عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: هر که حسین را دوست بدارد، خداوند دوستدار او است. بحارالأنوار، ج43، ص261

توصیف پاره ای از نعمت های بهشتی در آیات قرآن

توصیف پاره ای از نعمت های بهشتی در آیات قرآن
پنج شنبه 23 تیر 1390  02:15 ق.ظ

توصیف پاره ای از نعمت های بهشتی در آیات قرآن
گروه های سه گانه در بهشت
بعد از سوره الرحمن دوّمين‌ سوره‌اي‌ كه‌ ذكر آيات‌ بهشت‌ در آن‌ بسيار آمده‌ است‌، سورة‌ واقعه‌ است‌ كه‌ پس‌ از آنكه‌ مردم‌ را به‌ سه‌ دسته‌: سابقون‌ و اصحاب‌ مَيمنه‌ و اصحاب‌ مَشأمه‌ تقسيم‌ مي كند مي‌فرمايد:
وَالسَّـ'بِقُونَ السَّـ'بِقُونَ * أُولَـ'´نءِكَ الْمُقَرَّبُونَ * فِي‌ جَنَّـ'تِ النَّعِيمِ * ثُلَّةٌ مِنَ الاْوَّلِينَ * وَ قَلِيلٌ مِنَ ا لاْ خِرِينَ. (آیه 10 تا 14 سوره واقعه)
«و سبقت‌ گيرندگان‌ به‌ أعمال‌ صالحه‌، سبقت‌ گيرندگان‌ به‌ مغفرت‌ و رحمت‌ هستند. آنان‌ مقرّبان‌ درگاه‌ خدا مي‌باشند كه‌ در بهشت‌هاي‌ نعيم‌ هستند. جماعتي‌ از آنها از پيشينيان‌ هستند، و گروه‌ كمي‌ از پسينيان‌.»بهشت‌ نعيم‌، بهشت‌ ولايت‌ است‌. و منظور از اوّلين‌، امّت‌هاي‌ گذشته‌، و منظور از آخرين‌، امّت‌ پيامبر آخر الزّمان‌ است‌. و البتّه‌ تعداد افراد مقرّبين‌ در اين‌ امّت‌، نسبت‌ به‌ امّت‌هاي‌ گذشته‌ كم‌ است‌ ـ گرچه‌ از جهت‌ قوّت‌ و مقدار كمال‌ مقدّم‌ هستند ـ وليكن‌ تعداد افراد أصحاب‌ اليمين‌ در اين‌ امّت‌ همانند امّتهاي‌ گذشته‌ زياد است‌، چنانكه‌ خواهد آمد.
ثُلَّة‌ ـ به‌ ضمّ ثاء ـ به‌ معناي‌ جماعت‌ كثير مردم‌، و ثَلَّة‌ ـ به‌ فتح‌ آن‌ـ به‌ معناي‌ گله‌ و جماعت‌ گوسفند است‌. و در مثل‌ است‌ كه‌: فُلانٌ لايُفَرِّقُ بَيْنَ الثَّلَّةِ وَ الثُّلَّةِ. «فلان‌ كس‌ بين‌ گلة‌ گوسفند و جماعت‌ انسان‌ فرق‌ نمي‌گذارد.»
وصف جایگاه و نوشیدنی های بهشتیان
علَي‌' سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ * مُتَّكِـِينَ عَلَيْهَا مُتَقَـ'بِلِينَ. (آیه 15 و 16 سوره واقعه)
«بر روي‌ تخت‌هاي‌ بافته‌ شده‌ هستند. و در حاليكه‌ تكيه‌ بر آنها زده‌اند همه‌ روبروي‌ يكديگر قرار گرفته‌اند.»سَرير به‌ معناي‌ تخت‌ است‌، و غالباً دربارة‌ تخت‌ پادشاه‌ استعمال‌ مي‌شود، و جمع‌ آن‌ سُرُر و أسِرَّة‌ مي‌باشد. و وَضَنَ يَضِنُ وَضْنًا به‌ معناي‌ بافتن‌ است‌، و مَوْضُونَة‌ يعني‌ بافته‌ شده‌ از الياف‌، و اين‌، استعاره‌ از استحكام‌ است‌.
