عضویت العربیة English
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله: نزدیک‌ترین شما به من در روز قیامت، کسانی هستند که در دنیا بیشتر از دیگران بر من صلوات فرستند.

تنها راه مرورى بر زیارت صاحب الامر (عج)

تنها راه مرورى بر زیارت صاحب الامر (عج)
پنج شنبه 23 تیر 1390  04:04 ب.ظ

تنها راه مرورى بر زیارت صاحب الامر (عج)
           
 
دكتر صادق سهرابى
 
اشاره
در شیار این فرازها جریان معرفتی با سلام و درود، شهادت و شهود و توسل و وسیله یابی شكل می یابد. و در فراز و فرود و امواج واژگان اذهان عاشقان را به ساحل امن «تنها راه» می سپارد. به او می آموزد كه باید بركات معرّفی را با فتح قلّه های فرهنگ مهدویت به پیش بَرَد و از همین روست كه فرایند فرهنگ انتظار را یكپارچه و پیوسته باید گذر نماید و از معبرهای «انتظار»، «توقع» و «ترقب» به سلامت عبور كند و آداب عشق را جانانه مشق كند.
 
اُشهِدُ اللّهَ وَ اُشهِدُ مَلائكَتَهُ و اُشهِدُكَ یا مَولایَ بهذا ظاهِرُهُ كَباطِنِه و سِرُّهُ كَعَلانیَتِهِ وَ اَنتَ الشاهِدُ علی ذلك و هو عَهدی الیك و میثاقی لدیك اِذ اَنتَ نظام الدّین و یَعسُوبُ المتّقین و عزّ الموحدّین و بذلك امرنی ربّ العالمین.
گواه می گیرم خدا را و گواه می گیرم فرشتگانش را و گواه می گیرم تو را ای مولایم! به این اعتقاد قلبی كه نسبت به تو دارم. عقیده ای كه ظاهرش مانند باطن و سرّش همانند آشكار آن است و تو خود بر آن شاهدی و آن عهد من است با تو و پیمان من است در پیشگاه تو؛ چون تو خود نظام دین هستی و پیشوای متقیان و عزّت یكتاپرستان، و پروردگار جهان مرا بر آن امر فرموده است.
 
بر ادّعا و اعتقاد خویش گواه می گیرم خداوند و فرشتگان را و امام زمان(ع) را به عنوان شاهد و گواه خود یاد می كنم.
و اعلام می كنم كه در ظاهر و باطن و پنهان و آشكار بر همین مرام هستم (و در همین جا دوباره خود حضرت را شاهد و گواه می آورم) «و انت الشاهد علی ذلك» و این به نمایش گذاشتن اوج اُنس و قُرب است. در ادامه سخن از عهد و میثاق با حضرتش می رود.
 
جریان معرفتی و اعتقادی خود را نشان دادم و گواهی دادم كه پنهان و آشكارش یكی است؛ زیرا از نگاه آسیب شناسی اعتقادی چه بسا انسان دچار آسیب های «شك»، «شبهه»، «ریا» و «سمعه» شود؛ یعنی یا در ساحت نظری (شك و شبهه) و یا در ساحت عملی (ریا و سمعه) ممكن است انسان دچار آسیب بشود.
 
این گونه است كه در دعای دوران غیبت امام زمان(ع) آمده است:
وَاجعَل ذلك منّا خالِصاً مِن كُلّ شَك وَ شُبهَةٍ و ریاءٍ و سُمعَةٍ حَتّی لا نُریدَ بِه غیرَكَ وَ لانَطلُبَ بِهِ اِلاّ وَجهَكَ.1
خداوندا! این عقیده ما را از هرگونه آسیب های شك، شبهه، خودنمایی و شهرت خالص گردان؛ تا این كه به وسیله آن عقیده فقط تو را بخواهیم و تو را طلب كنیم.
دوباره دلبر خود و امام عصر خویش را شاهد و گواه می گیرم، «و انت الشاهد علی ذلك» كه تو بر این اظهار ارادت و جریان معرفتی و اعتقادی من آگاه هستی. چه خوش است این اوج اُنس و قرب و نجوای عاشقانه!
 
