0
ویژه نامه ها

فرمانده شجاع

شجاعت و بي باكي رزمندگان اسلام هنگامي كه با عطوفت نسبت به ضعفا و شدت در برابر دشمنان درهم مي آميخت، شخصيتي تاثير گذار و ثابت قدم را جلوه مي بخشيد. شهيد هاشمي يكي از اين مردان شجاعي است كه در ياد و خاطره تمامي كساني كه همرزم او بوده اند با اين ويژگي به يادگار مانده است.
فرمانده شجاع

فرمانده شجاع
فرمانده شجاع


 






 

«سلوك اخلاقي شهيد هاشمي» در گفتگو با حجت الاسلام خالقي
درآمد
 

شجاعت و بي باكي رزمندگان اسلام هنگامي كه با عطوفت نسبت به ضعفا و شدت در برابر دشمنان درهم مي آميخت، شخصيتي تاثير گذار و ثابت قدم را جلوه مي بخشيد. شهيد هاشمي يكي از اين مردان شجاعي است كه در ياد و خاطره تمامي كساني كه همرزم او بوده اند با اين ويژگي به يادگار مانده است.

به چه دليل آقا سيد مجتبي نام فداييان اسلام را انتخاب كردند؟
 

در ابتدا بايد بگويم نيروهاي مردمي داوطلبانه جانشان را به دست مي گرفتند، تا در راه دفاع از ايران و اسلام تقديم كنند. در شرايط حساس جنگ مهم نبود، رزمندگان از اعضاي چه گروه و سازماني هستند. مهم اين است كه هركس به سهم خودش از اسلام دفاع مي كرد. ما بارها از آقا سيد مجتبي مي پرسيديم: «چرا نام فداييان اسلام را براي گروه انتخاب كرده اند؟» ايشان هميشه در جواب مي گفتند: «دشمن قصد دارد به كشور اسلامي و دين ما ضربه بزند. در اين ميان مسئله جان مطرح مي شود. ما يك جان بيشتر نداريم كه آن را هم بايد فداي اسلام كنيم و به همين دليل نام فداييان اسلام را براي مجموعه اين نيروها انتخاب كرده ام» به طور كلي بايد بگويم همه رزمندگان فدايي اسلام بودند و هيچ وابستگي به حزبهايي كه از پيش تشكيل شده بود، وجود نداشت. آقا سيد مجتبي شعاري هم براي گروه سروده بود. البته متن كامل آن را به خاطر ندارم. «ما فداييان اسلام/ در ره قرآن/ جان فدا مي كنيم. نثار رهبر، الله اكبر...» شهيد هاشمي براي نشان دادن خط مشي گروه از عبارت «فداييان اسلام، پيروان رهبر يا پيروان خط امام، در مهرهايي كه پاي نامه زده مي شد، استفاده مي كرد. در واقع اين عبارت نشان مي داد كه فداييان اسلام در چه خطي و پيرو چه مسلكي هستند. لازم به ذكر است حكمي كه آقاي خلخالي براي شهيد هاشمي صادر كرد، اين شبهه را در اذهان به وجود آورده بود كه رزمندگان فداييان اسلام وابسته به گروه فداييان اسلام در تهران و وابسته به آقاي رفيعي و آقاي عبدخدايي هستند. ولي سيد مجتبي تا آخرين لحظه هم زير بار اين مطلب نرفت. اگر كارتي از تهران براي رزمنده صادر مي شد، آقا سيد مجتبي در آبادان و در ستاد عمليات (كه خود آقا سيد مجتبي تاسيس كرده بود) حتماً بايد مهر مخصوص خود را زير آن كارت مي زد تا اعتبار پيدا كند.

از ماجراي ورودتان به جبهه برايمان بگوييد.
 