و تقابل‌ بهشتيان‌ در جلوس‌ و نشست‌، كنايه‌ از كمال‌ اُنس‌ و حسن‌ معاشرت‌ و صفاء باطن‌ آنهاست‌، كه‌ هيچگاه‌ به‌ پشت‌ سر و قفاي‌ يكدگر ننگرند، و با عيبجوئي‌ و غيبت‌ نمودن‌، باطن‌ خود را بر خلاف‌ ظاهر آلوده‌ ننمايند.
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَ ' نٌ مُخَلَّدُونَ * بِأَكْوَابٍ وَ أَبَارِيقَ وَ كَأْسٍ مِن‌ مَعِينٍ * لاَ يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَ لاَ يُنزِفُونَ. (آیات 17 تا 19 سوره واقعه)
«پيوسته‌ اطفال‌ نابالغِ نورس‌ و تازه‌، گرداگرد آنان‌ براي‌ خدمت‌ درگردش‌ آيند، اطفالي‌ كه‌ پيوسته‌ و جاودان‌ به‌ همان‌ حالت‌ حداثتِ سنّ مي‌مانند (و يا اطفالي‌ كه‌ گوشواره‌ بر گوش‌ دارند). با كوزه‌ها و ابريق‌ها و كاسه‌اي‌ مملوّ از شراب‌ مَعين‌ كه‌ بياشامند و بيارامند؛ ولي‌ براي‌ آنان‌ در اثر خماري‌اي‌ كه‌ از خمر پيدا مي‌شود هيچگونه‌ صُداع‌ و سردردي‌ پيدا نمي‌شود، و هيچگاه‌ بواسطة‌ سُكر حاصل‌ از آن‌، عقلشان‌ از دست‌ نميرود.»وِلْدان‌ جمع‌ وَليد است‌ به‌ معناي‌ پسر نورس‌. مُخَلّد يا از خُلود و خُلْد و خَلْد است‌ به‌ معناي‌ دوام‌ و بقاء، و يا از خُلْد و خَلَدَة‌ است‌ ـ با دو فتحه‌ ـ به‌ معناي‌ گوشواره‌.
أكْواب‌ جمع‌ كُوب‌ است‌، و آن‌ ظرفي‌ است‌ كه‌ نه‌ دسته‌ دارد و نه‌ لوله‌، چون‌ كوزة‌ بدون‌ دسته‌. و أباريق‌ جمع‌ إبْريق‌ است‌ و آن‌ ظرفي‌ است‌ كه‌ لوله‌ دارد چون‌ آفتابه‌. و كَأْس‌ مفرد است‌ و جمع‌ نيست‌، و كاسه‌ است‌، و آن‌ ظرفي‌ است‌ كه‌ نه‌ دسته‌ دارد و نه‌ لوله‌، و به‌ شكل‌ پهن‌ و گسترده‌ است‌ به‌ خلاف‌ كوزه‌.
و علّت‌ اينكه‌ كأس‌ را مفرد آورده‌ است‌، آنستكه‌ كأس‌ به‌ كاسة‌ پر از مايع‌ گفته‌ مي‌شود، پس‌ كأس‌ به‌ تنهائي‌ درحكم‌ أباريق‌ و أكْواب‌ است‌.
صُداع‌ به‌ معناي‌ سردرد است‌. لاَ يُصَدَّعُونَ عَنْهَا يعني‌ از آن‌ خمرهاي‌ بهشتي‌ سردرد پيدا نمي‌كنند. و أنْزَفَ از باب‌ إفعال‌، فعل‌ لازم‌ و به‌ معناي‌ ذَهاب‌ عقل‌ و مستي‌ است‌. و بنابراين‌ وَ لاَ يُنزِفُونَ معنايش‌ اينستكه‌ در اثر خوردن‌ آن‌ شراب‌ها، عقلشان‌ زائل‌ نمي‌گردد.
وَ فَـ'كِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ * وَ لَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ * وَ حُورٌ عِينٌ * كَأَمْثَـ'لِ اللُؤْلُوءِ الْمَكْنُونِ * جَزَآءَ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ. (آیات 20 تا 24 سوره واقعه)
«و هر نوع‌ ميوه‌اي‌ كه‌ اختيار و انتخاب‌ كنند، و گوشت‌ پرنده‌ از آنچه‌ اشتها كنند و ميل‌ بدان‌ داشته‌ باشند، و حورالعين‌ كه‌ مانند لُؤلؤ مختفي‌ و پنهان‌ در صدف‌، هيچگونه‌ طراوت‌ و تازگي‌شان‌ زائل‌ نشده‌ است‌. تمام‌ اينها پاداشي‌ است‌ كه‌ در اثر آنچه‌ در دنيا بجا مي‌آوردند به‌ آنها داده‌ مي‌شود.»لاَ يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَ لاَ تَأْثِيمًا * إِلاَّ قِيلاً سَلَـ'مًا سَلَـ'مًا. (آیات 25 و 26 سوره واقعه)
«آنان‌ در آن‌ بهشت‌هاي‌ نعيم‌ هيچگونه‌ سخن‌ لغو و بيهوده‌اي‌، و هيچگونه‌ سخني‌ كه‌ رابطه‌ با گناه‌ داشته‌ باشد نمي‌شنوند، مگر گفتار پي‌درپي‌ سَلام‌، سَلام‌.»لَغْو گفتار بي‌فائده‌ است‌، و إثْم‌ گناه‌، و تأْثِيم‌ سخني‌ است‌ كه‌ انسان‌ را به‌ گناه‌ اندازد. قِيل‌ مانند قَوْل‌ مصدر است‌. و سَلام‌ نيز مصدر است‌ و معنايش‌ گذشت‌.
وصف درختان و میوه های بهشتی
وَ أَصْحَـ'بُ الْيَمِينِ مَآ أَصْحَـ'بُ الْيَمِينِ * فِي‌ سِدْرٍ مَخْضُودٍ* وَ طَلْحٍ مَنضُودٍ * وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ * وَ مَآءٍ مَسْكُوبٍ * وَ فَـ'كِهَةٍ كَثِيرَةٍ * لاَ مَقْطُوعَةٍ وَ لاَ مَمْنُوعَةٍ.
«و اصحاب‌ يمين‌ و اهل‌ سعادت‌؛ نميداني‌ چه‌ مقام‌ و درجه‌اي‌ دارند اصحاب‌ يمين‌! در درخت‌ سدري‌ كه‌ خارهايش‌ گرفته‌ شده‌ است‌، و درخت‌ موزي‌ كه‌ ميوه‌اش‌ از پائين‌ تا بالا چيده‌ شده‌ است‌، و ساية‌ كشيده‌ و گسترده‌اي‌ كه‌ هيچوقت‌ كم‌ و كوتاه‌ و زائل‌ نگردد، و آبي‌ كه‌ پيوسته‌ بدون‌ انقطاع‌ جاري‌ شود و ريخته‌ گردد، و ميوه‌هاي‌ بسياري‌ كه‌ هيچگاه‌ (بواسطة‌ زمستان‌ و امثال‌ آن‌) مقطوع‌ نشود، و انسان‌ (به‌ واسطة‌ سيري‌ و يا دوري‌ و يا خاري‌ و يا مرضي‌) از خوردن‌ آن‌ ممنوع‌ نگردد.»
سِدْر درخت‌ معروفي‌ است‌. و خَضَدَ يَخْضِدُ خَضْدًا فعل‌ متعدّي‌ و به‌ معناي‌ قطع‌ كردن‌ و از بين‌ بردن‌ خارهاي‌ درخت‌ است‌. و مَخْضود يعني‌ سِدري‌ كه‌ خارهايش‌ گرفته‌ شده‌ است‌؛ چون‌ درخت‌ سِدر خار دارد.
در تفسير «الدّرّ المنثور» حاكم‌ تخريج‌ و تصحيح‌ كرده‌، و بيهقي‌ در بحث‌ «بعث‌» از أبوأمامه‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌: اصحاب‌ رسول‌ الله‌ صلّي‌ الله‌ عليه‌ وا´له‌ وسلّم‌ مي‌گفتند: ما از عَرب‌هاي‌ بدوي‌ و سؤالاتشان‌ استفاده‌ مي‌بريم‌.
يك‌ روز يك‌ مرد أعرابي‌ پيش‌ آمد و به‌ رسول‌ خدا گفت‌: يارَسولَ الله‌! در قرآن‌ نام‌ درختي‌ برده‌ شده‌ است‌ كه‌ اذيّت‌ ميرساند؛ و من‌ چنين‌ نمي‌بينم‌ كه‌ در بهشت‌ درختي‌ باشد كه‌ صاحبش‌ را آزاربرساند!
رسول‌ خدا صلّي‌ الله‌ عليه‌ وآله‌ وسلّم‌ گفتند: آن‌ درخت‌ كدام‌ است‌؟ اعرابي‌ گفت‌: درخت‌ سدر، چون‌ خار دارد!
رسول‌ الله‌ گفتند: مگر خدا نمي‌فرمايد: فِي‌ سِدْرٍ مَخْضُودٍ «سدري‌ كه‌ خارش‌ گرفته‌ شده‌ است‌»؟! خداوند آن‌ را از هر خاري‌ كه‌ دارد پاك‌ ميكند و بجاي‌ محلّ هر خار يك‌ ميوه‌اي‌ قرار مي دهد كه‌ از آن‌ ميوه‌، ميوه‌هائي‌ روئيده‌ مي ‌شود، و هر يك‌ از آن‌ ميوه‌ها شكافته‌ مي‌شود و هفتاد و دو رنگ‌ از طعام‌ پديد مي‌آيد كه‌ هيچيك‌ از طعامها مشابه‌ ديگري‌ نيست‌!
و طَلْح‌ درخت‌ موز است‌. و گفته‌ شده‌ است‌ كه‌ موز نيست‌ بلكه‌ درختي‌ است‌ كه‌ ساية‌ خنك‌ و تازه‌اي‌ دارد. و نَضَدَ يَنْضِدُ نَضْدًا فعل‌ متعدّي‌ است‌، يعني‌ متاع‌ را بهم‌ متّصل‌ كرد و بعضي‌ را به‌ بعضي‌ چسبانيد و يا روي‌ هم‌ ريخت‌. يعني‌ درخت‌ موزي‌ كه‌ ثمرش‌ از پائين‌ تا بالا روي‌ هم‌ چيده‌ شده‌ است‌.
و در «مجمع‌ البيان‌» وارد است‌ كه‌ عامّه‌ از أميرالمؤمنين‌ عليه‌السّلام‌ روايت‌ كرده‌اند كه‌: مردي‌ در نزد آنحضرت‌ «وَ طَلْحٍ مَنضُودٍ» قرائت‌ كرد. حضرت‌ گفتند:
مَاشَأْنُ الطَّلْحِ؟ إنَّمَا هُوَ «وَطَلْعٍ» كَقَوْلِهِ: وَ نَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ. (آیه 148 سوره الشعراء)
«طَلْح‌ چه‌ معني‌ دارد؟! «طَلْع‌» است‌؛ مثل‌ گفتار خداوند: وَ نَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ، يعني‌ درخت‌ خرمائي‌ كه‌ غلاف‌ ميوه‌اش‌ شكسته‌ شده‌ و خرماها در درون‌ آن‌، رو به‌ رشد كردن‌ آورده‌ است‌.»به‌ حضرت‌ گفته‌ شد: آيا تغيير نمي دهيد اين‌ كلمه‌ را؟ حضرت‌ فرمود:
إِنَّ الْقُرْءَانَ لاَ يُهَاجُ الْيَوْمَ وَ لاَ يُحَرَّكُ.
«در امروز قرآن‌، تحرّك‌ پيدا نمي‌كند و جابجا نمي‌شود و دگرگوني‌ پيدا نمي‌كند.»
و اين‌ روايت‌ را از آنحضرت‌، فرزندش‌ حسن‌ عليه‌ السّلام‌ و قَيس‌بن‌ سَعد روايت‌ كرده‌اند.
وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ * إِنَّآ أَنشَأْنَـ'هُنَّ إِنشَآءً * فَجَعَلْنَـ'هُنَّ أَبْكَارًا * عُرُبًا أَتْرَابًا. (آیات 34 تا 37 سوره واقعه)
«و فرش‌هاي‌ عالي‌! ما آن‌ حوريّه‌ها را البتّه‌ آفريديم‌، و آنان‌ را باكره‌ قرار داديم‌! و داراي‌ غَنج‌ و ناز، و عاشق‌ و مايل‌ به‌ شوهران‌ خود نموديم‌. و همگي‌ همانند هم‌ در سنّ و جواني‌ و شادابي‌ هستند.»فُرُش‌ جمع‌ فِراش‌ است‌ به‌ معناي‌ فرشي‌ كه‌ مي‌گسترند و برروي‌ آن‌ مي‌نشينند، وليكن‌ ممكن‌ است‌ در اينجا مراد از فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ زنان‌ عاليقدر باشند كه‌ در عقول‌ و جمال‌ و كمالشان‌ رفيع‌القدر بوده‌ باشند؛ و شاهد آنكه‌ زن‌ را فِراش‌ مي گويند، و مناسب‌ اين‌ معني‌ است‌ كه‌ بلافاصله‌ مي ‌فرمايد: إِنَّآ أَنشَأْنَـ'هُنَّ إِنشَآءً... «ما آن‌ زنان‌ را خود آفريديم‌ و باكره‌ قرار داديم‌.»و عُرُب‌ جمع‌ عَروب‌ است‌، و عَروب‌ به‌ زني‌ گويند كه‌ به‌ شوهرش‌ پر مهر و محبّت‌ و پر عاطفه‌ باشد، و يا داراي‌ ناز و كرشمه‌ باشد. و أتراب‌ جمع‌ تِرْب‌ ـ با كسر و سكون‌ ـ به‌ معناي‌ مثل‌ و شبيه‌ است‌.
لاِصْحَـ'بِ الْيَمِينِ * ثُلَّةٌ مِنَ الاْوَّلِينَ * وَ ثُلَّةٌ مِنَ ا لاْ خِرِينَ. (آیات 38 تا 40 سوره واقعه)
«آنچه‌ گفته‌ شد، براي‌ اصحاب‌ يمين‌ و اهل‌ سعادت‌ است‌ كه‌ جماعت‌ كثيري‌ از آنها از پيشينيان‌ بوده‌اند، و جماعت‌ كثيري‌ از پسينيان‌.»بايد دانست‌ كه‌ آنچه‌ از گفتار خدا: فِي‌ سِدرٍ مَخْضُودٍ * وَ طَلْحٍ مَنضُودٍ * وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ تا اينجا كه‌ مي رسد: فَجَعَلْنَـ'هُنَّ أَبْكَارًا، عُرُبًا أَتْرَابًا بيان‌ شده‌ است‌، همه‌ متعلّق‌ به‌ خوبان‌ و اصحاب‌ يمين‌ است‌؛ و آنچه‌ سابقاً بيان‌ شد از گفتار خدا كه‌ مي‌فرمايد: فِي‌ جَنَّـ'تِ النَّعِيمِ تا گفتارش‌ كه‌: إِلاَّ قِيلاً سَلَـ'مًا سَلَـ'مًا، همة‌ آنها متعلّق‌ به‌ سابقون‌ و مقرّبون‌ است‌. و با دقّت‌ در خصوصيّات‌ آن‌ مزايا، و خصوصيّات‌ آنچه‌ را كه‌ براي‌ اصحاب‌ يمين‌ بيان‌ فرموده‌ است‌، أشرفيّت‌ و أفضليّت‌ سابقين‌ از اصحاب‌ يمين‌ مشهود مي گردد.

توصیف بهشت متقیان
و در سورة‌ قمر، مقام‌ متّقيان‌ را مَقْعَدِ صِدْق‌ در نزد مالك‌ علي‌الاءطلاق‌ و حكمران‌ با اقتدار معيّن‌ كرده‌ است‌:
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي‌ جَنَّـ'تٍ وَ نَهَرٍ * فِي‌ مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ. (آیه 54 و 55 سوره قمر)
و در سورة‌ بيّنه‌، آن‌ پاداش‌ها را كه‌ حتّي‌ شامل‌ رضايت‌ طرفيني‌ است‌، بر اساس‌ خشيت‌ و احترام‌ از عِزّ جلال‌ و مقام‌ و موقف‌ حضرت‌ پروردگار معيّن‌ فرموده‌ است‌:
إِنَّ الَّذِينَ ءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّـ'لِحَـ'تِ أُولَـ'´نءِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ* جَزَآؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـ'تُ عَدْنٍ تَجْرِي‌ مِن‌ تَحْتِهَا الاْنْهَـ'رُ خَـ'لِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا رَضِيَ اللَهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ذَ ' لِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ. (آیه 7 و 8 سوره البینة)
«آنانكه‌ ايمان‌ آورده‌ و عمل‌ صالح‌ انجام‌ داده‌اند، ايشانند فقط‌ بهترين‌ خلائق‌. پاداش‌ آنان‌ در نزد پروردگارشان‌ بهشت‌هائي‌ است‌ كه‌ از زير درختان‌ آنها نهرهائي‌ در جريان‌ است‌، و ايشان‌ در آن‌ بهشت‌ها جاودانه‌ زيست‌ مي‌كنند. خدا از ايشان‌ راضي‌ است‌ و ايشان‌ از خدا راضي‌ هستند؛ اين‌ است‌ مزد و ثواب‌ كسي‌ كه‌ از پروردگار خود در خشيت‌ است‌.»و در سورة‌ نبأ وارد است‌ كه‌:
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا * حَدَآنءِقَ وَ أَعْنَـ'بًا * وَ كَوَاعِبَ أَتْرَابًا * وَ كَأْسًا دِهَاقًا * لاَ يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَ لاَ كِذَّ ' بًا * جَزَآءً مِن‌ رَبِّكَ عَطَآءً حِسَابًا.(آیات 31 و 36 سوره نبا)
«در قيامت‌ براي‌ پرهيزگاران‌ محلّ فوز و سِعه‌ و ا´سايش‌ است‌: باغهائي‌ و درختهاي‌ انگوري‌ است‌، و نيز دختران‌ جوان‌ نورس‌ كه‌ تازه‌ پستان‌ در مي‌آورند، و همگي‌ مثل‌ و شبيه‌ و قرين‌ يكدگرند، و نيز كاسه‌هاي‌ مملوّ از شراب‌ بهشتي‌ است‌. در آنجا أبداً سخن‌ لغو و بيهوده‌ و سخن‌ دروغ‌ نمي‌شنوند. اينها در مقام‌ پاداش‌ از جانب‌ پروردگار تو اي‌ پيغمبر، در محاسبه‌ به‌ آنان‌ عطا مي گردد.»دَهَقَ يَدْهَقُ دَهْقاً به‌ معناي‌ پر كردن‌ و سرشار و مملوّ نمودن‌ است‌، و دِهَاق‌ به‌ معناي‌ سرشار و پر است‌. و كِذَّاب‌ يكي‌ از مصادر كَذَبَ يَكْذِبُ مي‌باشد، يعني‌ دروغ‌ گفتن‌.
از اين‌ آيات‌ استفاده‌ مي‌شود كه‌ بهشت‌ مقام‌ صدق‌ و امانت‌ و تقوي‌ و برداشتن‌ گلايه‌ از آثار و مظاهر عالم‌ آفرينش‌ كه‌ مخلوق‌ خداست‌، و حفظ‌ مقام‌ جلال‌ و عظمت‌ و ابّهت‌ حضرت‌ ذوالجلال‌ است‌. در آنجا بطلان‌ و لغو و دروغ‌ و گناه‌ نيست‌، و فتور و نقصان‌ و عيب‌ راه‌ ندارد. شرابش‌ مست‌ ميكند ولي‌ مست‌ جمال‌ خدا و صفات‌ خدا و افعال‌ خدا؛ و سردرد نمي‌آورد، و عقل‌ را هم‌ نمي‌برد. و آن‌ را شراب‌ طَهور گويند كه‌ در سورة‌ دهر ذكر شده‌ است‌.
غذاي‌ آن‌ ثقل‌ و سنگيني‌ نمي‌آورد، و نكاح‌ آن‌ فتور و سستي‌ ندارد، همه‌ عشق‌ است‌ و لذّت‌ و سُرور و حُبور. و علّتش‌ اينستكه‌ در آنجا نقصان‌ و عدم‌ و نيستي‌ راه‌ ندارد. در دنيا كه‌ نكاح‌ و يا خوردن‌ طعامهاي‌ لذيذ و يا آشاميدن‌ نوشابه‌هاي‌ لذيذ، لذّتش‌ و اثرش‌ ضعيف‌ مي‌شود و از بين‌ ميرود، به‌ جهت‌ نقصان‌ اين‌ عالم‌ است‌. و اگر فرض‌ كنيد جهات‌ نقيصه‌ در اينجا نباشد، هيچگاه‌ بهجت‌ و سرورش‌ تبديل‌ به‌ گرفتگي‌ و بدي‌ احوال‌ نمي‌شود، و هر لذّت‌ و كيف‌ و عيشي‌ كه‌ پيدا شود همان‌ جاودان‌ خواهد ماند؛ بدون‌ ذرّه‌اي‌ قصور و فتور و كمي‌ و كاستي‌.
وقتی احساس غربت می کنید یادتان باشد که خدا همین نزدیکی است .

******

alizare1

alizare1
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : خرداد 1389 
تعداد پست ها : 6234
محل سکونت : یزد
دسترسی سریع به انجمن ها