من منتظرت بودم، خدا بیشتر...

شهادت پایان زندگی نیست، آغازپروازی عاشقانه از خاک تا افلاک و رسیدن به آغوش خدایی است که همیشه نزدیک تر است .اما در پس این عروج اسمانی قلب مادری می تپد که میان افتخار و دلتنگی ، میان رضایت و اشک به دنبال رد لبخند فرزندش می گردد و گردنبندی به یادگار و قاب عکسی که تنهاسهم مادر از لبخندهای پسرش شد.
سه‌شنبه، 12 آبان 1405
تخمین زمان مطالعه:
پدیدآورنده: سارا عالیشاه
موارد بیشتر برای شما
من منتظرت بودم، خدا بیشتر...
و خدایی که در این نزدیکی‌هاست...
 
مرغ باغ ملکوتم، نی‌ام از عالم خاک
 
چند روزی قفسی ساخته‌اند از بدنم 

ای خوش آن روز که پرواز کنم تا بر دوست 

به هوای سر کویت پر و بالی بزنم
 
شهادت پایان راه نیست؛ شروعی است از جنس زیستن، از جنس پر گشودن و اوج گرفتن.
 
آغازی است برای ابدیت، برای شاد زیستن جاودانه!
 
شهادت شهد شیرینی است که شهید آن را می‌نوشد و مستانه به دیدار معشوق می‌شتابد. شهید دیگر در ظرف زمان و مکان نمی‌گنجد. رشد کرده، متعالی شده؛ او بندهای مادی دنیا را یکی پس از

دیگری گسسته و خویش را در آغوش خدا رها می‌کند.
 
شهادت هنر است؛ هنر دل بریدن، هنر دوست داشتن و گذشتن، هنر انتظار و رضایت!
 
مرگ را من در آغوش نمی‌کشم! ولی شهید با چشمانی بارانی و قلبی سرشار از عشق، شهادت را در آغوش می‌کشد.
 
شهادت رایحه دارد، بو دارد و شهید هر روزش را در جامه نسیم می‌پیچد و دست‌ افشان تمنای وصال دارد.
 
هنر من زیستن است! و هنر او زندگی کردن؛ دوست بداری برای خدا، درس بخوانی برای خدا، تلاش کنی برای خدا و آخر هم حاضری شهادت بزنی برای خدا!
 
دنیا زندگی را در زرورقی از رنگ‌های شاد پیچیده و هر روز شادمانه‌ای از دل شادمانه‌ای دیگر می‌گشاید تا مرا با خود به رؤیاهایم ببرد؛ ولی شهید...
 
او مثل من چشم‌هایش از دیدن پرده‌های رنگی دنیا که یکی پس از دیگری کنار می‌رود، برق نمی‌زند. او می‌داند که اینجا رنگ‌ها هم قراردادی هستند؛ امروز هستند و فردا تمام!
 
پلک‌های دنیا سنگین شده و من هم... اما تو، شاداب‌تر از لحظه‌های خواب‌آلود امروز و فرداهایم، در گرگ‌ و میش تاریکی و روشنایی، عاشقانه‌هایی با خدا داشته‌ای که او آرام در گوشت نجوا کرد:

«بیا عزیزم، آغوشم برای تو باز است.«
 
و تو لبخندزنان مرا می‌نگریستی و آن‌طرف‌تر، خدا دقایقی است که منتظر توست.
 
من چشم می‌گشایم؛ مبهوت‌تر از دیروز، حیران‌تر از لحظه قبل، و گونه‌های تو از شادی وصال گلگون!
 
من چگونه این همه غم را که دنیا این بار در زرورقی از تلخی برایم کادوپیچ کرده، تحمل کنم؟ چگونه ثانیه‌های بدون تو را سپری کنم؟ چگونه بوی تنت، صدای نفست را فراموش کنم؟
 
من فراموش کردم که همه‌ چیز قراردادی است. شاید فردایی نباشد و تو زودتر از آنچه که من باورش کنم، آسمانی شدی.

باورم نشد! وقتی دستم را توی دستانت که تازه داشت مردانه می شد گرفتی و خواستی شاهد پروازت باشم، خواستی دل مادرانه مرا

آماده کنی اما من باز هم باورم نشد.

و گردنبند چهار قل را نشانم دادی که این هم نشانم!

فکر نمی کردم اینقدر بزرگ شده باشی که دیگر روحت روی زمین بند نباشد.!
 
لحظه‌هایی که عشق تو را صدا می‌کرد و من در هیاهوی خویش غرق بودم، من دست تکان دادنت را ندیدم، من بالیدنت را ندیدم؛ فقط دیدم چقدر در قاب در زیبا شدی، رشید شدی و برای خود

مردی شدی. یک لحظه قند توی دلم آب شد؛ چه رعنا پسری شدی!
 
و من تا شب دامادی‌ات رفتم! که گفتی: «من رفتم، خداحافظ»
 
و من یادم رفت که تو را در آغوش بگیرم، ببوسمت، ببویمت و مثل بچگی‌هایت کمکت کنم بند کفش‌هایت را ببندی یا بگویم: «عزیزم، رسیدی زنگ بزن»!
 
فراموش کردم تو جذب عطر و رایحه شدی که تو را دست‌افشان و مستانه به سوی خود می‌کشاند و من مثل همیشه منتظرت بودم تا فردا، تا فردا ببینمت؛ اما... اما خدا بیشتر از من منتظرت بود؛

آن‌گاه که ثانیه‌ها دنبال هم می‌دویدند تا تو را به او برسانند و کسی خبر نداشت بعد از آن به دل من چه خواهد گذشت؟!
 
چه کسی می‌خواهد غم دل مرا مرهم بگذارد؟ من، مجنون‌تر از هر مجنونی و عاشق‌تر از هر عاشقی، جامه پس از جامه دریدم؛ ولی... باید باور کنم دیگر نه تو هستی، نه نفس‌هایت و نه

لبخندهایت.
 
فقط قابی از عکس‌هایت را در جای‌ جای خانه گذاشتم که هر جا برمی‌گردم، محمدهایم را می‌بینم که با لبخند مرا می‌نگرند. من دیگر به عکس لبخند تو راضی شدم!
 
من از آخرین‌های زندگی بیزارم؛ آخرین دیدار، آخرین دست تکان دادن و آخرین خداحافظی.
 
ولی دنیایم دوباره مرا با آنچه دوست داشتم و آنچه که دوست نداشتم، امتحان کرد. من آخرین‌هایم را با تو تجربه کردم؛ آخرین دیدن، آخرین در آغوش کشیدنت و آخرین بوسیدنت!
 
کاش چشمانت را باز می‌کردی و من لبخند چشمانت را برای آخرین بار می‌دیدم؛ اما چشمانت هم مثل جسمت سرد بود؛ سرد، سرد...

و آن گردنبند که دنیا را روی سرم آوار کرد.

و من ماندم و دنیای بعد پسرم، بعد محمدم.
من منتظرت بودم، خدا بیشتر...

من منتظرت بودم، خدا بیشتر... 
**تقدیم به دانش‌آموز شهید، 
سید محمد حسینی‌مقدم**
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
موارد بیشتر برای شما
اظهارات قالیباف درباره شرایط توافق با آمریکا
play_arrow
اظهارات قالیباف درباره شرایط توافق با آمریکا
نفتکش‌ها در تنگه هرمز طعمه مین شدند
play_arrow
نفتکش‌ها در تنگه هرمز طعمه مین شدند
یادش بخیر حسینیه... چه برو بیایی بود فاطمیه...
play_arrow
یادش بخیر حسینیه... چه برو بیایی بود فاطمیه...
لحظاتی منتشر نشده از دیدارهای صمیمانه خانواده‌های شهدا با رهبر شهید
play_arrow
لحظاتی منتشر نشده از دیدارهای صمیمانه خانواده‌های شهدا با رهبر شهید
پرتاب موشک تنها لحظاتی بعد از هدف قرار گرفتن یک پرتابگر دیگر
play_arrow
پرتاب موشک تنها لحظاتی بعد از هدف قرار گرفتن یک پرتابگر دیگر
بلینکن: جنگ با ایران ذخایر مهمات آمریکا را به‌شدت کاهش داده است + فیلم
play_arrow
بلینکن: جنگ با ایران ذخایر مهمات آمریکا را به‌شدت کاهش داده است + فیلم
ناتوانی کنگره آمریکا در تامین بودجه مورد نیاز بخش کنترل تردد هوایی + فیلم
play_arrow
ناتوانی کنگره آمریکا در تامین بودجه مورد نیاز بخش کنترل تردد هوایی + فیلم
لحظه انهدام پهپاد MQ1 در آسمان جزیرۀ قشم + فیلم
play_arrow
لحظه انهدام پهپاد MQ1 در آسمان جزیرۀ قشم + فیلم
گزارشگر دیدار ستارگان ایران و لبنان: پهپادهای اسرائیلی بالای ورزشگاه در حال پرواز هستند + فیلم
play_arrow
گزارشگر دیدار ستارگان ایران و لبنان: پهپادهای اسرائیلی بالای ورزشگاه در حال پرواز هستند + فیلم
استوری 25 آبان؛ سالروز حماسه و ایثار مردم اصفهان
play_arrow
استوری 25 آبان؛ سالروز حماسه و ایثار مردم اصفهان
حکمت‌های الهی بیماری؛ از کفارهٔ گناهان تا تازیانهٔ تربیتی
حکمت‌های الهی بیماری؛ از کفارهٔ گناهان تا تازیانهٔ تربیتی
خلاصه بازی ایران ۲ - فلسطین ۰
play_arrow
خلاصه بازی ایران ۲ - فلسطین ۰
روایت مهندس حاجی اسفندیاری از دو دهه همراهی با پدر موشکی
play_arrow
روایت مهندس حاجی اسفندیاری از دو دهه همراهی با پدر موشکی
انفجار مهیب کشتی متخلف حمل گاز مایع درر تنگه هرمز
play_arrow
انفجار مهیب کشتی متخلف حمل گاز مایع درر تنگه هرمز
جمله ماندگار سیدحسن نصرالله به شهید محمود باقری
play_arrow
جمله ماندگار سیدحسن نصرالله به شهید محمود باقری