من جزو 1400 روحاني بسيجي بودم كه با شروع جنگ از قم راهي جبهه هاي نبرد حق عليه باطل شدند. ابتدا در تهران دوره آموزشي سبك و دوره نيمه سبك ديديم و سپس به اهواز اعزام شديم .آن زمان نوه امام (آقا سيد حسين) در آبادان مستقر بود. ما از طرف بسيج اهواز خدمت ايشان رفتيم. ابتدا نامه را به آقا سيد حسين نشان داديم. ايشان به ما گفتند: «آقاي هاشمي درخواست كرده است از بين نيروها تعدادي طلبه و روحاني به گروه آنها بپيوندند» چون معتقد بود كه حضور روحانيون در كنار رزمندگان مفيد خواهد بود. خلاصه آقا سيد حسين با دست به چند نفر از ما اشاره كرد تا به گروه آقاي هاشمي بپيونديم. سرانجام من به همراه آقاي اصفهاني و چند نفر از دوستانم به گروه فداييان اسلام پيوستيم. ما از قبل هيچ گونه آشنايي با نام آقا سيد مجتبي و شخصيت ايشان نداشتيم. حوالي ظهر خدمت ايشان رسيديم. چند دقيقه اي به سلام و احوالپرسي سپري شد. بعد از آن همگي به نماز ايستاديم. از آنجايي كه پيش از حضور ما در بين نيروهاي فداييان اسلام روحاني اي نبود، شهيد هاشمي بين دو نماز به رزمندگان گفت: «خدا را شكر مي كنم كه از امروز به بعد چند روحاني هم در جمع ما حضور دارند » از آن روز به بعد مقدمات آشنايي ما با آقاي هاشمي فراهم شد. تا زماني كه بسيج، ما را به منطقه ديگري اعزام نكرده بود، در خدمت شهيد هاشمي بوديم. در آن مدت نكات زيادي در رفتار و شخصيت ايشان ديدم. در زمان جنگ مهمترين مسئله شجاعت رزمندگان در مقابل دشمن است و من اين شجاعت را به وضوح در وجود آقا سيد مجتبي مي ديدم. در واقع بارزترين ويژگي موثر در شخصيت شهيد هاشمي شجاعتش بود كه در سايرين هم نفوذ مي كرد و باعث مي شد تا ديگر رزمندگان بدون هراس در خط مقدم مقابل دشمن بايستد. همانطور كه شنيده ايد امكانات جنگي ما بسيار كم، ولي دشمن مجهز به بهترين مهمات و اسلحه بود. شرايط در خط مقدم به گونه اي بود كه بايد ساعت به ساعت به شهادت فكر مي كرديم و هيچ كس مطمئن نبود كه تا شب زنده مي ماند. ولي آقا سيد مجتبي در همان شرايط حساس هفته اي دو سه بار پشت جاده‌ (كه 50-70 سانتيمتر از زمين ارتفاع داشت) به موازات دشمن حركت مي كرد. ما فاصله زيادي با نيروهاي عراقي نداشتيم. دشمن هم بالطبع به سمت ايشان تيراندازي مي كرد. آقاي هاشمي كلاهش را برمي داشت و گاهي اوقات كلاهش در اثر اصابت تيرها سوراخ سوراخ مي شد. دو شب قبل از عملياتي، آقا سيد مجتبي براي روحيه دهي به رزمندگان پشت بلندگو خطاب به دشمن اعلام مي كند كه «اگر شما حاضريد، در منطقه ميدان فوتبال آماده خواهيم كرد». رزمندگان همان شب دو تير دروازه بزرگ را تا پشت خاكريز عراقي ها مي برند. نيروهاي خودي مي توانستند دروازه ها را از سنگرهايشان ببينند . از طرفي ديگر عراقي ها از هر سنگر و هر زاويه اي بدون دوربين مي توانستند تير دروازه ها را ببينند .گواه اين ماجرا مصاحبه اي با آقا سيد مجتبي است كه در يكي از روزنامه ها سال 1359 به چاپ رسيده است.

از روحيات معنوي و ديني ايشان چه خاطراتي داريد؟
 

آقاي هاشمي بسيار به اهل بيت عشق مي ورزيد و هميشه به ائمه توسل پيدا مي كرد و اين اعتقادش به رزمندگان هم منتقل مي شد. همانطور كه مي دانيد رزمندگان از نقاط مختلف كشور از جمله تهران، بوشهر و ساير استانها براي دفاع از ميهن به جبهه آمده بودند. در دوران اقامتمان در هتل كاروانسرا هر شب مراسم عزاداري برگزار و دست توسل و دعا به سوي آسمان بلند مي شد . البته هر شب رزمندگان به شيوه هاي مختلف عزاداري مي کردند. مثلاًً يك شب به سبك تهراني، يك شب مانند بوشهري ها و... آقا سيد مجتبي معتقد بود كه اگر رزمنده ها شب قبل از عمليات به اهل بيت توسل جويند روز عمليات شادتر خواهند بود و روحشان جلاي بيشتري خواهد داشت. اوايل جنگ ما دائماً تك هاي كوتاه مدت (يك دو ساعته) پياده مي كرديم. آقا سيد مجتبي هميشه به بچه ها سفارش مي كرد در آغاز كار گفتن «بسم الله الرحمن الرحيم»را فراموش نكنند. اكثر اوقات اين آيه را براي رزمندگان مي خواند: «والله خيرحافظا و هو ارحم الراحمين» جالب است بدانيد هر وقت ايشان اين آيه را براي رزمنده اي مي خواند و با دست به پشت او مي زد آن رزمنده از عمليات برنمي گشت و شهيد مي شد. سيد مجتبي با بچه ها رابطه اي دوستانه داشت و رزمنده ها با او انس گرفته بودند. او به تك تك بچه ها ابراز محبت مي كرد. هميشه قبل از هر عملياتي تعداد مجروحين را تخمين مي زديم. گاهي اوقات در پايان عمليات مجروحين زيادي (بيش از انتظارمان) داشتيم. مسلماً اين مسئله و يا جراحت شديد هر رزمنده آقا سيد مجتبي را به شدت ناراحت مي كرد. اما او هميشه سعي مي كرد، ناراحتي خود را مقابل ساير رزمندگان بروز ندهد، تا لطمه اي به روحيه آنان وارد نشود، ولي به چشم خود مي ديديم كه در خلوت و يا در جمع دوستان صميمي ترش از جراحت بچه ها ابراز ناراحتي مي كند. آقا سيد مجتبي نسبت به آموزش رزمندگان بسيار حساس بود. بسياري از رزمنده ها و در بدو ورودشان به منطقه آشنايي اندكي با سلاحها و مهمات داشتند. حتي بعضي از آنها در حد ابتدايي با اسلحه ژ-3 آشنايي داشتند. از طرفي ما در هر عمليات تعدادي توپ 106، خمپاره 60 و 120 از عراقي ها به غنيمت مي گرفتيم. مسلماً بعضي از رزمنده ها با طرز استفاده از اين مهمات آشنايي نداشتند، آقا سيد مجتبي از برادران بسيجي در ساير مناطق و عزيزان ارتشي (كه در رشته هاي مختلف جنگي مهارت داشتند) در خواست آموزش تا فنون لازم را به نيروهاي فداييان اسلام آموزش دهند. بدين طريق بسياري از رزمندگان در منطقه طرز استفاده از اسلحه و مهمات را ياد مي گرفتند. وقتي خاطرات جنگ را مرور مي كنم، بارزترين مسئله درآن روزها وحدت انسجام و محبت بين رزمندگان بود.

