مهارت‌های زندگی چه نقشی در سلامت روانی ـ جسمانی خانواده ایفا می ­کنند؟

با کاربرد مهارت­های زندگی در دو بعد سلامت جسمانی و روانی به سوی زندگی سالم گام برمی داریم.
 

چکیده:  سلامت به معنای نبودن بیماری و نقص عضو نیست، بلکه به معنای سلامت در دو بعد جسمانی و روانی است. از سوی دیگر، با یادگیری و کاربرد مهارت­های زندگی، می توانیم سلامت روانی جسمانی خود را تامین می کنیم.

تعداد کلمات 657 / تخمین زمان مطالعه 3 دقیقه

حتما بارها این جمله را شنیده اید که عقل سالم در بدن سالم است. این جمله به این معنا است که جسم و روح و روان آدمی دو روی یک سکه ­اند؛ در یکدیگر تاثیر متقابل می­گذارند و سلامت هرکدام در نبود سلامت دیگری، با اختلال رو­به ­رو می­شود. از سوی دیگر دانش مهارت ­های زندگی، به عنوان راهکاری برای حل مشکلات زندگی، در تامین دو بعد سلامت جسمانی و روانی تاثیر بسزایی دارد.
 

سازمان بهداشت جهانی سلامت را چنین تعریف می‌کند:« تأمین رفاه کامل جسمی، روانی و اجتماعی و نه فقط نبودن بیماری و نقص عضو». به این ترتیب کسی را که بیماری جسمی نداشته باشد، نمی‌توان فرد سالمی دانست، بلکه شخص سالم کسی است که از سلامت روح نیز برخوردار بوده و از نظر اجتماعی در آسایش باشد. پژوهش‌های مختلف نشان داده است که ناراحتی‌های فکری و یا عاطفی می‌توانند ریشه و علت مشکلات و ناتوانی‌های جسمی باشند. پس نتیجه می‌گیریم که تندرستی سه بُعد دارد: جسمی، روانی و اجتماعی. این سه بُعد در یکدیگر تأثیر و تأثر متقابل دارند. علاوه بر اینکه برای حفظ سلامت باید در درجه اول، شناخت لازم نسبت به سلامت و ابعاد آن را به دست بیاوریم و در درجه دوم بتوانیم با مهارت‌های فنی، ادراکی و انسانی سطح این شناخت را نیز ارتقا دهیم. به همین دلیل براساس تعریف سازمان بهداشت جهانی باید فرایند سالم‌سازی را به صورتی مناسب و اثربخش با کاربرد مهارت‌های زندگی به سوی شاخص‌های عالی سلامت هدایت کنیم.
 

این نوع از مهارت‌های زندگی شامل مهارت‌های رشد حرکتی و تعادل، تعذیه مناسب، کنترل وزن، ورزش، سلامت جسمانی، توجه به جنبه‌های فیزیولوژیکی جنسی، کنترل استرس و انتخاب فعالیت‌های تفریحی می‌شود. البته توانایی و مهارت لذت بردن و خشنود شدن از سلامتی یا احساس سلامتی نیز از جمله مهارت‌های اساسی و تأثیرگذار بر سلامت محسوب می‌شود.سلامت جسمانی بسیار وابسته و نزدیک به سلامت روانی است. عوامل چندگانه‌ای همچون جذابیت، تناسب کلی بدن، وزن بدن، خودپنداره یا تصور از خود، عزت نفس، منزلت اجتماعی و تعامل با دیگران، هم بر جنبه‌های جسمانی و هم بر جنبه‌های روانی تأثیر می‌گذارند. به همین دلیل مهارت تعادل‌بخشی و تناسب‌دهی بین سلامت جسمی و سلامت روانی نیز از جمله مهارت‌هایی است که موجب سلامت کلی و میزان رضایتمندی فردی انسان از زندگی می‌شود.

1. احساس خوب داشتن و شور و شوق و علاقه برای زندگی.
2. برخورداری از سلامت جسمانی.
3. سرعت، دقت و تعادل در رفتار روزمره.
4. احساس مثبت و خوشایند از تندرستی.
5. ارتقای سطح تصویر ذهنی فرد از وضعیت جسمی.
6. توانایی استفاده مثبت از تعادل بدنی.
7. مصون ماندن از بیماری‌های واگیردار و مسری.
8. مصون ماندن از خشونت و تصادف‌ها.
9. به حداقل رساندن شدت وقوع بیماری‌های جسمانی و مزمن.

1. مسئولیت‌پذیری در زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی.
2. وابستگی و ارتباط مناسب.
3. برخورداری از یک ادراک منطقی و واقع‌بینانه.
4. وضع قوانین فردی و واقعی برای خود.
5. تصمیم‌گیری مناسب، صحیح و به موقع.
6. واقع‌گرایی.
7. فعالیت ارزشمند، مفید و رضایت‌بخش.
8. مقابله با خودگویی‌های منفی.
9. پیش‌بینی احتمالات در کارهای زندگی.
10. مهارت در کنترل مشکلات.

گردآوری: خانم حدیثه اسفندیار
 
منبع: مهارت­های زندگی زنان خانه ­دار