عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: هر که حسین را دوست بدارد، خداوند دوستدار او است. بحارالأنوار، ج43، ص261

مظلومیت شیعه در تاریخ

مظلومیت شیعه در تاریخ
یک شنبه 19 تیر 1390  07:50 ب.ظ

مظلومیت شیعه در تاریخ

منابع مقاله:

مجله مکتب اسلام، شماره 1، حسنی، علی اکبر؛

آیا شیعه را ایرانیان به تلافی شکست از اعراب و عمر ساخته اند یا دیگران ... پس این مکتب اصالت نداشته و از اعراب و پیامبر صلی الله علیه و آله نبوده است؟

برخی پنداشته اند که شیعه در آغاز اسلام و در عصر خلفا سابقه نداشته، و بعدها پدید آمده است، و گاه آن را به بعد از شهادت امام حسین علیه السلام، یا زمان «آل بویه » و صفویه نسبت می دهند، ولی با نگاهی به تاریخ اسلام، و سیره پیامبر9 و جوامع حدیثی شیعه و اهل سنت، به روشنی در می یابیم که واضع این اسم برای پیروان علی علیه السلام کسی جز صاحب شریعت و شخص پیامبر صلی الله علیه و آله نبوده است; به عنوان نمونه، «ابن حجر هیتمی » ، با وجود موضع گیری شدید علیه شیعه ذیل آیات مربوط به فضیلت اهل بیت علیهم السلام، به موارد بسیاری اشاره می کند که پیامبر صلی الله علیه و آله لفظ «شیعه » را درباره پیروان علی علیه السلام به کار برده است; از جمله، ذیل آیه «اولئک هم خیر البریة » می گوید: پیامبر صلی الله علیه و آله پس از نزول این آیه به علی علیه السلام فرمود: «مقصود از خیر البریة، تو و شیعه تو است که در قیامت وارد می شوید در حالی که از خداوند راضی، و خدا نیز از شما راضی است » (1) .

وی در ذیل آیه «و انی لغفار لمن تاب و عمل صالحا ثم اهتدی » . نیز می نویسد: که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «یا علی انک ستقدم علی الله و شیعتک راضین مرضیین » (2) . «تو و شیعه تو بر خداوند وارد می شوند در حالی که خداوند از تو و شیعه ات راضی است و آنان نیز از خدا خشنودند» .

«ابن اثیر» (3) و «ابن عباس » نیز همین نکته را آورده اند (4) .

«سیوطی » در «الدر المنثور» و «ابن مغازلی » در ذیل همین آیه می گویند که پیامبر9 به علی علیه السلام فرمود:

«و الذی نفسی بیده ان هذا و شیعته هم الفائزون یوم القیامة ...» (5) «به خدائی که جانم به دست او است (این علی علیه السلام) و شیعه اش پیروز و رستگار در روز قیامت می باشند» .

و در روایتی دیگر، آمده است: «پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: خداوند علی و ذریه اش و شیعیان و دوستانش را می آمرزد و ملائکه برای او و شیعیانش استغفار می کنند . و نیز فرمود: من شفیع شیعیانش هستم » (6) . هم چنین صاحب «خطط الشام » می نویسد: «جماعتی از بزرگان صحابه در عصر پیامبر صلی الله علیه و آله معروف به موالات (و شیعه) علی بودند» (7) . از این عده می توان: سلمان، ابوذر، مقداد، و عمار یاسر را نام برد . این گروه در زمان پیامبر(ص) ملقب به شیعه علی علیه السلام بودند . ابو سعید خدری نیز می گوید: «مسلمانان به پنج چیز: نماز، زکات، روزه، حج، و ولایت علی علیه السلام امر شدند، به چهار تا عمل و پنجمی را ترک کردند» (8) . «ابان بن تغلب » به «ابوالعلاء» می گوید: «می دانی شیعه کیست؟» «شیعه کسی است که وقتی مردم در قول پیامبر صلی الله علیه و آله اختلاف کنند، قول علی علیه السلام را بگیرد و اگر در قول علی علیه السلام اختلاف کردند، قول جعفر بن محمد علیه السلام را اخذ نماید» (9) .