آيا خاطره اي به ياد داريد كه مصداق وحدت بين رزمنده ها باشد؟
 

بله. به عنوان مثال در هر عمليات وقتي رزمنده اي را به عنوان مسئول تيربارچي قرار مي داديم، نفر دوم فوراً آماده مي شد و تقاضا مي كرد تا به عنوان كمك تيربارچي در خط خدمت كند. در اين ميان رزمنده اي ديگر مسئوليت آوردن مهمات را بر عهده مي گرفت. خلاصه هيچ كس از كمك به ديگري دريغ نمي کرد يا به طور مثال اگر رزمنده اي زخمي مي شد، سعي مي كرد سربار ديگران نشود. طي عملياتي هر دو پاي آقاي حسن سماواتي در اثر برخورد خمپاره قطع شد .هنگامي كه قصد داشتيم آقاي سماواتي را به درمانگاه منتقل كنيم، ايشان به غير از راننده فقط به يك نفر ديگر اجازه دادند تا بيمارستان همراهي شان كند و گفتند: «با اينكه هر دوپاي من قطع شده اما هنوز دو دستم سالم است.» در دوران جنگ رزمنده ها براي هركس اسمي مي گذاشتند. آقاي سماواتي سيه چرده و صورتش شبيه اهالي خوزستان بود. بچه ها به آقاي سماواتي، حسن سماواتي سياه مي گفتند. به خاطر دارم بعد از 15-16 سال يكبار آقاي سماواتي را در نماز جمعه تهران ديدم .ايشان وقتي مرا ديد گريه كرد و گفت: «من هميشه براي تو فاتحه مي خواندم و تصور مي كردم كه شهيد شده اي» گاهي اوقات از طريق كمكهاي مردمي غذايي به دست رزمنده ها مي رسيد .بچه ها هيچ وقت خوراكي هايشان را تنها نمي خوردند با وجود اينكه امكان نگهداري غذا در سنگر مهيا نبود، اما رزمنده ها خوراكي هايشان را در گوشه اي از سنگر نگه مي داشتند تا وقتي همگي دور هم جمع مي شدند، با هم بخورند. هيچگاه نديديم غذا به تنهايي از گلوي كسي پايين برود. همه اينها مصداق بارز محبت بين رزمندگان بود. در هر عمليات شبانه اي كه انجام مي داديم ،هدفمان اين بود كه طي يك شبيخون ضربه اي به دشمن بزنيم و به خط خودمان باز گرديم. مسلماً در حين عمليات رزمندگان مجروح و يا در تاريكي شب از هم جدا مي شدند. نهايت سعي رزمندگان بر اين بود تا زماني كه همسنگرهايشان را پيدا نكرده اند به خط باز نگردند. هيچگاه اجازه نمي داديم پيكر عزيزانمان در منطقه عملياتي رها شود. البته در چند عمليات به دليل شرايط فوق العاده سختي كه برايمان پيش مي آمد، نتوانستيم همرزمانمان را در منطقه پيدا كنيم. بعدها متوجه مي شديم شهيد يا زخمي شده است.
همان طور كه مي دانيد رزمنده ها از نظر لباس در مضيقه بودند. اگر رزمنده اي متوجه مي شد كه لباس يا پوتين دوستش كهنه شده است، لباس يا پوتين خود را به او مي داد و خودش پوتين كهنه به پا مي كرد و يا لباس و شلوار وصله زده اي را مي پوشيد. گاهي اوقات قرار بود، چند رزمنده در يك خط مستقيم حركت كنند. يك نفر پوتين خود را كه سالمتر بود، به فرد جلوي مي داد تا رزمنده اي كه در اول صف راه مي رود بتواند با كفش سالم تر و راحت تري مسيرش را ادامه دهد. يك شب با آقا سيد مجتبي تصميم گرفتيم به خط مقدم برويم. ابتدا غذا را توزيع كرديم .