در ادامه عهد و میثاق خود را با تو یاد و بازخوانی می كنم؛ چون كه تو نظامِ دین هستی. قواعد علم و اساس آن و قوام و چهار چوب علم و دین بر قامت بلند تو استوار است. تو و اجداد معصومت اركان توحید هستید. آنان كه عهد و میثاق خود را از شما بگسلند و قطع نمایند، از مدار حق بیرون شده اند و در مدار باطل دچار تیه و سرگردانی گشته اند.

فَلَو تَطاوَلَتِ الدُّهُورُ و تمادَتِ الاَعمارُ لَم اَزدَد فیكَ اِلاّ یقیناً و لك اِلاّ حُبّاً و عَلَیكَ اِلاّ مُتكِلاً وَ مُعتَمداً و لِظُهُورِكَ اِلاّ مُتَوَقِّعاً وَ مُنتَظِراً وَ لِجهادی بَینَ یَدَیكَ مُتَرَقِّباً فاَبذُلُ نَفسی وَ مالی وَ وَلدی وَ اَهلی و جَمیعَ ما خَولَنی رَبّی بَینَ یَدَیكَ وَالتصَرُّفِ بَینَ اَمرِكَ وَ نَهیِكَ.
 
پس اگر روزگاران طولانی و عمرها بلند شود جز این نیست كه یقینم دربارهِ تو افزون می شود و عشق و دوستی ام برای تو زیاد می شود، و توكل و اعتمادم به تو، افزایش می یابد. و برای ظهور تو متوقع و آماده و پیوسته مسئو لیت پذیر خواهم بود و در این آماده بودنم از انتظار و آمادگی و توانمندی های لازم برخوردارم، و برای جهاد در ركاب و پیشگاه تو چشم به راهم و دیدبانی و رصدهای به هنگام و مناسب انجام می دهم (ثانیه شماری می كنم). تا این كه بخشش كنم جان و مال و فرزند و اهل و عیالم را و همه دارایی ام را كه پروردگار به من عطا كرده، در پیشگاه تو و همه را در راه امر و نهی تو صرف می كنم.
 
اگر چه دوران غیبت طولانی شد و عمرهای بسیاری سپری، ولی تاكنون جمال دل آرای تو را ندیده ام و هر چه كه بیش تر می گذرد، پوچی ادعاهای دیگران را بهتر و بیش تر درمی یابم و مشاهده می كنم كه دیگران در بساط خود چیزی ندارند و تمامی بَزَك ها و رنگ ها، رخسار زشت خویش را می نمایند.

پس ما به باوری عمیق و گسترده دربارهِ تو دست می یابیم كه واقعاً «تنها راه» تو را می زیبد؛ «لم ازدد فیك الا یقیناً». و آستانهِ بلند یقین و باورم تنها جایگاه قدم های توست. دیوانه وار و مستانه سرگردان كوی عشق توام و شكوفه های محبت و دوستی تو را به نظاره می نشینم؛ «ولك الاّ حبّاً».
با یقین و حبّی كه نسبت به تو یافته ام نمی توانم به غیر تو دل ببندم و اعتماد كنم. فقط راهبرد انتظار راه به جایی می برد؛ «و علیك الاّ متكلا و معتمداً».
با بینش مهدوی و گرایش به آن و تكیه بر راهبرد انتظار برای ظهور خورشید باید گام برداشت.
 
برای آن كه خورشید را از پس ابرها بیرون آوریم و در آغوش نگاه خود بركشیم، باید به مقام توقّع و پیوسته آماده باش بودن راه یابیم و همیشه مسئو لیت پذیر باشیم؛ «متوقّعاً».
و به انتظار و آمادگی و توانمندی های لازم بار یابیم و در عرصه ها و ساحت های گوناگون فردی و اجتماعی از صلاحیت ها و آمادگی لازم برخوردار باشیم؛ ساحت های، عاطفی و رفتاری؛ «منتظراً».
 
ابوبصیر از امام صادق(ع) نقل می كند:
مَن سَرّ اَن یكون مِن اصحاب القائم فلینتظر ولیعمل بالورع و محاسن الاخلاق و هو منتظر فان مات و قام القائم بعده كان له من الاجر مثل اجر من ادركه فجدّوا و انتظروا هنیئاً لكم ایّتها العصابة المرحومة.2
 
كسی كه می خواهد از یاران و اصحاب امام مهدی(ع) باشد، باید انتظار بَرَد و ورع و پاك دامنی پیشه سازد و اخلاق خویش را نیكو كند. در این حالت اگر بمیرد و حضرت حجّت پس از مرگ او ظهور كند، پاداش كسی را دارد كه آن حضرت را درك می كند. پس تلاش كنید و در انتظار باشید؛ گوارا باد بر شما ای گروهی كه مورد رحمت حق قرار گرفته اید.
 