مظلومیت شیعه در تاریخ

کشتار بی رحمانه شیعه و طرفداران علی علیه السلام و اهل بیت علیهم السلام در عصر معاویه به قدری بود که می گویند صد هزار شیعه توسط او و عمال وی، از جمله «بسر بن ارطاة » ، «زیاد بن ابیه » و ... کشته شدند . «سمرة بن جندب » پس از آن که مدتی کوتاه، جانشینی زیاد بن ابیه را در بصره به دست گرفت، در عرض شش ماه، هشت هزار نفر را کشت; وقتی زیاد برگشت، به او گفت: «از خدا نترسیدی که بی گناهی را کشته باشی؟» و او پاسخ داد: «اگر دو برابر این را نیز می کشتم، نمی ترسیدم(10) «ابوالسوار عدوی » می گوید: عوامل معاویه در یک صبحگاه 47 نفر از اقوام ما را، که همگی حافظ قرآن بودند، کشتند» (11) .

علاوه بر این، زیاد پنجاه هزار خانوار از اهل بیت را، از کوفه به شرق ایران تبعید کرد (12) و به جای آنان قبایل طرفدار امویان را از جزیره (موصل و شام) به کوفه آورد و اسکان داد (13) .

«یزید» ، علاوه بر کشتار بی رحمانه در کربلا، در واقعه حره نیز مال و جان و ناموس مردم مدینه را، بر سربازان خود حلال کرد; تا آن جا که امام چهارم علیه السلام می فرماید:

«در مدینه و مکه، بیست تن دوست (شیعه برای ما باقی نمانده بود) (14) .

امام باقر علیه السلام می فرمایند:

«ذلت و خواری شیعه و بلای مهم و کشتار، پس از شهادت امام حسن علیه السلام و در زمان معاویه بود . در هر شهری شیعیان ما را می کشتند و دست و پای افراد را، حتی به گمان شیعه بودن آنان، قطع می کردند . هر کس به ما اظهار محبت می نمود، به زندان می رفت; اموالش را غارت، و خانه اش را خراب می کردند و این بلا و مصیبت ادامه داشت، تا آن که زمان ابن زیاد و قاتل امام حسین علیه السلام فرا رسید» (15) .

سرانجام این ظلم ها، سبب قیام عباسیان و «ابومسلم » و «ابوسلمه خلال » شد که با شعار «الرضا من آل محمد» ، انجام می گرفت و به عامل مهمی در سقوط بنی امیه بدل گشت .

پس از سقوط بنی امیه، امید می رفت که بنی عباس، از عاقبت ظلم و ستم و جنایاتی که بنی امیه بر اهل بیت و شیعه روا داشته بود عبرت بگیرند و دست خود را به خون پاکان امت اسلامی و سادات و ذریه پیامبر صلی الله علیه و آله و پیروانشان، آلوده نسازند، ولی چنان نشد و کشتار، غارت، تبعید، حبس و شکنجه پیروان اهل بیت علیهم السلام دوباره آغاز شد، و جنایات بنی عباس نسبت به شیعیان علی علیه السلام و سادات، روی بنی امیه را سفید کرد! ! . شدت این جنایات به حدی بود که مردم می گفتند: ای کاش ظلم بنی امیه برگردد صد رحمت به کفن دزد اول! ! .

یا لیت جور بنی مروان عاد لنا

و کان عدل بنی العباس فی النار

شیعه مظلوم و ستم دیده، همانند غریقی به هر وسیله ای، علیه جنایات حکام و خلفا، چنگ می زد و پیرامون هر پرچمی که بر ضد حکام و خلفا بلند می شد، گرد می آمد و دست هیچ حامی اهل بیت علیهم السلام و داعی پیروی از اولاد رسول صلی الله علیه و آله را پس نمی زد، مگر این که ماهیت انحرافی آن ان، کاملا روشن می شد (16) .