نماز را خوانديم و سپس از هتل بيرون آمديم. به اين فكر افتاديم حالا كه خط خلوت است، كمي آتش به پا كنيم. من وآقاي هاشمي هر كدام يك نارنجك برداشتيم و تا آنجا كه توانستيم به سمت خاكريز عراقي ها جلو رفتيم. به لودري رسيديم كه اتفاقاً بچه هاي گشت شناسايي شب نزديك آن بودند. بعد از آنجا سمت بياباني هموار حركت كرديم. آنگاه به خاكريزي رفتيم كه حسين لودرچي شب قبل زده بود. به اين فكر افتاديم تا به دشمن برسيم 400-500 متر راه است. اندكي مكث كرديم و به اين نتيجه رسيديم حتي اگر نارنجك هم بزنيم، فايده اي نخواهد داشت، پس تصميم به بازگشت گرفتيم. با وجود اينكه با ترس و لرز رفتيم و برگشتيم، ولي همين خودجوشي و تحرك رزمنده ها بود كه عراقي ها را عاصي مي كرد. آنچه كه مي گوييم به زبان آسان است، ولي تصور و احساس كردنش دشوار است. در واقع موضوعي به نام ترس براي بچه ها مطرح نبود. به عنوان مثال در عملياتي من و دوستانم مسير را اشتباه رفتيم كه اين مسير دقيقاً منجر به خاكريز دشمن شد و ما کاملاً در خاكريز اصلي دشمن بوديم. چون شب هنگام به خاكريز رسيده بوديم و از‌آنجايي كه من به زبان عربي آشنا بودم و دوستم هم آباداني بود و به زبان محاوره عربي آشنايي داشت ،از صحبتهاي آنها متوجه شديم ،وقت توزيع غذاست و محل تجمع آنها سنگر جلويي است. آنها غذا را مي گرفتند و داخل يكي از سنگرها مي بردند. دوستم به من گفت: «غذا را بخوريم و برگرديم» پرسيدم: «چگونه؟» زماني كه يكي از عراقي ها غذا را در سنگر گذاشت و بيرون آمد دوستم به من گفت:‌ «حالا هر چه زودتر وارد سنگر شويم» او فانوس را طوري دستكاري كرد كه به زودي قابل تعمير نبود و ضمناًً نور آن ضعيف شده بود. عراقي ها سفره را پهن كردند و ما هم كنار سفره نشستيم و با آنها غذا خورديم. در حين غذا خوردن با هيچ كس حرفي نزديم و از طرفي طوري نشستيم كه نور به چهره و لباسهايمان نتابد و شناسايي نشويم. قبلاً لباس كارمان خوني شده و گرد وخاك و گل زيادي روي آن بود كه در آن نور ضعيف قابل شناسايي نبوديم. با توجه به اينكه اگر آنها عمامه ام را مي ديدند ،مشكل پيش مي آمد. به همين دليل عمامه ام را به كمرم بسته و پيراهنم را رويش انداخته بودم. در ضمن كلاه سبزي بر سر داشتيم كه خود عراقي ها هم از آن كلاه داشتند. وقتي غذا تمام شد، همراه عراقي ها از سنگر بيرون آمديم تا نزديك خاكريز دو نفري خيلي عادي دركنار هم راه مي رفتيم. دوستم براي آنكه عادي تر جلوه كنيم، در حالي كه سرمان پايين بود با لهجه آباداني اش آرام صحبت مي كرد. به اين ترتيب تا كنار خاكريز آمديم و به لطف خدا با وجودي كه سمت چپمان دو نگهبان بود، مشكلي پيش نيامد و توانستيم خاكريز را دور بزنيم و مسيرمان را پيداكنيم و با سرعت به سمت نيروهاي خودي حركت كرديم و حوالي صبح به نزديكترين خاكريز خودي رسيديم. به خاطر دارم يك بار آقاي صندوق چي، آقاي رضا پذيرا و يكي دو نفر از دوستان براي بررسي اوضاع به سمت خط حركت كرديم. منظورم از خط ،خاكريز اوليه اي بود كه تقريباً يك متر ارتفاع داشت. آن زمان هنوز خاكريزهاي زيادي نداشتيم و ارتفاعشان هم كم بود. نزديك غروب مي خواستيم به عقب برگرديم كه آقاي رضا پذيرا گفت: «جاده را بلدم» و پشت فرمان نشست. من و آقاي صندوق چي هم عقب لندرور نشستيم. همچنان كه پيش مي رفتيم، در يك چاله تانك گير افتاديم. چاله تانك را به اين دليل مي كندند كه تانك پس از شليك در آن پنهان شود تا در معرض تير و تركش قرار نگيرد. در ماشين را باز كردم تا پياده شوم و ببينم چه پيش آمده است كه نزديك بود ماشين کاملاً در چاله بيفتد .