مهدی یاوران وقتی پس از مقام های «متوقع» و «منتظر» در مقام «مترقب» جای می گیرند، با «آماده باشی مستمر» و «توانمندی لازم» اقدام به «دیدبانی و رصدهای» به هنگام می كنند تا بتوانند جایگاه خود را تبیین كنند. هم هدف را رصد می كنند و شرایط و نشانه های ظهور را زیر نظر می گیرند و هم در نسبت سنجی میان وضعیت خود و شرایط موجود بهترین موضع گیری را اتخاذ می نمایند؛ «و لجهادی بین یدیك مترقّباً».
 
مهدی یاوران پس از توجه به این مقام و محورها، با بذل جان، مال، فرزندان و اهل و عیال و تمامی امكانات در پیشگاه امام زمان خود و صرف آن ها برای امر و نهی او، از هیچ چیزی دریغ نخواهند كرد.
فرهنگ انتظار همهِ این پیام های هماهنگ و همگرا را با هم و به گونهِ نظام مند دارد. با چنین بلوغ و بالندگی می توان همه هستی خود را در طبق اخلاص نهاد و تقدیم راهش كرد.

مَولایَ فَاِن اَدرَكتُ اَیّامَكَ الزّاهِرَةَ وَ اَعلامَكَ الباهِرَةَ، فَها اَنَا ذاعَبدُكَ المُتَصَرِّفُ بَینَ اَمرِكَ وَ نَهیِكَ، اَرجُو بِهِ الشهادَةَ بَینَ یَدَیكَ وَ الفوزَ لَدَیكَ.

مولای من! اگر ایّام دولتِ درخشان و شكوفای تو و پرچم های نمایان و نورانی تو را درك كردم، پس من آن بنده ای خواهم بود كه امر و نهی تو را گردن نهاده و به جای آورده ام، كه به وسیلهِ آن، آرزوی شهادت در پیشگاه تو و كامیابی در حضور تو را دارم.
 
اگر در آن روزهای سبز و شكوفا كه پرچم های تو برافراشته می شوند، تو را در آغوش دیدگانم دریابم، من آن بنده ای هستم كه در افق نگاه خود در پهنای باور خویش تنها امر و نهی تو را جای می دهم، و آرزویِ سبز من با شهادت سرخ شكل می گیرد و برآورده می شود. این سان است كه در باغ دستان تو شكوفه می كند و سروآسا قد می كشد و سرافراز می گردد و رستگاری برای من به ثمر می نشاند.
 
انبیا و اوصیا نیز با فریاد «آه آه شوقاً الی رُوِ یتهم»3 شعله های شور خویش را و طوفان عشق و بی تابی را به امواج واژگان می سپارند و رغبت و اشتیاقشان را در پیشگاه امام زمان(ع) و اصحاب او به نمایش می گذارند.
 
امام صادق(ع) می فرماید:
لَو اَدركتُهُ لَخَدمتُهُ ایّام حیاتی4
اگر دوران ظهورش و حضورش را درك كنم، همانا تمام عمرم، در خدمتش خواهم بود.
ببینید امام صادق چگونه در آروزی درك حضورش داد سخن می دهد و آرزوی درك دوران او را در دل دارد، چرا چنین نباشد؟ همگان در صف خریداران یوسف زهرا سهم می ستانند و خریدار اویند.
«آمادگی» و «مسئولیت پذیری»، «دیدبانی و رصد كردن» را از همین دوران غیبت باید تمرین كرد و پیوسته در آرزوی اطاعت محض و تقدیم جان و توفیق شهادت در راهش بود.
مَولایَ فَاِن اَدرَكنی المَوتُ قَبلَ ظُهُورِكَ فَانّی اَتَوَسلُ بِكَ وَ بِابائكَ الطّاهِرینَ الی اللّه تعالی وَ اَسئلُهُ اَن یُصَلِیَ عَلی مُحَمدٍ وَ الِ مُحَمدٍ وَ اَن یَجعَلَ لی كَرةً فی ظُهُورِكَ وَ رَجعَةً فی اَیّامِكَ لاِ َبلُغَ مِن طاعتِكَ مُرادی وَ اَشفِیَ مِن اَعدائكَ فُؤادی
 