این جنایات به قیام سادات علوی در گیلان و طبرستان منجر شد و قدرت «آل بویه، دیالمه و آل زیار» را در این سرزمین پدید آورد . و نیز گستره حکومت آنان را تا بغداد، و مرکز خلافت عباسی وسعت بخشید که قدرت خلافت بغداد عملا در دست آنان قرار گرفت; تا آن جا که در عمل، آنان بر خلفا حکومت می کردند و می توانستند آنها را بردارند، ولی به خلافت ظاهری آنان رضایت دادند تا بتوانند در مقابل کینه توزان و مخالفان از امیران، بهتر به اهداف خویش برسند (17) .

این پیروزی ها فرصت خوبی برای شیعه بود، روز عاشورا، حتی در مرکز خلافت، تعطیل عمومی اعلام شد و مجالس عزای سالار شهیدان بر قرار گردید و روز غدیر نیز به عنوان روز نصب امامت و خلافت علی علیه السلام، در سراسر مملکت آنان عید رسمی و عمومی اعلام شد . تشیع دوباره جان گرفت و معارف آن احیا شد . تا آنجا که قرن چهارم هجری، به «قرن شکوفایی و رشد و رونق تشیع و علوم » شهرت یافت در این مدت علمای شیعه توانستند نظام معرفتی تشیع را تبیین و تنظیم کنند و آن را توسعه بخشند . در این عصر کتابهای زیادی تالیف شد، علمای بسیاری تربیت گردید . هم چنین کتاب خانه های بزرگی تاسیس شد که برخی تعداد چهار صد هزار جلد کتاب داشتند (18) . به عنوان نمونه، کتب اربعه شیعه (من لا یحضره الفقیه، کافی، تهذیب، و استبصار)، در این دوره نوشته شد . «صدوق » ، «ابن بابویه » (متوفای 381ق) که حدود سیصد کتاب نوشته، در عصر دیالمه و در کنار «رکن الدولة » و «بهاءالدولة » می زیسته است .

«شیخ مفید» ، محمد بن نعمان عکبری » (333 - 413ق) به گفته شیخ طوسی (شاگرد وی) بیش از دویست جلد کتاب کوچک و بزرگ نوشته و 84 کتاب را ذکر کرده که نام 184 کتاب در رجال نجاشی ذکر شده است (19) . شیخ ابو جعفر طوسی، سید مرتضی، سید رضی، ابن جنید، ابن ادریس و ابن قولویه فقیه و استاد مفید نیز از فقهای این دوره بوده اند .

طولی نکشید که امواج تهاجم فکری، فرهنگی و عقیدتی وحشیانه ای همراه با تعصب خشک و ضد شیعی، پدیدار گردید و به دنبال آن تعقیب، شکنجه، غارت و کشتار شیعیان توسط حنابله، سلاجقه و غزنویان، آغاز شد . غزنویان (367 - 587ق) از جمله مخالفان جدی افکار و فرهنگ شیعه بودند، و حکام سنی مذهب آنان، همه جا شیعه را مورد تهاجم و تکفیر قرار می دادند .

سلجوقیان (429 - 552ق) نیز شیعیان و اسماعیلیان را به شدت آزار و شکنجه کردند و شیعیان برای حفظ جان و مال و ناموس خویش، یا مخفی می شدند و یا خود را سنی معرفی می کردند . تا آن جا که یکی از دلایل قیام خونین و مسلحانه «حسن صباح اسماعیلی » در عصر سلاجقه، خصومت آنان با شیعه، به ویژه اسماعیلیان، و قتل عام اسماعیلیان نیشابور به دست «برکیاروق سلجوقی » (487 - 498ق) بود . حکومت صد و چند ساله شیعه امامیه «آل بویه » و «دیالمه » نیز در این دوره ساقط شد .

حکومت دویست ساله فاطمیان مصر که در اوج شکوفایی علمی و مذهبی بود، با ده ها تهمت کوبنده، به دست ایوبیان نابود شد . کتابخانه های عظیم آنان را به آتش کشیدند . کتابخانه عظیم سلطنتی جامع «الازهر» که دویست هزار جلد کتاب نفیس در علوم فقه، لغت، تاریخ و ادب و طب، کیمیا (شیمی) فلک و نجوم، ریاضیات، هندسه و هندسه فضایی داشت; و به قول «مقریزی » ، از جمله عجایب هفتگانه شمرده می شد (چون از نظر نوع کتاب و نفاست نظیر نداشت) به غارت رفت و در سال 448 توسط «صلاح الدین ایوبی » در آتش کینه و تعصب سوخت (20) .

سربازان صلاح الدین تنها از جلد چرمی کتابهای نفیس، چکمه و کیف می ساختند و بقیه را در کوره ها می سوزاندند .

هم چنین تاریخ طبری به خط خودش که به «الحاکم » هدیه شده بود نیز، سوخت . کتابخانه اسلامیه هم در بغداد به آتش کشیده شد .

«ابن اثیر» در حوادث سال 416ق . ذیل ترجمه «شاپور بن اردشیر» ، از تقوا و زهدش سخن می گوید و می نویسد: در سال 381ق خانه ای برای علم وقف کرد و موقوفات زیادی داشت و بعد از هفتاد سال، در سال 450ق «طغرل » آن ها را سوزاند .

«یاقوت » در «معجم البلدان » کتابخانه ای را در کرخ بغداد نام می برد که کتاب های زیادی توسط وزیر «بهاءالدولة » برای آن وقف شده بود و در دنیا کتاب خانه ای از نظر کتاب بهتر از آن نبود، همه کتاب ها به خط ائمه معتبر بود و در آتش سوزی عهد «طغرل بیک » (اولین شاه سلجوقی) سوخت .

ابن کثیر در ترجمه شیخ طوسی در حوادث سال 460ق می نویسد: که کتابخانه شیخ را که در «کرخ » بود در سال 448ق سوزاندند (21) .

عبدالمنعم خفاجی می نویسد: ایوبیان در همه چیز دخالت می کردند و تمام آثار شیعه را نابود ساختند (22) .

ایوبیان با تکفیر شیعه، نظام خشک تسنن را جایگزین تمدن عظیم فاطمیان ساختند . بعدها ابن تیمیه و ابن جوزیه و در سالهای اخیر وهابیت و سپاه صحابه و طالبان از آن پدید آمدند .

کتابخانه عظیم «صاحب بن عباد» در ری به دستور «سلطان محمود غزنوی » و کتابخانه عظیم «عضدالدوله دیلمی » ، و دارالعلم بغداد (23) و کتابخانه بزرگ «شیخ طوسی » در محله کرخ بغداد در حمله سلجوقی سوخت . او بعد از انتقال به نجف اشرف، خانه اش را در نجف تبدیل به کتابخانه عظیمی کرد که خانه و کتابخانه اش نیز در آتش سوخت، که همگی از ستمی جانکاه و زخمی سیاه و تاریخی بر شیعه حکایت دارد (24) .

چون می خواستند منابع تاریخی و حدیثی شیعه را نابود سازند، ولی همین علما دوباره به بازسازی آن پرداختند .

کشتار بی رحمانه شیعیان در عصر عباسی با نام های مختلف رافضه و ... هم چنان ادامه داشت . حتی در شام سازمان فتوتی (در برابر شیعیان و سازمان فتوت آن) تاسیس شد که مراسم خاص داشت و در اجتماعات خویش به مناسبت ها لباس مخصوصی می پوشیدند (همانند کوکلوس کلان امریکا در کشتار سیاهان و فرقه برداران هم عقیده مسیحی (25) در کشتار مسلمانان در اسپانیا و اندلس) که شعار و مقصد اعضای آن کشتن رافضیان بود هر جا که یافت شوند (26) تا آنجا که خلیفه «الناصر لدین الله » ، «چنگیز» را تشویق به حمله به ایران کرد تا تشیع و ایران قدرتمند و پرآوازه خوارزمشاهیان را نابود سازد .

پی نوشت:

1) ابن حجر هیتمی، الصواعق المحرقة، ذیل آیه یازدهم و آیه هشتم «و لسوف یعطیک ربک فترضی » و مظفر، تاریخ شیعه (قم، مطبعه بصیرتی)، ص 4 - 6 .

2) ابن حجر هیتمی، همان .

3) مظفر، همان، ص 6 .

4) همان .

5) جلال الدین سیوطی، تفسیر «الدرالمنثور» ذیل آیه و علامه جزایری، غایة المرام، تهران، چاپ اسلامیه .

6) قاضی نورالله حسنی مرعشی شوشتری، احقاق الحق، تصحیح آیة الله مرعشی نجفی، ج 6، ص 113 - 115 و ج 7، ص 321 و ج 17، ص 272 و ج 18، ص 524 .

7) خطط الشام، ج 5، ص 251 - 256 و ر . ک: محمد کردعلی و خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج 12، ص 289 .

8) همان، مظفر، تاریخ الشیعة، ص 9 - 10 و سید محمد حسین طباطبائی، شیعه در اسلام .

9) رجال نجاشی، ص 12، و علامه شوشتری، قاموس الرجال، ص 99 .

10) ابن اثیر، تاریخ ادوار اسلام، تهران، چاپ اسلامیه، ص 188 .

11) همان، در کامل ابن اثیر آمده است که: خون مردم و مال بندگان خدا بر عمال معاویه حلال بود .

12) عمر فروخ، تاریخ صدر الاسلام و الدولة الامویة، چاپ دوم، بیروت، دارالعلم للملایین، 1972م، ص 129 .

13) محمد بن جریر، تاریخ الامم والملوک، تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم، ج 1، ص 192 .

14) ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، افست، تهران، کتابخانه اسماعیلیان، ج 4، ص 104 .

15) همان، ج 3، ص 15، و مظفر، تاریخ الشیعة، ص 35 .

16) علی علیه السلام در اخبار غیبیه اش سقوط بنی عباس را توسط فرزندان ماهی گیر گیلان و دیلمان پیش گویی و تحسین می کند (سفینة البحار، ج 2، ص 332) .

17) مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص 255 - 256 و احمد شبلی، موسوعة التاریخ الاسلامی، ج 3 .

18) شیخ طوسی، الفهرست، ص 158، نجاشی، فهرست مصنفی الشیعة، ج 2، ص 326، معرفة اختیار الرجال، ص 42 و خوانساری، روضات الجنات، ج 6، ص 153 - 178 .

19) ر . ک: خوانساری، روضات الجنات، ص 304 - محمد طاهر تنکابنی، قصص العلماء، چاپ سنگی 1396ه . ق و حاج آقا بزرگ تهرانی، الذریعة .

20) مقریرزی، خطط، ج 2، ص 255 - عبدالمنعم خفاجی، الازهر فی الف عام، ج 1، ص 58، و ابن اثیر، الکامل، ج 8، .

21) ابن کثیر، البدایة والنهایة، ج 12، ص 19 - 97 و مقریزی، همان .

22) عبدالمنعم خفاجی، الازهر فی الف عام، ج 1، ص 58 .

23) دائرة المعارف الاسلامیة، مقاله دارالعلم، این کتابخانه (در 451 یا 447ه . ق) با ده هزار جلد کتاب توسط سلجوقیان سوزانده شد .

24) همان .

25) کامل مصطفی الشیبی، الصلة بین التصوف و التشیع، ج 2، ص 200، فرقه ای که در سالهای 1492م . از طرف محاکم تفتیش عقاید در کشتار مسلمانان و ... اندلس و در مراسم اعیاد بهاره ایستر Easter انجام و ظاهر می شوند (آل علی، اسلام در غرب) .

26) همان

وقتی احساس غربت می کنید یادتان باشد که خدا همین نزدیکی است .

******

alizare1

alizare1
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : خرداد 1389 
تعداد پست ها : 6234
محل سکونت : یزد
دسترسی سریع به انجمن ها