آن را يك دستي نگه داشتم و به بچه ها گفتم: «هل بدهيد تا ماشين در چاله نيفتد و رد شود» ناگهان پايم داخل چاله رفت كه عراقي ها به عنوان مستراح كنده بودند. تصور كنيد چه اتفاقي افتاد! با هر زحمتي بود بالا آمدم و ماشين را هل داديم و دوباره به راه افتاديم و به جاده اصلي ذوالفقاريه رسيديم. اين جاده خاكي و با توجه به باراني كه آمده حدود نيم متر آب در آن جمع شده بود. با وجودي كه به بچه ها گفتم: «مواظب باشيد من در روز چند بار اين مسير را آمده ام. اينجا چاله هاي زيادي دارد» يك دفعه داخل يك چاله خمپاره افتاديم. باز هم با هر مشقتي بود ماشين را درآورديم. يك بار ديگر هم ماشين در گودالي گير كرد و متأسفانه اين بار نتوانستيم ماشين را درآوريم. حالا در نظر بگيريد حدود 20 كيلومتر راه را مي بايست در باران پياده مي رفتيم تا به مقر برسيم. وقتي به سنگر ارتشي ها رسيديم چون آنها آقاي صندوق چي را به اسم مي شناختند، تحويلمان گرفتند و ما را دعوت كردند كه داخل برويم. اما با آن وضعيت و نجاست و كثيفي قول نكرديم. ارتشي ها يكي از سربازان را راهي كردند تا ما را به شهر برساند. به اين ترتيب كورمال كورمال مسيري را كه صبح در مدت نيم ساعت آمديم، شبانه چهار ساعت طول كشيد كه باز گرديم. لازم به ذكر است بگويم رزمندگاني كه به مقر مي آمدند، دائماً آنجا نبودند و فقط براي شستن سر و صورت، لباس و يا انجام كاري مي ماندند و دوباره به خط بر مي گشتند. معمولاً شبها كسي در مقر نمي ماند. چون اهم عمليات در شب انجام مي شد و رزمندگان ترجيح مي دادند در خط باشند تا در مقر. شرايط طوري بود كه همه مي خواستند كاري انجام دهند وكمكي كنند .مثلاًً شخصي بود كه مجيد گاوي نام داشت. ما نمي دانستيم فاميلي اش چيست. ولي چون هيكل درشتي داشت، به او مجيد گاوي مي گفتند. او از لاتهاي آبادان بود و تعدادي نوچه داشت. به دليل علاقه اش همواره يك كيف سامسونت با خود همراه داشت. طوري كه حتي در خط مقدم هم آن را مي آورد. در آن هميشه دو كارد سلاخي بود. مجيد گاوي مي گفت: «اين دو كارد بايد بالاي سر من باشد تا بتوانم راحت بخوابم» به خاطر دارم يك شب در خط مقدم به سنگر آمد و به برادرها گفت: «يك كلاش (منظور اسلحه كلاشينكف است) به من بدهيد». يكي از رزمنده ها به شوخي گفت: «كلاش مي خواهي؟ مشكلي نيست برو همين روبرو از عراقي ها بگير». مجيد هم گفت: «اگر لازم باشد مرا حمايت مي كنيد؟» ما هم گفتيم: «كنار خاكريز ايستاده ايم و تيربار هم آماده آتش است.» مجيد يكي از كاردهايش را برداشت و به سمت نيروهاي بعثي رفت. چندي بعد با يك سر عراقي و يك اسلحه كلاشينكوف برگشت. در هتل كاروانسرا جمعي از خواهران هم حضور داشتند. آنها به دليل علاقه به كشور و سرزمينشان آنجا بودند و به هر نحوي سعي مي کردند آنها را از آن مكان بيرون ببرند، قبول نمي کردند. سرگروه آنها معروف به «ننه مريم» بود. هتل بزرگ بود و مكان وسيعي داشت. از طرفي اتاقها و ورودي وخروجي خواهران جدا بود. تعدادي از آنها با خانواده و تعدادي هم تنها بودند. ننه مريم پس از آنكه شوهرش اسير شده بود، با دو فرزندش به هتل آمده بود. البته بعدها دو فرزندش هم به شهادت رسيدند. با وجودي كه به تعدادي از آنها پيشنهاد مي شد به اهواز بروند، اما آنها مي گفتند: «بلاي اينجا را به جان مي خريم و شهرمان را ترك نمي كنيم». حضور اين خواهران در روحيه رزمندگان موثر بود. زيرا وقتي مي ديدند يك زن تا اين حد