عضویت العربیة English
امام على علیه‌ السلام: فاطمه علیها السلام، همواره مظلوم و از حق و میراث خود محروم بود. امالى طوسى، ص 155
  • بردبارى و خشم در حدیث
  • زبان، کلید خوبی‌ و بدی‌
  • راز خوشبختی و بدبختی
امام حسین علیه‌السلام
مسعدة بن صدقه در وصف امام حسین علیه السلام می‌گوید:
مَرَّ الْحُسَینُ بْنُ عَلِی بِمَسَاکینَ قَدْ بَسَطُوا کساءً لَهُمْ فَاَلْقَوا عَلَیهِ کسَراً فَقَالُوا هَلُمَّ یابْنَ رَسُولِ اللهِ! فَثَنَی وَرِکهُ فَاَکلَ مَعَهُمْ ثُمَّ تَلَا« اِنَّ اللهَ لَا یحِبُّ الْمُسْتَکبِرِینَ» (سوره نحل آیه23.) ثُمَّ قَالَ: قَدْ اَجَبْتُکم فَاَجِیبُونِی. قَالُوا: نَعَم یابْنَ رَسُولِ اللهِ وَ نُعْمَی عَینٍ فَقَامُوا مَعَهُ حَتَّی اَتَوْا مَنْزِلَهُ فَقَالَ (ع) لِلرُّبَابِ: اَخْرِجِی مَا کنْتِ تَدَّخِرِینَ.
امام حسین(ع) بر بینوایانی گذشت که عبای خود را گسترده بودند و تکه نانی بر آن گذاشته بودند. گفتند: بفرما، ای فرزند پیامبر خدا! امام حسین(ع) هم بر زمین نشست و با آنان غذا خورد و سپس تلاوت کرد: «و خداوند مستکبران را دوست ندارد» سپس فرمود: من دعوت شما را اجابت کردم، شما هم دعوت مرا اجابت کنید. گفتند چشم حتماً ای فرزند پیامبر خدا! با او برخاستند و به خانه اش آمدند، امام(ع) هم به [همسرش] رُباب فرمود: آنچه [غذا] داری بیاور.
بحار الانوار، ج 44، ص 189
امام سجاد علیه السلام فرمودند:
کانَ الْحُسَینُ بْنُ عَلِی بْنِ اَبِی طَالِبٍ(ع) یصَلِّی،‌ فَمَرَّ بَینَ یدَیهِ رَجُلٌ فَنَهَاهُ بَعْضُ جُلَسَائِهِ فَلَمَّا انْصَرَفَ مِنْ صَلَاتِهِ، قَالَ لَهُ: لِمَ نَهَیتَ الرَّجُلَ؟ قَالَ: یابْنَ رَسُولِ اللهِ (ص) خَطَرَ فِیمَا بَینَک وَ بَینَ الْمِحْرَابِ! فَقَالَ: وَیحَک! اِنَّ اللهَ عزَّوجلَّ اَقْرَبُ اِلَی مِنْ اَنْ یخْطِرَ فِیمَا بَینِی وَ بَینَهُ اَحَدٌ.
امام حسین(ع) نماز می خواند. مردی از جلوی ایشان می گذشت یکی از همنشینان امام (ع) آن مرد را از حرکت باز داشت چون امام حسین(ع) نمازش را تمام کرد به او فرمود: «چرا آن مرد را بازداشتی» گفت: ای فرزند پیامبر خدا! میان تو و محراب فاصله انداخت. فرمود: «خداوند عزیز و جلیل به من نزدیک تر از آن است که میان من و او کسی فاصله بیندازد.»
بحارالانوار، ج 80، ص 298
امام صادق علیه السلام فرمودند:
إِنَّ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ ع لَمَّا مَضَى بَکَتْ عَلَیْهِ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرَضُونَ السَّبْعُ وَ مَا فِیهِنَّ وَ مَا بَیْنَهُنَّ وَ مَنْ یَتَقَلَّبُ عَلَیْهِنَّ وَ الْجَنَّةُ وَ النَّارُ وَ مَنْ خَلَقَ رَبُّنَا وَ مَا یُرَى وَ مَا لَا یُرَى ؛
وقتی ابا عبد الله الحسین(ع) به شهادت رسید، تمام آسمان‌ها و زمین‌های هفتگانه و آنچه در اینها و بین اینها بود و هر که بر آنها می‌‎جنبید و بهشت و جهنّم و هر چه خداوند آفریده چه دیده شود و چه نادیدنی باشند بر او گریه کردند.
بحارالانوار، ج 45، ص 206
امام باقر علیه السلام فرمودند:
مُرُوا شِيعَتَنَا بِزِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ علیه السلام فَإِنَّ إِتْيَانَهُ يَزِيدُ فِي الرِّزْقِ وَ يَمُدُّ فِي الْعُمُرِ وَ يَدْفَعُ مَدَافِعَ السُّوءِ وَ إِتْيَانَهُ مُفْتَرَضٌ عَلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ يُقِرُّ لَهُ بِالْإِمَامَةِ مِنَ اللَّهِ؛
شیعیان ما را به زیارت امام حسین علیه السلام امر کنید، چرا که زیارتش روزی را افزون می‌کند و عمر را طولانی می‌گرداند و بلاها و بدی‌ها را دفع می‌کند و زیارت کردن امام حسین علیه السلام بر هر مومنی که اقرار به امامت او از جانب خدا داشته باشد، واجب است.
بحارالانوار، ج 98، ص 3 ؛ وسائل الشیعه، ج 14، ص 413
پیامبر اکرم صلّى الله علیه و آله فرمودند:
بى اُنذِرتُم وَ بِعَلىِّ بنِ أبى طالِبِ اهْتَدَیتُم... وَ بِالْحَسَنِ اُعْطیتُمُ الإْحسانُ وَ بِالْحُسَینِ تَسعَدونَ وَ بِهِ تَشقونَ ألا وَ إنَّ الْحُسَینَ بابٌ مِن أبوابِ الْجَنَّةِ مَن عاداهُ حَرَّمَ اللهُ عَلَیهِ ریحَ الْجَنَّةِ؛
به وسیله من هشدار داده شدید و به وسیله على علیه السلام هدایت مى‌یابید و به وسیله حسن احسان مى‌شوید و به وسیله حسین خوشبخت مى‌گردید و بدون او بدبخت. بدانید كه حسین درى از درهاى بهشت است، هر كس با او دشمنى كند، خداوند بوى بهشت را بر او حرام مى‌كند.
مأة منقبة، ص ۲۲
امام صادق علیه‏ السلام فرمودند:
اِنَّ الرَّجُلَ لَیخرُجُ اِلى قَبرِ الحُسَینِ علیه‏ السلام فَلَهُ اِذا خَرَجَ مِن اَهلِهِ بِاَوَّلِخُطوَةٍ مَغفِرَةٌ لِذُنوبِهِ ثُمَّ لَم یزَل یقَدَّسُ بِكُلِّ خُطوَةٍ حَتّى یاْتیهُ فَاِذا اَتاهُ ناجاهُ الله‏ُ، فَقالَ: عَبدى سَلنى اُعطِكَ ادعُنى اُجِبكَ اُطلُب مِنّى اُعطِكَ سَلنى حاجَتَكَ اَقضِها لَكَ. قالَ اَبو عَبدِ الله‏ِ علیه‏ السلام: و حَقٌّ عَلَى الله‏ِ اَن یعطىَ ما بَذَلَ؛
هر كس براى زیارت قبر حسین علیه‏ السلام خارج شود، هنگامى كه از خانه‌‏اش بیرون شد، براى هر قدمى یک گناهش آمرزیده مى‏‌شود و پیوسته با هر قدمى كه برمى‌‏دارد، پاک‌‏تر مى‌‏شود تا به آن جا برسد و چون به آرامگاه رسید، خداوند، به صورت درگوشى به او مى‌‏گوید: بنده من! از من بخواه تا عطایت كنم، مرا بخوان تا اجابتت نمایم، از من بطلب تا به تو بدهم، حاجتت را از من بخواه تا برآوَرم. و امام صادق علیه‏ السلام فرمود: بر خداست كه آنچه را وعده داده است، عطا كند.
ثواب الأعمال، ص ۱۱۷، ح ۳۲
امام سجاد علیه‏ السلام فرمودند:
أَتَیتُ مَروانَ فَقالَ‏لى: مااسْمُکَ؟ فَقُلت: عَلِىُّ بنُ‏الْحُسَینِ. فَقالَ: ما اسْمُ أَخیکَ؟ فَقُلتُ: عَلِىٌّ. قالَ: عَلِىٌّ وَ عَلِىٌّ ؟! ... ـ قالَ علیه‏ السلام : فَرَجَعتُ اِلى أبى فَأَخبَرتُهُ فَقالَ [الْحُسَینُ علیه‏ السلام]: . . . لَوْ وُلِدَ لى مِائَةٌ لَأَحْبَبْتُ أَنْ لا أُسَمِّىَ اَحَدا مِنْهُمْ إِلاّ عَلیّا.
روزى که معاویه مروان حکم را بر مدینه گماشت و براى جوانان قریش حقوقى معین نمود، من رفتم، مروان اسم مرا پرسید: گفتم: على. گفت: پس اسم برادرت؟. گفتم: على. گفت: على و على؟ (پدرت چه قصدى دارد که نامى جز على بر فرزندانش نمى‏گذارد؟!.) امام سجاد علیه‏ السلام مى‏فرمایند: به خانه برگشتم و سخن مروان را براى پدرم بازگو کردم، پدرم فرمودند: اگر حتى صدفرزند برایم بود؛ دوست داشتم برهیچ یک نامى جز على ننهم.
موسوعه‏ کلمات الامام‏ الحسین علیه‏ السلام ص 246، الکافى ج6، ص19