چه کسی مخاطب فرمایش امام است؟
کلام و بیانات امام خمینی همیشه چراغ راه مسئولین ما بوده است ، ولی گاها دیده شده همین مسئولین برای رسیدن به مقاصد سیاسی خود ، کلام امام را تفسیر به رای و مصادره به مطلوب می کنند ...


راسخون : حضرت آیت الله جنتی رئیس مجلس خبرگان رهبری در بیانیه‌ای که بیست و سوم اردیبهشت درباره خروج رسمی آمریکا از برجام صادر کردند، نکاتی را به دولت گوشزد کرده و در آخرین بند آورده‌‌اند: « لازم است رئیس جمهور محترم، صادقانه و با صراحت، نسبت به خسارت های وارده در برجام که بخاطر عدم رعایت خطوط قرمز ترسیمی توسط رهبر معظم انقلاب از جمله اخذ تضمین های لازم از 1+5 و نیز عدم رعایت اقدام متناظر و گام به گام، پدید آمد؛ از مردم عزیز ایران عذر خواهی کرده ، تجربه توافق برجام را چراغ راه آینده قرار دهند ».
این بخش از بیانیه واکنش‌های زیادی را در پی داشته است که به نظر می‌رسد سخنان آقای رئیس جمهور در نشست هیات دولت، یکی از این واکنش‌هاست، که از چند نگاه قابل بررسی است، ولی بهانه این یادداشت، این بخش از سخنان آقای روحانی است: «این روزها با موضوعاتی که مطرح می‌شود بیشتر به یاد جمله معروف حضرت امام خمینی(ره) در آبان 65 که به " این تذهبون؟ " معروف است، ‌می‌افتم. در آن روز بین ایران و آمریکا اختلافی وجود داشت که آمریکا در آن شکست خورده بود اما یک عده به دنبال آن بودند که مسئولین ایرانی را مورد سوال قرار دهند و امام راحل برخورد حکمت‌آمیز با آنها داشت و آن درس خوبی برای ما بود و هست... امام در 29 آبان 65 فرمود «هیچ توقع نداشتم که در این زمان که باید فریاد بزنند سر آمریکا، فریاد می‌زنند سر مسئولین‌‌مان» چه شده است؟ در یک چنین مسأله مهمی باید همه دست به دست هم بدهید و ثابت کنید به دنیا که وحدت دارید، چرا شما می‌خواهید تفرقه و دو دستگی ایجاد کنید، چه شده است شما را و کجا دارید می‌روید؟ " این تذهبون؟ ". بعد فرمود تندرو و کندرو و دو دستگی در کشور ایجاد نکنید و این خلاف اسلام، دیانت و انصاف است».

آقای رئیس جمهور پس از پنج سال ـ از آغاز تبلیغات انتخاباتی دور نخست ریاست جمهوری‌شان ـ سراغ فرمایش امام راحل رفته‌اند و خواسته‌اند از زبان امام پاسخ منتقدان را بدهند.
یک : این احتمال هست که آقای روحانی پس و پیش این بخش بریده شده از سخنان امام را نخوانده‌اند؛ چرا که اگر خوانده بودند، احتمالا تصور دقیق‌تری از شرایطی که امام در آن، این سخنان را بر زبان رانده‌اند، داشتند. حافظه ایشان هم با توجه به استبعادی که ایشان درباره بعضی وعده‌های انتخاباتی‌شان داشته‌اند، قابل اعتماد نیست.
امام (رحمه الله) پیش از همین جملات می‌فرمایند: « چرا این قدر ما عقب افتاده هستیم؟ چرا ما باید به واسطه اغراض نفسانیه این قدر خودمان را ببازیم؟ چرا باید وقتى که دنیا به تزلزل درآمده است براى این بى‏اعتنایى ایران به کاخ سفید و سیاه، چرا ما باید توجیه کنیم مسائل آنها را ؟ چرا ما باید این قدر غربزده باشیم یا شیطان زده؟ ».

کاش رئیس دولت تدبیر و امید این چند جمله را هم می‌خواند و به این پرسش‌ها پاسخ می‌داد ! چه کسانی بودند که پیشرفت کشور را در گرو مذاکره و معامله با آمریکا دانستند و نقش آمریکا را پررنگ کردند و شرایط ایران بی برجام را ونزوئلایی توصیف کردند؟ و در برابر کدام گروه بودند که پیشرفت را در گرو اتکا و اعتماد به توان داخلی می‌دانستند؟

آقای رئیس جمهور توجه نمی‌کنند که گله منتقدان این است که دولت ایشان به جای آن‌که فریاد بر سر آمریکا بزند، به سوی عادی سازی روابط با شیطان بزرگ گام برداشت و خود ایشان اوباما را باهوش و مودب خواند. باید به یاد بیاورند که در روزهای تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری گفته بودند: « ابتدا باید تلاش کنیم این تخاصم را به مرحله تنش بیاوریم، آنوقت می‌توانیم تنش‌زدایی کنیم اما هم‌اکنون وقت تنش‌زدایی با آمریکا نیست وقت تخاصم‌زدایی و تهدید‌زدایی است؛ باید مرحله به مرحله پیش برویم تا تخاصم را تبدیل به تنش کنیم و حتی کشورهایی را که با آنها تنش داریم، تنش‌ها را کنار بگذاریم و رابطه معمولی را برقرار کنیم »

دو: دیگر این‌که معیار وحدت چیست؟ جز این است که رهبری باید معیار وحدت باشد؟ جز این است که رهبری از اساس با مذاکره با آمریکا مخالف بودند؟ انکار می‌کنند که خطوط قرمز را رعایت نکردند؟ مگر حرف منتقدان جز این بوده و هست که گوش به فرمان رهبر باشند؟ اگر دنبال وحدت هستند، بسم الله.

سه: دیگر این‌که باید بهتر بدانند چه کسی بود که رقیب سیاسی را تندرو نامید و جامعه را به دو دسته معتدل و افراطی تقسیم کرد. برچسب‌ها و تهمت‌های شگفت آوری که در انتخابات یک سال پیش نثار رقیب کردند، یادمان نرفته. آن تهمت‌ها در راستای وحدت بود یا دودستگی؟ ما هم سخن امام را تکرار می‌کنیم که آن کارها خلاف اسلام و خلاف انصاف بود، ولی مخاطب فرمایش امام راحل بیش و پیش از هر کسی، آقای روحانی و همراهان‌شان هستند.


به قلم : علی تجرد