میرزا محمدتقی نصیرالاسلامی
عالمی مردمی و دلباخته امام حسین علیه‌السلام
مرحوم حجت‌الاسلام والمسلمین حاج میرزا محمدتقی نصیرالاسلامی از عالمان مخلص، اخلاق‌مدار و وارسته‌ای بود که عشق و ارادت به حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام در سراسر زندگی‌اش جلوه‌ای آشکار داشت. ایشان روحانی‌ای حقیقی و مردمی بود؛ عالمی که در کنار اهل ذکر، معرفت و معنویت بودن، همواره با مردم زندگی می‌کرد و در مسیر رفع مشکلات آنان از هیچ تلاشی دریغ نداشت.اخلاص، شجاعت، مردمداری و حسن خلق از برجسته‌ترین ویژگی‌های شخصیتی آن مرحوم به شمار می‌رفت. او نه تنها در جایگاه یک روحانی وارسته، بلکه به‌عنوان پناه و ملجاء مردم شناخته می‌شد و با دلسوزی و مسئولیت‌پذیری، در گره‌گشایی از امور آنان می‌کوشید.
مرحوم حاج میرزا محمدتقی نصیرالاسلامی ارادتی عمیق و خالصانه به اهل‌بیت عصمت و طهارت علیهم‌السلام داشت و این دلدادگی، به‌ویژه نسبت به حضرت سیدالشهدا امام حسین علیه‌السلام، در رفتار، گفتار و منبرهای ایشان به روشنی نمایان بود. منبرهای او دلنشین، تأثیرگذار و نافذ بود و سخنانش از عمق جان برمی‌خاست و بر دل مخاطبان می‌نشست.
این عالم ربانی از جمله بندگان الهی بود که با ذکر، تلاوت و اشک بر مصائب اهل‌بیت علیهم‌السلام مأنوس بود. لبانش پیوسته به ذکر خدا و مناقب خاندان رسالت مزین بود و چشمانش در سوگ اهل‌بیت علیهم‌السلام، به‌ویژه در عزای خامس آل‌عبا علیه‌السلام، بارها اشک می‌بارید. بر فراز منبر نیز با سوز کلام و اخلاص دل، اشک مستمعان را در رثای حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام جاری می‌ساخت.
یکی دیگر از جلوه‌های برجسته زندگی آن مرحوم، انس عمیق با قرآن کریم بود. ایشان در طول سال همواره با کلام وحی مأنوس بود و در ماه مبارک رمضان، در روزهایی که از سلامتی برخوردار بود، گاه موفق می‌شد هر سه روز یک ختم کامل قرآن کریم داشته باشد. این پیوند عاشقانه با قرآن و اهل‌بیت علیهم‌السلام، سیمای معنوی و نورانی ویژه‌ای به زندگی او بخشیده بود.
با وجود این توجه عمیق به عبادت و معنویت، هرگز از مردم و نیازهای آنان غافل نمی‌شد. ایشان احترام خاصی برای سادات قائل بود و حتی اگر سیدی کودک بود، تکریم او را لازم می‌دانست و دیگران را نیز به این امر سفارش می‌کرد. خوش اخلاقی، تواضع، مردمداری و تلاش صادقانه در رفع گرفتاری‌های مردم، از ویژگی‌های ماندگار این عالم بزرگوار بود.
همین انس با قرآن، محبت به اهل‌بیت علیهم‌السلام و ارادت خالصانه به حضرت سیدالشهدا علیه السلام، سرانجام برای او مرگی عارفانه و سعادتمندانه رقم زد. در روزهای پایانی عمر پربرکتش، در حالی که با بیماری سختی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، خود را برای دیدار حق آماده ساخته بود. در شب نخست ماه مبارک رمضان، به ندای «دُعیتم فیه الى ضیافةِ اللّه» لبیک گفت.
نقل شده است که پس از غسل و تطهیر، رو به قبله دراز کشید و از فرزندش خواست دعای عدیله، دعای فرج و دیگر اعمال محتضر را برایش بخواند.
در واپسین لحظات زندگی، در حالی که نام مبارک ائمه معصومین علیهم‌السلام را بر زبان داشت، سه بار از جا برمی‌خیزد و می‌فرماید: «میهمان دارم؛ حسین زهرا آمده است، احترام کنید.» سپس سه بار با حالتی عارفانه و خالصانه، مولای خود، امام حسین علیه‌السلام را صدا می‌زند و سرانجام با لبیک به ندای حق، به رحمت واسعه الهی می‌پیوندد.
سخن پایانی:
یاد و نام انسان‌های الهی، تنها روایت یک زندگی نیست، بلکه چراغی برای ادامه راه است. مرحوم حجت‌الاسلام والمسلمین حاج میرزا محمدتقی نصیرالاسلامی نمونه‌ای روشن از عالمی بود که هم با خدا بود، هم با قرآن، هم با اهل‌بیت علیهم‌السلام و هم با مردم. بی‌تردید، یاد چنین مردان بزرگی، دل‌ها را به اخلاص، خدمت، محبت و بندگی خالصانه نزدیک‌تر می‌کند.این عالم ربانی وارسته پیوسته، مصداق بارز «عاشَ سعیداً و ماتَ سعیداً» (با سعادت زندگی کرد و با سعادت از دنیا رفت.) بود. رحمت و رضوان الهی بر آن مرد بزرگ و الهی باد.