مولای من اگر پیش از ظهورت مرگ من فرا رسد، در این صورت من توسل می جویم به تو و پدران پاك تو به درگاه خدای تعالی، و از او درخواست می كنم كه بر محمد و آل محمد درود فرستد و این كه در هنگام ظهور تو بازگشت و رجعتی را برای من قرار دهد، تا در ایام دولت تو با اطاعت و پیروی از تو به مقصودم برسم، و از شماتت دشمنانت قلبم را شفا دهم.
 
در زیارت جامعه كبیره می خوانیم:
مُؤ مِنٌ بِاِیابِكُم مُصَدّقٌ بِرَجعتِكم.
باور دارم كه شما پاكان هستی و خاندان نور بار دیگر پیش از قیامت به دنیا بازمی گردید.
علمای برجسته شیعه فرموده اند؛ در زمان ظهور حضرت مهدی(ع) امامان(ع) رجعت خواهند كرد. گروهی از مؤ منان خالص نیز به این جهان رجعت می كنند تا دین خدا را و امام زمان را یاری نمایند. هم چنین بعضی از سر كرده های ظلم و كفر نیز به دنیا باز می گردند تا بازخواست شوند و تازیانه های عدالت را مشاهده نمایند.
البته مخالفان ما مسئلهِ رجعت را برنمی تابند و آن را انكار می كنند و به ما دشنام می دهند. با اندكی دقت در بسیاری از آیات، غفلت یا تغافل آن دسته از بی خبران زدوده می شود.
خداوند در قرآن، داستان رجعتِ عزیر و اصحاب كهف و قومی از بنی اسرائیل را متذكّر شده است،5
 
نیز در شرح حال بعضی از نمایندگان قوم موسی(ع) چنین می فرماید:
ثُمّ بعثناكُم مِن بَعدِ مَوتِكُم لَعَلكُم تَشكُروُن6
سپس شما را پس از مرگتان برانگیختیم شاید شكر نعمت او را به جا آورید.
 
وقتی كه نمایندگان بنی اسرائیل سخن گفتن خداوند با حضرت موسی را دریافتند، گفتند:
حَتّی نَرَی اللّهَ جَهرَةً فَاَخَذَتكُمُ الصّاعِقَه....7
ای موسی! ما به خداوند ایمان نمی آوریم مگر این كه خدا را آشكارا مشاهده نماییم... .
در همین حال صاعقه ای فرود آمد و آن ها را هلاك كرد. حضرت موسی(ع) به خداوند عرض كرد: «پروردگارا من به بنی اسرائیل چه پاسخ بدهم و چگونه بدون این ها به سوی آنان برگردم؟» از این رو خداوند به خاطر حضرت موسی ایشان را زنده كرد و بار دیگر به دنیا بازگشت و رجعت نمودند.
 
امام صادق(ع) فرمود:
آن گاه كه زمین دهان باز كند، نخستین كسی كه به دنیا باز می گردد امام حسین(ع) است. البته رجعت برای همهِ مردم نمی باشد، بلكه برای افراد مخصوص است؛ زیرا فقط اشخاصی كه مؤ من خالص یا مشرك كامل باشند بار دیگر به دنیا باز می گردند.8
امام باقر(ع) فرمود:همانا حضرت رسول(ص) و حضرت علی(ع) به دنیا باز خواهند گشت.9
 
از امام صادق(ع) نقل شده است:
هر كس چهل صبح دعای عهد را بخواند، از یاوران حضرت قائم(ع) می شود و اگر پیش از ظهور آن حضرت عمر خویش را سپری كند، خداوند او را از قبر بیرون آورد كه در خدمت آن حضرت باشد و حق تعالی به هر كلمه هزار حسنه او را كرامت فرماید و هزار گناه او را بپوشاند.10
مَولایَ وَقَفتُ فی زیارتك مَوقف الخاطئین النّادمین، الخائفینَ مِن عِقابِ رَبّ العالَمینَ وَقَدِ اتكلتُ عَلی شفاعَتِكَ و رجوت بموالاتك و شفاعتك محو ذنوبی و ستر عیوبی و مغفرة زللی فكن لِوَلیّكَ یا مولای عند تحقیق اَمَلِهِ واسئَلِ اللّه غفران زَلَلِهِ فقد تَعَلقَ بِحَبلك وتمسك بولایتك و تبَرءَ من اَعدائك .
 
مولای من، ایستاده ام برای زیارت تو؛ همانند ایستادن خطاكاران پشیمان و ترسان از كیفر پروردگار جهانیان، من تكیه زده ام بر شفاعت تو و امید بسته ام به دوستی و اطاعت تو و این كه شفاعت تو گناهانم را نابود كند و عیب ها و زشتی هایم را بپوشاند و لغزش هایم را بیامرزد. پس تو ای مولای من! دوستت را به آرزویش برسان و از خدا آمرزش خطاهایش را بخواه كه او به رشته ولایت و محبّت تو چنگ زده و از دشمنانت بیزاری جسته است.
 
در زیارت جامعه كبیره می خوانیم:
یا وَلی اللّهِ اِن بَینی وَ بَینَ اللّهِ ذُنُوباً لا یأ تی علیها رضاكم فَبِحَقٍّ مَنِ ائتَمَنَكُم عَلی سِرٍّهِ وَ استَرعاكُم اَمرَ خَلقِهِ وَ قَرَنَ طاعَتَكُم بِطاعَتِهِ لمّا استَوهبتم ذُنوُبی وَ كُنتُم شُفعائی.11
ای ولیّ خدا: من مرتكب گناهانی شده ام كه این گناهان میان من و خداوند فاصله انداخته و رابطهِ بندگی من با او را قطع كرده است و جز خشنودی و شفاعت شما از ما شیعیان، چیز دیگری نمی تواند آن گناهان را از بین ببرد. پس شما را سوگند می دهم به حقّ كسی كه شما را امانتدارِ راز خویش قرار داد، نیز سوگند می دهم شما را به حقّ كسی كه امر مخلوقاتش را به شما واگذار كرد؛ یعنی شما را امام و راهنمای مردم قرار داد، سوگند می دهم شما را به كسی كه اطاعت از شما را بر مردم واجب كرده و آن را در ردیف اطاعت از خود ذكر كرده است. آن جا كه فرمود:
«اَطیعواللّه وَ اطیعُوا الرسُولَ وَاولِی الاَمرِ مِنكُم.»12
اطاعت كنید خدا را و اطاعت كنید پیامبر خدا و صاحبان امر را.
 
در دعای توسل می خوانیم:
 اِنّا تَوَجهنا وَ استَشفَعنا وَ تَوَسلنا بِكَ اِلَی اللّه.
ما با تو جهت یابی می كنیم و با همراهی تو به وسیله تو سوی او راهی می شویم و تمامی پستی ها و آلودِگی ها را به كناره می افكنیم.
اللهم صَلّ علی محمد و الِهِ، و اَنجِز لِوَلیّكَ ما وَعَدتَهُ. اللّهم اَظهِر كَلِمَتَهُ وَ اَعلِ دَعوَتَهُ، وَ انصُرهُ عَلی عَدُوّهِ وَ عَدُوّكَ یا رَب العالَمین.
پروردگارا، دورد فرست بر محمد و آل محمد و وفا كن و عملی گردان به آن چه كه ولیّت را وعده دادی. خدایا آشكار نما سخن او را. دعوتش را برافراز و بر دشمنش و بر دشمن خودت او را یاری فرما، ای پروردگار جهانیان.
 
در آیات قرآن از وعده های بسیاری نسبت به ظهور حضرت سخن به میان آمده است:
«وَعَدَ اللّهُ الذینَ امَنُوا مِنكُم وَ عَمِلوُا الصّالِحتِ لَیَستَخلِفَنهُم فی الارضِ كَمَا استَخلَفَ الذینَ مِن قَبلِهِم وَ لَیُمَكّنَن لَهُم دینَهُمُ الذی ارتَضَی لَهُم وَ لَیُبَدّلَنهُم مِن بَعدِ خَوفِهِم اَمناً»13
خداوند به كسانی از شما كه ایمان آورد و نیكوكار گردد، وعده فرموده كه با ظهور امام زمان به آن ها در زمین خلافت دهد؛ چنان كه امت های صالح پیامبران گذشته، جانشین پیشینیان خود شدند (و علاوه بر خلافت) دین پسندیده آنان را بر همه ادیان چیرگی و برتری عطا كند و به همه مؤ منان پس از خوف و ترس از دشمنان، ایمنی كامل دهد.
 
ابو بصیر می گوید: «سأ لت اباعبداللّه(ع) عن قول اللّه تعالی فی كتابه «هُوَ الّذی اَرسَلَ رَسُولَهُ بِالهُدی وَ دین الحَقٍّ لِیُظهِرَهُ عَلَی الدّینِ كُلّهِ وَ لَو كَرِهَ المُشرِكُون»14
از امام صادق(ع) دربارهِ این آیهِ شریفه «و خداوندی است كه پیامبرش را با هدایت و دین حق فرستاد، تا او را بر تمام ادیان پیروز گرداند؛ اگر چه مشركان آن را كراهت داشته باشند.» پرسیدم.
امام در جواب فرمود:«به خدا قسم هنوز موقع تأ ویل این آیه نرسیده است». گفتم: «قربانت گردم! چه وقت موقع آن فرا می رسد؟» حضرت فرمود:
هنگامی كه حضرت قائم(ع) قیام كند، موقع تأ ویل این آیه فرا می رسد، و چون حضرت قائم قیام كند هر كافر و مشركی، ظهور او را ناخوش دارد؛ زیرا اگر كافر یا مشرك در دل سنگی پنهان شود آن سنگ صدا می زند: ای مُؤ من! كافر یا مشركی در دل من پنهان شده است بیا او را به قتل برسان! خداوند او را بیرون می آورد و یاران حضرت قائم او را به قتل می رسانند.15
اللهم صَلٍّ علی محمدٍ و آلِ محمّد، وَ اَظهِر كَلِمَتِكَ التّامةَ وَ مُغَیبَكَ فی اَرضِكَ الخائِفَ المُتَرَقّبَ.
 
خدایا بر محمد و آل محمد درود فرست، كلمهِ تامه ات و آن پنهان شده در روی زمینت را و آن ترسان و مراقب را ظاهر و آشكار فرما.
خدایا تو حجت بر حق و امام زمان را جلوهِ تام توحید و از اركان توحید، قرار دادی و معرفت خود را در آینهِ آن امام همام بر همه عالم و آدم به نمایش گذاردی. هم اكنون این خورشید تابنده در فراسوی ابرها پنهان شده و نگران حال مؤ منان است و از ترس نابخردان و ظالمان بداندیش، شرایط و احوال بشر را نظاره می كند و در انتظار اذن ظهور است.
 
هم چنان كه در توقیع شریف می فرماید:
انّا غیر مهملین لمراعاتكم و لاناسین لذكركم و لولا ذلك لَنَزَل بكم اللاواء وَاصطَلَمَتكُمُ الاَعداء.16
ما فارغ از شما نشده ایم و از رعایت و عنایت شما غافل نگشته ایم و اگر چنین می بود دشمنان تاكنون شما را نابود و ریشه كن كرده بودند.
حضرت در شرایط موجود، مراقب شیعیان می باشد و مراقب حال آنان است و با ارشاد و عنایت های ویژه هدایت شان می كند و...

اَللهُم انصُرهُ نَصراً عَزیزاً وَ افتَح لَهُ فَتحاً یَسیراً. اللّهُمَّ وَ اَعِز بِهِ الدّینَ بَعدَ الخَموُلِ، واَطلِع بِهِ الحَق بَعدَ الاُفُولِ، وَ اَجلِ بِهِ الظُّلمَةَ وَاكشِف بِهِ الغُمةَ. اللهم وَ آمِن بِهِ البِلادَ وَاهد بِهِ العِبادَ. اللهم املا بِهِ الاَرضَ عَدلاً وَ قِسطاً، كَما مُلِئَت ظُلماً وَ جَوراً، اِنكَ سمیع مُجیب.
 
خدایا او را یاری كن، یاریِ با عزّت ، و پیروزی آسان برایش بگشای. خدایا دین را به دست او پس از گم نامی نیرومند گردان، و حق را به دست او پس از غروب و افول آن پرفروغ ساز. به وسیلهِ او ابرهای تیره را زایل كن و اندوه را به وسیلهِ او برطرف فرما. شهرها را به وسیلهِ او امن و امان گردان و بندگان را به وسیلهِ او هدایت فرما. بار خدایا زمین را به وسیلهِ او پر از عدل و داد گردان؛ هم چنان كه از ظلم و بیدادگری پُر گشته است؛ همانا تویی شنوا و اجابت كننده.
 
در زیارت حضرت صاحب الامر17 می خوانیم:«السلام علی ربیع الانام و نضرة الایّام؛ سلام بر بهار مردم و روزهای سبز و خرّم.»
همهِ آسایش و راحتی ها تنها در گرو دولت كریمه آن عزیز سفر كرده شكل خواهد گرفت. از این رو باید با رشد و بلوغ اجتماعی، شناخت و انتظار دولت كریمه به یك جریان فكری - اجتماعی تبدیل شود و فرهنگ مهدویت را با سه شاخصهِ مورد نظر گسترش داد:
 
1. رغبت اجتماعی به دولت كریمه؛
2. شكایت اجتماعی از وضعیت نبودن نبی و غیبت ولی؛
3. استعانت اجتماعی .
 
در توقیع شریفی حضرت به اسحاق بن یعقوب چنین فرمود: «و اكثروا الدعاء بتعجیل الفرج فان ذلك فرجكم؛18 برای تعجیل فرج بسیار دعا كنید كه فرج شما همان است.»
امام حسن عسكری(ع) نیز می فرماید:

و اللّه لیغیبنّ غیبةً لا ینجو فیها من الهلكة الاّ من ثَبتَهُ اللّهُ عزّ و جلّ علی القول بامامته و وفقه فیها للدعاء بتعجیل فرجه.19

به خدا سوگند [او] غیبتی خواهد داشت كه در آن تنها كسانی از هلاكت نجات می یابند كه خداوند آن ها را بر قول به امامتش ثابت قدم داشته و در دعا برای تعجیل فرجش موفق كرده است.
اگر جامعه بشری با رشد و بلوغ خود گام های رغبت، شكایت اجتماعی، و استعانت اجتماعی را در نوردد، دست به دعا بردارد و از خالق هستی درخواست كند كه آن خورشید از پَس ابرها بیرون آید. با آمادگی و آماده باش بودن و مسؤ لیت پذیری خود و دیدبانی و رصد وضعیت و آماده كردن شرایط ظهور؛ عطش و رغبت خود را نسبت به امام زمان نشان دهد و همیشه دغدغه فرهنگ مهدویت را مطلع و مطمح نظر خود بداند، با دعای پیوسته خود به بلوغ بارع و بالنده مهدوی دست می یابد. چنین انسانی زمینه های ظهور را فراهم می سازد و هدیه فرج را در دوران «غیبت» و «ظهور» درك و دریافت می نماید؛ زیرا درك و دریافت فرهنگ مهدویت و امامت آن عزیز سفر كرده و دعا برای فرجش، هم نعمت و گشایش دوران «غیبت» است و هم فرج و گشایش برای دوران «ظهور» و حضورش.
 
السلام علیك یا وَلِی اللّهِ، ا ئذَن لِوَلیّكَ فِی الدُّخُولِ اِلی حَرَمِكَ، صَلَواتُ اللّهِ عَلَیكَ وَ عَلی آبائِكَ الطّاهرینَ، وَ رَحمَةُ اللّهِ وَ بَرَكاتُهُ.

سلام درود بر تو ای ولیّ خدا، اجازه فرما به دوستدارت تا به آستانهِ حرمت وارد شود، (و در پایان) درود و سلام خداوند بر تو و بر پدران پاكیزه ات و بخشش و رحمت خدا و بركاتش بر شما باد.
سلام و درود خدا بر تنها راه و بر گل نرگس. امید آن داریم كه ما را به آستانهِ لطف و عنایت خود راه دهد و از تمامی فتنه های آخر زمان رهایی مان بخشد.
او می آید، آری، گل نرگس ، با گل مریم می آید، و او «تنها راه» است.
 
وقتی احساس غربت می کنید یادتان باشد که خدا همین نزدیکی است .

******

alizare1

alizare1
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : خرداد 1389 
تعداد پست ها : 6234
محل سکونت : یزد
دسترسی سریع به انجمن ها