عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: هر که حسین را دوست بدارد، خداوند دوستدار او است. بحارالأنوار، ج43، ص261

حركات زشت اعراب جاهلي به هنگام طواف خانه كعبه

حركات زشت اعراب جاهلي به هنگام طواف خانه كعبه
دوشنبه 20 تیر 1390  06:44 ق.ظ

حركات زشت اعراب جاهلي به هنگام طواف خانه كعبه
تفسير نمونه ج : 7ص :157
مسلمانان همين دستور اسلامى را در باره مساجد و كانون‏هاى مذهبى اجرا مى‏كردند امروز جوامع اسلامى شكل ديگرى داشت .
عجيبتر اينكه آنها مدعى بودند كه نماز و عبادتى دارند و به كارهاى احمقانه خود ، نعره‏زدن‏ها و كف‏زدنهاى در اطراف خانه خدا ، نام نماز مى‏گذاشتند ، لذا قرآن اضافه مى‏كند : نماز آنها در كنار خانه خدا كعبه چيزى جز صوت كشيدن و كف زدن نبود ( (و ما كان صلاتهم عند البيت الا مكاء و تصدية در تاريخ مى‏خوانيم كه گروهى از اعراب در زمان جاهليت به هنگام طواف خانه كعبه لخت مادرزاد مى‏شدند ، و صوت مى‏كشيدند و كف مى‏زدند و نام آن را عبادت مى‏گذاشتند ، و نيز نقل شده هنگامى كه پيامبر در كنار حجر الاسود رو به سوى شمال مى‏ايستاد ( كه هم مقابل كعبه باشد و هم بيت المقدس ! ) و مشغول نمازمى‏شد دو نفر از طائفه بنى سهم در طرف راست و چپ آن حضرت مى‏ايستادند يكى صيحه مى‏كشيد و ديگرى كف مى‏زد تا نماز پيامبر را مشوش كنند .
در تعقيب اين جمله مى‏گويد اكنون كه همه كارهاى شما حتى نماز و عبادتتان اين چنين ابلهانه و زشت و شرم‏آور است مستحق مجازاتيد پس بچشيد عذاب الهى را به خاطر اين كفرتان ( (فذوقوا العذاب بما كنتم تكفرون
هنگامى كه انسان صفحات تاريخ عرب جاهلى را ورق مى‏زند و قسمت‏هائى را كه از آن در قرآن آمده مورد بررسى قرار مى‏دهد مى‏بيند با كمال تعجب در عصر ما كه به اصطلاح عصر فضا و اتم نيز استكسانى هستند كه با تكرار اعمال زمان جاهليت خود را در صف عبادت كنندگان مى‏پندارند آيات قرآن و گاهى اشعارى كه در مدح پيامبر (صلى‏الله‏عليه‏وآله‏وسلّم‏) و على (عليه‏السلام‏) است با نغمه‏هاى موسيقى توأم مى‏كنند و حركاتى شبيه رقص به سر و گردن و دست‏هاى خود مى‏دهند ، و نام آن
تفسير نمونه ج : 7ص :158
را بزرگداشت اين مقدسات مى‏گذارند ، اين اعمال گاهى به نام و جد و سماع و زمانى به نام ذكر و حال و گاهى به نامهاى ديگر در خانقاهها و غير خانقاهها انجام مى‏گيرد .
در حالى كه اسلام از همه اين كارها بيزار است و اين اعمال نمونه ديگرى از اعمال جاهلى است .
در اينجا يك سئوال باقى مى‏ماند و آن اينكه در آيه سوم مورد بحث نفى مجازات و عذاب از آنها ( البته با دو شرط ) شده است ولى در آيه چهارم اثبات عذاب گرديده ، آيا اين دو با هم تضاد ندارند ؟ پاسخ اين است كه آيه اول اشاره به مجازات‏هاى دنيوى است ، و آيه دوم ممكن است اشاره به مجازات‏هاى جهان ديگر باشد و يا اشاره به اين باشد كه اين گروه استحقاق مجازات در همين دنيا دارند و زمينه آن براى آنها فراهم است و اگر پيامبر از ميان برود و توبه نكنند دامان آنها را خواهد گرفت . 
منبع : تفسیر نمونه : سوره انفال آیات 40- 24
وقتی احساس غربت می کنید یادتان باشد که خدا همین نزدیکی است .

******

alizare1

alizare1
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : خرداد 1389 
تعداد پست ها : 6234
محل سکونت : یزد
دسترسی سریع به انجمن ها