شجاعت دارد، دلگرم مي شدند. همگي مانند اعضاي يك خانواده بودند و رزمندگان آنها را خواهر يا مادرشان مي دانستند. خواهران در آشپزخانه و تهيه غذا بسيار كمك مي کردند. اوايل جنگ تعدادي از خواهران به عنوان خبرنگار به جبهه مي آمدند. آن موقع سنگري بود كه خواهران را درآن اسكان مي دادند. ولي وقتي خط شكل گرفت، با توجه به تذكراتي كه به آقاي هاشمي داده مي شد، خواهران را عقب فرستادند. در پشت جبهه آنها بيشتر در بخش دارو درمان و خدمات و امثالهم فعاليت مي کردند. آقاي هاشمي با ديد باز از حضور خواهران در جبهه استقبال كرد، اما حضور و كنترل آنها در خط دشوار بود و مسائلي را به همراه داشت. آقا سيد مجتبي هم انساني منطقي بود و تذكرات را مي پذيرفت؛ به همين دليل به خواهران گفته شد ماندن به مدت طولاني درجبهه ممكن نيست. اگر لازم است براي ضبط برنامه اي بيايند، مي بايست روزها اقدام به آمد و شد كنند. گمرك آبادان دركنار رودخانه اروند بود. آن سمت رودخانه عراقي ها بودند. وقتي با كشتي الوارها را به گمرك مي آوردند، آنها را درگمرك خالي مي کردند كه دقيقاً جلوي عراقي ها بود. ما بايد اين الوارها را بار ماشين مي كرديم و شبانه (طوري كه بعثي ها متوجه نشوند) براي ساختن سنگر به رزمنده ها مي رسانيديم. كنار رودخانه اروند يك كارخانه چوب بري هم بود كه ما الوارها را از اين كارخانه به ماشين منتقل مي كرديم و به خط مي آورديم. عراقي ها چندين بار ماشينها را هدف قرار دادند. به همين دليل ديوار سمت كوچه را سوراخ و الوارها را يكي يكي از سوراخ ديوار به ماشين منتقل كرديم و جهت ساخت سنگر به خطوط انتقال داديم.
از ابتكارات رزمنده ها در جبهه به خاطر دارم كه عراقي ها در يكي از مناطق ميدان مين ايجاد كرده بودند و بچه ها هم قرار بود، جهت شناسايي به آن منطقه بروند. يكي از بچه هاي اصفهاني يك بوم غلتان سنگي (كه قبلاً بالاي پشت بامهاي كاهگلي مي كشيدند) آورد و دو لوله آب به طول 10-12 متر به آن وصل كرد. رزمنده ها آن را جلوتر از خود روي زمين مي غلتاندند تا مين ها خنثي شود. به اين ترتيب مسير را پاكسازي مي کردند. رزمنده ها به فرماندهي آقا سيد مجتبي توانستند طي يك عمليات 7-8 كيلومتر (تا يك كيلومتري جاده ماهشهر- آبادان) پيشروي كنند. وقتي بني صدر سقوط كرد، تعدادي از برادران ما اسير شدند. آنها به دشمن اطلاعات غلط داده بودند كه نيروهاي ايراني با عزل بني صدر قصد دارند به شما حمله كنند. از اين سو آقاي هاشمي هم در هتل نشسته بود كه با توجه به اخبار رسيده مبني بر تزلزل و گيجي نيروهاي عراقي ايجاد شده بود، رزمندگان با سقوط اولين خاكريز بعثي ها توانستند تا 7-8 كيلومتر پيش روند. آنان وقتي سنگرها را يكي يكي فتح ميكردند، شعار وحدت «لااله الا الله» را مي خواندند. يكي از بچه ها مي گفت: «من اين شعار را با اين نيت مي خوانم كه زمان پيامبر وقتي سنگرهاي دشمن را فتح مي کردند، آن را مي خواندند» من در آنجا سنگرهاي آرم هيتلري ديدم. اين سنگرها به شيوه خاصي ساخته مي شدند. طوري كه بخشهايي از آن حكم تركش گير را داشت. در اين سنگرها عراقي ها از اموالي كه از مردم خرمشهر به غارت گرفته بودند، استفاده مي کردند. در يكي از آنها فرشي را براي اينكه اندازه شود بريده بودند. همچنين ظروف چيني زيادي هم در سنگرها ديده مي شد.

فرمانده شجاع

منبع: ماهنامه شاهد یاران، شماره 43



 

ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
موارد بیشتر برای شما
تحصیل از راه دور در خلال همه گیری و مشکلات دانشجویان مهاجر
تحصیل از راه دور در خلال همه گیری و مشکلات دانشجویان مهاجر

تحصیل از راه دور در خلال همه گیری و مشکلات دانشجویان مهاجر

اصل تفاهم و توافق در زندگی مشترک
اصل تفاهم و توافق در زندگی مشترک

اصل تفاهم و توافق در زندگی مشترک

تکریم همسر در سیره نبوی
تکریم همسر در سیره نبوی

تکریم همسر در سیره نبوی

آشنایی با تکنولوژی بلاک چین و برخی از استارتاپ های مبتنی بر بلاک چین
آشنایی با تکنولوژی بلاک چین و برخی از استارتاپ های مبتنی بر بلاک چین

آشنایی با تکنولوژی بلاک چین و برخی از استارتاپ های مبتنی بر بلاک چین

جدیدترین موشک بالستیک ایران با نام «ذوالفقار بصیر» رونمایی شد
جدیدترین موشک بالستیک ایران با نام «ذوالفقار بصیر» رونمایی شد

جدیدترین موشک بالستیک ایران با نام «ذوالفقار بصیر» رونمایی شد

جایگاه و اهمیت نیک رفتاری در خانواده
جایگاه و اهمیت نیک رفتاری در خانواده

جایگاه و اهمیت نیک رفتاری در خانواده

تنش دوباره در قره‌باغ/ ضرورت توجه جدی کشورهای منطقه به حل بحران
تنش دوباره در قره‌باغ/ ضرورت توجه جدی کشورهای منطقه به حل بحران

تنش دوباره در قره‌باغ/ ضرورت توجه جدی کشورهای منطقه به حل بحران

جایگاه و اهمیت تامین نیازها در خانواده
جایگاه و اهمیت تامین نیازها در خانواده

جایگاه و اهمیت تامین نیازها در خانواده

آشنایی با بازار تجارت ارزهای دیجیتال و رمز ارزها
آشنایی با بازار تجارت ارزهای دیجیتال و رمز ارزها

آشنایی با بازار تجارت ارزهای دیجیتال و رمز ارزها

حقوق مداری در خانواده
حقوق مداری در خانواده

حقوق مداری در خانواده

جنگ تحریف
جنگ تحریف

جنگ تحریف

آشنایی با انواع سفارشات خرید و فروش (Market Orders) و (Limit Order) در بازارهای مالی جهان
آشنایی با انواع سفارشات خرید و فروش (Market Orders) و (Limit Order) در بازارهای مالی جهان

آشنایی با انواع سفارشات خرید و فروش (Market Orders) و (Limit Order) در بازارهای مالی جهان

مقایسه ارزش معاملات فارکس با سایر بازارهای بورس جهان
مقایسه ارزش معاملات فارکس با سایر بازارهای بورس جهان

مقایسه ارزش معاملات فارکس با سایر بازارهای بورس جهان

از نیویورک تا شانگهای: آشنایی با ۱۰ بازار بورس بزرگ جهان
از نیویورک تا شانگهای: آشنایی با ۱۰ بازار بورس بزرگ جهان

از نیویورک تا شانگهای: آشنایی با ۱۰ بازار بورس بزرگ جهان

چگونه می توانم اشتهای کودک خود را تقویت کنم؟
چگونه می توانم اشتهای کودک خود را تقویت کنم؟

چگونه می توانم اشتهای کودک خود را تقویت کنم؟

امتناع کودک پنج ماهه در قبول شیشه شیر بجای سینه مادر را چه باید کرد؟
امتناع کودک پنج ماهه در قبول شیشه شیر بجای سینه مادر را چه باید کرد؟

امتناع کودک پنج ماهه در قبول شیشه شیر بجای سینه مادر را چه باید کرد؟

بیدار شدن خواهر و برادر بزرگتر کودک پنج ماهه به علت گریه او در حین آموزش خواب را چگونه می توان مدیریت کرد؟
بیدار شدن خواهر و برادر بزرگتر کودک پنج ماهه به علت گریه او در حین آموزش خواب را چگونه می توان مدیریت کرد؟

بیدار شدن خواهر و برادر بزرگتر کودک پنج ماهه به علت گریه او در حین آموزش خواب را چگونه می توان مدیریت کرد؟

آیا می توان در برنامه غذایی کودک پنج ماهه از موز استفاده کرد؟
آیا می توان در برنامه غذایی کودک پنج ماهه از موز استفاده کرد؟

آیا می توان در برنامه غذایی کودک پنج ماهه از موز استفاده کرد؟

نزدک (NASDAQ) چیست؟ آشنایی با بازار بورس نزدک
نزدک (NASDAQ) چیست؟ آشنایی با بازار بورس نزدک

نزدک (NASDAQ) چیست؟ آشنایی با بازار بورس نزدک

ضریب اهرمی (Leverage) در فارکس چیست و چه خطراتی دارد؟
ضریب اهرمی (Leverage) در فارکس چیست و چه خطراتی دارد؟

ضریب اهرمی (Leverage) در فارکس چیست و چه خطراتی دارد؟

آشنایی با مفاهیم بازار فارکس ( Pips, Spread, Bid, Ask, Lot  و غیره)
آشنایی با مفاهیم بازار فارکس ( Pips, Spread, Bid, Ask, Lot و غیره)

آشنایی با مفاهیم بازار فارکس ( Pips, Spread, Bid, Ask, Lot و غیره)