با سلام و عرض ادب دوست عزیز برداشت شما از خودتان تا حد زیادی به تجارب گذشته شما در زندگی بستگی دارد و احتمالا شرایط گذشته زندگی باعث شده که اعتماد بنفس لازم در شما شکل نگیرد. این شرایط می تواند نوع تربیت والدین یا تجربه هایی با همسالان و معلمان یا موارد دیگر باشد. البته تردید بخشی از دوره نوجوانی و تا حدی طبیعی است اما تداوم آن در زندگی می تواند مشکلات متعددی ایجاد کند. برای بهبود این شرایط لازم است پیش از هر چیز به خودشناسی بپردازید. لازم است توانمندی ها و نقص های خود را در زندگی مورد بررسی قرار دهید و مشخص کنید که با توجه به امکاناتی که دارید در زندگی به چه سطحی می توانید برسید. برای این توانمندی ها و اهداف خود در زندگی برنامه ریزی کنید. در راه اجرای هر برنامه ای یک سری موانع وجود دارد. بخشی از این موانع بیرونی هستند، بیرونی یعنی هر آنچه خارج از ذهن شما در حال وقوع است. این موانع با حل مسئله بر طرف خواهد شد. اما بخش بزرگی از موانع ، موانع درونی هستند. موانع درونی یعنی افکار ، احساسات ، میل ها، خاطرات و باورها و انتظاراتی که در ذهن شما وجود دارد و باعث می شود حرکت به سوی جلو برای شما ایجاد مشکل کند. مثلا همین فکر که دیگران از من بالاتر و برتر هستند یک مانع درونی است که باعث می شود احساساتی چون ناامیدی و غم را برای شما به همراه داشته و از حرکت شما رو به جلو جلوگیری کند. برای رهایی از این موانع درونی نمی توان حل مسئله کرد. نمی توان با این افکار کلنجار رفت یا به بحث با آنها نشست. بهترین راه حل برای رهایی از این افکار دست زدن به عمل است. یعنی جسم خود را درگیر فعالیت های متعدد و متنوع کنید تا به تدریج ذهن و فکرتان نیز با شما همراه شود. اهداف خود را در زندگی مشخص کرده و هر روز خود را با فعالیت های مختلف پر کنید و درگیر این اهداف شوید این افکار هم می آیند و می روند. شما همچنان به کار خود ادامه دهید نتیجه آن خواهد بود که به تدریج این افکار کمرنگ شده و جای خود را به اهداف سودمند خواهد داد. ضمنا بی کاری و پرداختن به فعالیت های تکراری و یکنواخت می تواند به گسترش این افکار دامن بزند.