـهـا را هـم داشـتـيـم .


بـعلاوه آن كه , راه نامشخص و برف هم غالبا از زانوها


مى گذشت كفش و لباس هم مناسب با هواى تابستان بود.


گاهى بعضى از رفقا چنان در برف فرو


مـى رفـتـند كه نمى توانستند خارج بشوند, مگر اين كه بقيه او را بيرون بكشند.


با وجود اين حالت


چون هوا آفتابى وروشن بود, مى رفتيم .


در بين راه , ناگاه ابرها به يكديگر پيوسته و هوا تاريك شد,


بـرف و بـوران هم شروع شد و سر تا پاى ما را خيس نمود, اعضاى بدنمان , از وزيدن بادهاى سرد و


وجـود بـرف و بـوران از كار افتاد, به همين جهت همگى از زندگى خودنااميد شديم و به هلاكت


خـود يـقـين پيدا كرديم .


با پيش آمدن اين حالت انابه و استغفاركرده و شروع به وصيت كردن به


همديگر نموديم .


بعد از وصيتها و آمادگى براى مردن , من گفتم : نبايد از فضل و كرم خداوند مايوس شدما بزرگ


و ملجا و پناهى داريم كه در هر حال و زمانى قدرت يارى و كمك ما را دارد,بهتر آن است كه به او


استغاثه كنيم .


دوستان گفتند: اين شخصى كه مى گويى , كيست ؟


گـفـتـم : امـام عـصـر و صـاحـب امر, حضرت قائم عجل اللّه تعالى فرجه الشريف را مى گويم .


تا


ايـن سـخن را از من شنيدند, همگى به گريه افتادند و ضجه زدند و صداها را به واغوثاه وادركنا يا


صاحب الزمان , بلند نمودند.


ناگاه باد, آرام و ابرها پراكنده و آفتاب ظاهر شد.


وقتى اين وضع را ديديم بسيارخوشحال و مسرور


شـديـم , اما همين كه اطراف را نگاه كرديم , ديديم در چهار طرف غير از كوه و تپه چيزى مشاهده


نـمى شود و آن راهى كه بايد مى رفتيم , مشخص نبود.


از ترس آن كه اگر برويم شايد راه را اشتباه


كنيم و طعمه درندگان شويم , متحيرمانديم .


در هـمـيـن حـال ناگهان ديديم كه از طرف مقابل بر بالاى بلندى , شخصى پياده ظاهر شدو به


طرف ما آمد.


همه خوشحال شده و به يكديگر گفتيم : اين همان گردنه اى است كه بين ما و منزل


باقى مانده است و اين شخص هم از آن جا مى آيد.


او بـه طرف ما و ما به سمت او روانه شديم تا آن كه به يكديگر رسيديم .


شخصى بود به لباس مردم


آن نواحى كه ما تصور كرديم از اهالى آن جا است و از او راه راپرسيديم .


گـفـت : راه همين است كه من آمدم و با دست اشاره به آن جايى كه اول ديده شد, نمود وگفت :


آن هم اول گردنه است .


بعد از اين صحبتها از ما گذشت و رفت .


ما هم از محل عبور و جاى پاى او


رفتيم تا به اول گردنه رسيديم و نفس راحتى كشيديم , اما اثر قدم او را از آن مكان به بعد نديديم ,


با آن كه از زمان ديدن او و رسيدن ما به آن جا, هواكاملا صاف و آفتاب نمايان و برف تازه اى غير از


بـرف قـبـلى نباريده بود و عبور از ميان گردنه هم بدون آن كه قدم در برف اثر كند, ممكن نبود.


ضمن اين كه از بلندى , تمام آن صحرا نمايان بود, و ما هر چه نگاه كرديم آن شخص را در آن بيابان


هموار نديديم .


تمام همراهان از اين موضوع تعجب كردند! هر قدر در اطراف نظر انداختيم كه شايدجاى پايى پيدا


كـنـيم , ديده نشد.


حتى از بالاى گردنه تا ورود به روستاى خودمان كه نزديك به نيم فرسخ بود,


همت را بر آن گماشتيم كه اثر پايى پيدا كنيم , ولى با كمال تعجب پيدا نكرديم و نديديم .


پس از ورود به آن روستا پرسيديم : امروز اين جا و اين طرف گردنه , برف تازه باريده ؟


گـفـتند: نه , بلكه از اول روز تا به حال هوا همين طور صاف و آفتاب نمايان بوده است ,جز آن كه


شب گذشته برف كمى باريد.


از ديـدن ايـن امـور غـيـر طبيعى و آن اجابت و دستگيرى بعد از استغاثه ما, براى من وبلكه همه


هـمراهان هيچ شكى در اين كه آن شخص , آقا و مولا حضرت ولى عصرارواحنافداه , يا آن كه مامور


خاصى از آن درگاه بوده است , نماند

کریمی که جهان پاینده دارد               تواند حجتی را زنده دارد

 

دانلود پروژه و کارآموزی و کارافرینی

mohamadaminsh

mohamadaminsh
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : دی 1389 
تعداد پست ها : 25772
محل سکونت : خوزستان
hojat20 تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها