عبداللَّه یاسایی مهرجردی

(تو 1311 ق)، شاعر، متخلص به یاسایى. در قریه‏ى مهرجرد، از روستاهاى یزد، به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایى را در مدرسه‏ى موسوم به خان، در یزد به پایان رساند. سپس به مدرسه‏ى چهارباغ اصفهان رفت و علوم صرف، نحو، معانى، بیان، فقه، اصول، منطق، حكمت و ریاضیات را فراگرفت. یاسایى زبان فرانسه را نیز آموخت. وى در 1336 ق به خدمت وزارت دادگسترى درآمد و مدتها ریاست دادگسترى سمنان، دامغان، شاهرود، نیشابور و سبزوار را به عهده داشت. وى از طرف مردم سمنان و دامغان در دوره‏هاى پنجم و ششم و هفتم و هشتم به نمایندگى مجلس شوراى ملى انتخاب شد. او در انشاء و نظم و نثر عربى و فارسى مهارت داشت و مقالات و اشعارش در جراید منتشر مى‏شد كه تمام آنها جنبه‏ى سیاسى داشت.[1] فرزند حاج میرزا ملا محمد على یزدى است. تولد او در 1264 ش در یزد اتفاق افتاد. یاسائى تحصیلات خود را در علوم معقول و منقول ادامه داد و سالها در كسوت روحانیت بود و جون طبع شعرى نیز داشت براى خود عنوان «صدرالادباء یزدى» را انتخاب كرده بود. بعد به كار تجارت پرداخت و در این رشته پیشرفت زیادى كرد. مدتى نیز در سمنان مدیر مدرسه بود. در دوره پنجم از سمنان به وكالت مجلس رسید و در این دوره با داور و تدین نزدیك شد و چون اهل نطق و بیان بود غالبا پاسخ وكلاى مخالف را مى‏داد. در مجلس پنجم كه طرح وكلاى مجلس درباره خلع سلسله قاجاریه مطرح گردید یاسائى با كمك داور به تمام مخالفین پاسخ گفت. او در دوره ششم و هفتم هم وكیل شد و پس از پایان دوره هفتم به ریاست كل تجارت منصوب گردید. سالها در آن سمت بود و مدتى نیز مدیر عامل شركت هواپیمائى شد و روى هم رفته در تمام كارهاى اقتصادى دخالت داشت، مخصوصا تا زمانى كه داور زنده بود یاسائى در حقیقت مشیر و مشار او بود. در 60 سالگى در تهران وفات یافت. یاسائى در 1311 از ریاست اداره كل تجارت بركنار و مغضوب شد. علت بركنارى این بود كه وى توازن بین واردات و صادرات به شوروى را رعایت نكرده بود. او مى‏بایست به هر میزان كه قند از شوروى وارد مى‏كرد در قبال آن برنج صادر مى‏نماید ولى در این كار مسامحه كرد و مورد غضب رضاشاه واقع شد و شفاعت مخبرالسلطنه رئیس‏الوزراء به جایى نرسید. وى مدتى هم نایب رئیس مجلس بود.

عبداللَّه یاسایی مهرجردی

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته