عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله: فرزند هفت سال سروَر، هفت سال فرمانبردار و هفت سال وزیر است. مکارم الاخلاق، ص222

حركات زشت اعراب جاهلي به هنگام طواف خانه كعبه

حركات زشت اعراب جاهلي به هنگام طواف خانه كعبه
دوشنبه 20 تیر 1390  06:44 ق.ظ

حركات زشت اعراب جاهلي به هنگام طواف خانه كعبه
تفسير نمونه ج : 7ص :157
مسلمانان همين دستور اسلامى را در باره مساجد و كانون‏هاى مذهبى اجرا مى‏كردند امروز جوامع اسلامى شكل ديگرى داشت .
عجيبتر اينكه آنها مدعى بودند كه نماز و عبادتى دارند و به كارهاى احمقانه خود ، نعره‏زدن‏ها و كف‏زدنهاى در اطراف خانه خدا ، نام نماز مى‏گذاشتند ، لذا قرآن اضافه مى‏كند : نماز آنها در كنار خانه خدا كعبه چيزى جز صوت كشيدن و كف زدن نبود ( (و ما كان صلاتهم عند البيت الا مكاء و تصدية در تاريخ مى‏خوانيم كه گروهى از اعراب در زمان جاهليت به هنگام طواف خانه كعبه لخت مادرزاد مى‏شدند ، و صوت مى‏كشيدند و كف مى‏زدند و نام آن را عبادت مى‏گذاشتند ، و نيز نقل شده هنگامى كه پيامبر در كنار حجر الاسود رو به سوى شمال مى‏ايستاد ( كه هم مقابل كعبه باشد و هم بيت المقدس ! ) و مشغول نمازمى‏شد دو نفر از طائفه بنى سهم در طرف راست و چپ آن حضرت مى‏ايستادند يكى صيحه مى‏كشيد و ديگرى كف مى‏زد تا نماز پيامبر را مشوش كنند .
در تعقيب اين جمله مى‏گويد اكنون كه همه كارهاى شما حتى نماز و عبادتتان اين چنين ابلهانه و زشت و شرم‏آور است مستحق مجازاتيد پس بچشيد عذاب الهى را به خاطر اين كفرتان ( (فذوقوا العذاب بما كنتم تكفرون
هنگامى كه انسان صفحات تاريخ عرب جاهلى را ورق مى‏زند و قسمت‏هائى را كه از آن در قرآن آمده مورد بررسى قرار مى‏دهد مى‏بيند با كمال تعجب در عصر ما كه به اصطلاح عصر فضا و اتم نيز استكسانى هستند كه با تكرار اعمال زمان جاهليت خود را در صف عبادت كنندگان مى‏پندارند آيات قرآن و گاهى اشعارى كه در مدح پيامبر (صلى‏الله‏عليه‏وآله‏وسلّم‏) و على (عليه‏السلام‏) است با نغمه‏هاى موسيقى توأم مى‏كنند و حركاتى شبيه رقص به سر و گردن و دست‏هاى خود مى‏دهند ، و نام آن
تفسير نمونه ج : 7ص :158
را بزرگداشت اين مقدسات مى‏گذارند ، اين اعمال گاهى به نام و جد و سماع و زمانى به نام ذكر و حال و گاهى به نامهاى ديگر در خانقاهها و غير خانقاهها انجام مى‏گيرد .
در حالى كه اسلام از همه اين كارها بيزار است و اين اعمال نمونه ديگرى از اعمال جاهلى است .
در اينجا يك سئوال باقى مى‏ماند و آن اينكه در آيه سوم مورد بحث نفى مجازات و عذاب از آنها ( البته با دو شرط ) شده است ولى در آيه چهارم اثبات عذاب گرديده ، آيا اين دو با هم تضاد ندارند ؟ پاسخ اين است كه آيه اول اشاره به مجازات‏هاى دنيوى است ، و آيه دوم ممكن است اشاره به مجازات‏هاى جهان ديگر باشد و يا اشاره به اين باشد كه اين گروه استحقاق مجازات در همين دنيا دارند و زمينه آن براى آنها فراهم است و اگر پيامبر از ميان برود و توبه نكنند دامان آنها را خواهد گرفت . 
منبع : تفسیر نمونه : سوره انفال آیات 40- 24
وقتی احساس غربت می کنید یادتان باشد که خدا همین نزدیکی است .

******

alizare1

alizare1
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : خرداد 1389 
تعداد پست ها : 6234
محل سکونت : یزد
دسترسی سریع به انجمن ها