اه خواهم شد». 
19- مداومت بر دعای غریق: 
«یا الله یا رحمن یا رحیم یا مُقلّب القلوب ثبّت قلبی علی دینك»[7]. 
«ای خداوندا! ای رحمان! ای مهربان!‌ای دگرگون‌كننده‌دل‌ها! مرا بر دینت پایدار كن». 
20- مداومت بر دعایی كه مرحوم ابن طاووس نقل نموده است: 
«اللهم انت عرّفتنی نفسك و عرّفتنی رسولك و عرّفتنی ملائكتك و عرّفتنی نبیّك و عرّفتنی ولاه أمرك؛ اللهمّ لاآخذُ إلّا ما أعطیتَ‌ وَ لا أوقی إلّا ما وَقیتَ اللهمّ لاتغیبّنی عن منازل اولیائك و لاتزغ قلبی بعد إذ هدیتنی اللهمّ اهدنی لولایه من فرضت طاعته...». 
«بار خدایا! تو خودت و فرستاده‌ات و فرشتگانت و پیغمبرت و والیان امرت را به من شناسانیدی، بار خدایا! من نگیرم جز آنچه تو عطا كنی، و هیچ نگهدارنده‌ای جز تو برایم نیست، بار خدایا! مرا از منازل دوستانت دور مگردان و دلم را پس از آنكه هدایت كرده‌ای منحرف منمای، بار خدایا! مرا به ولایت كسی كه اطاعتش را بر من واجب ساخته‌ای هدایت فرما». 
21- شناخت علامت‌های ظهور آن حضرت. 
22- تسلیم امر الهی بودن نسبت به مسئله غیبت و ظهور آن حضرت و عجله نكردن. 
23- صدقه دادن به نیابت از امام زمان-علیه‌السّلام- 
24- صدقه دادن برای سلامتی امام زمان-علیه‌السّلام- 
25و 26- رفتن به حج و فرستادن دیگران به حج به عنوان نیابت از امام زمان-علیه‌السّلام- 
27- طواف مستحبّی خانه ‌خدا به نیابت از آن حضرت. 
28و 29- زیارت مشاهد پیامبر-صلی‌الله‌علیه‌و‌اله‌و‌سلم- و معصومین-علیهم‌السّلام- به نیابت از آن حضرت. 
30- فرستان دیگران به زیارت آن مقامات به نیابت از امام زمان-علیه‌السّلام- 
31- تلاش در راه خدمت به آن حضرت، از هر طریقی كه ممكن باشد. 
32- كوشش در راه یاری امام زمان-علیه‌السّلام- 
33- نیّت قطعی داشتن برای یاری آن بزرگوار در زمان ظهور. 
34- بعد از هر نماز واجب،‌ با آن حضرت به وسیله عبارات و دعاهای خاص، تجدید بیعت نمودن. 
35- مصرف اموال در راه‌هایی كه مورد رضایت امام زمان-علیه‌السّلام- است. 
36- ارتباط با شیعیان و دوستان امام زمان-علیه‌السّلام- و كمك مالی به آنان. 
37- شاد ساختن شیعیان. 
38- خیرخواهی برای امام زمان-علیه‌السّلام- 
39- زیارت كردن او و سلام دادن بر او در هر مكان و زمان. 
40- زیارت مؤمنین و صالحین به قصد ثواب زیارت مولا. 
41- صلوات فرستادن بر آن حضرت. 
42- اهدای ثواب صلوات بر پیامبر-صلی‌الله‌علیه‌و‌اله‌و‌سلم- به آن حضرت. 
43- نماز خواندن و اهدای ثواب آن به امام زمان-علیه‌السّلام- 
44- نماز هدیه به كیفیت خاصّ. 
45- قرائت قرآن به آن حضرت و شفیع قرار دادن ایشان در نزد خدا. 
46- توسّل به آن حضرت و شفیع قرار دادن ایشان در نزد خدا. 
47- توجّه و استغاثه به آن حضرت و حاجت خواستن از ایشان. 
48- دعوت و راهنمایی مردم به سوی آن حضرت. 
49- رعایت حقوق آن حضرت. 
50- خشوع قلبی داشتن، در هنگام یاد كردن آن بزرگوار. 
51- اظهار كردن دانش در برابر ظهور بدعت‌ها. 
52- تقیّه در برابر اشرار، و كتمان سرّ در مقابل اغیار. 
53- شكیبایی در مقابل اذیت‌ها و تكذیب دیگران و تحمّل محنت‌ها. 
54- درخواست صبر از خدا در دوران غیبت آن حضرت. 
55- یكدیگر را به صبر دعوت نمودن. 
56- شركت نكردن در مجالسی كه در آنها استهزاء به امام زمان-علیه‌السّلام- می‌شود. 
57- مدارا با اهل باطل. 
58- دوری از شهرت. 
59- تهذیب نفس. 
60- همبستگی و اتحاد برای یاری آن حضرت. 
61- توبه‌ واقعی و بازگرداندن حقوق مردم به آنان. 
62و 63- پیوسته به یاد امام زمان-علیه‌السّلام- بودن،‌ و عمل به آداب آن حضرت. 
64- درخواست از خدا نسبت به یادآوری همیشگی امام زمان-علیه‌السّلام- 
65- خشوع و خضوع در برابر آن حضرت. 
66- طلب رضایت امام زمان-علیه‌السّلام- 
67- بزرگداشت كسانی كه از نظر سیادت یا روحانیت به امام-علیه‌السّلام- نزدیك هستند. 
68- بزرگداشت مكان‌های منتسب به آن حضرت مانند مسجد مقدس جمكران، مسجد سهله و سرداب مقدّس سامراء. 
69و 70- اجتناب از تعیین وقت برای ظهور، و تكذیب تعیین‌كنندگان وقت ظهور آن حضرت. 
71- تكذیب مدّعیان وكالت و نیابت خاصّه آن حضرت. 
72- دعا برای توفیق دیدار صاحب‌الزمان-علیه‌السّلام- 
73- اقتدا و تأسی نمودن به اخلاق و اعمال امام زمان-علیه‌السّلام- و ترك اظهار خوشایندی از آنچه نزد دشمنان آن حضرت است. 
74- حفظ زبان از غیر یاد خداوند و فضیلت سكوت. 
75- بجا آوردن نماز حضرت حجّت-علیه‌السّلام- 
76- گریه بر مصائب مولای‌مان، شهید مظلوم امام حسین-علیه‌السّلام- 
77- زیارت قبر امام حسین-علیه‌السّلام- 
78- زیاد نفرین و لعن كردن بر بنی‌امیّه. 
79- كوشش كردن در ادای حقوق برادران دینی به عنوان یاری امام زمان-علیه‌السّلام- 
80- فراهم آوردن سلاح و مرزبانی. 


--------------------------
[1] . كمال‌الدین، ج2، ص485. 
[2] . كمال‌الدین،‌ج2، ص337،ح10. 
[3] . احتجاج طبرسی،‌ج2،‌ص599. 
[4] . الزام الناصب،‌ ص18- ینابیع الموده ، ج3،‌ ص101. 
[5] . بحارالانوار، ج52، ص122. 
[6] . اصول كافی، 1/337. 
[7] . كمال‌الدین:2/351،‌باب 33، ح49. وظايف منتظران- انتشارات مسجد جمكران
كتاب مبين 

در سرى نيست كه سوداى سر كوى تو نيست

دل سودا زده را جز هوس روى تو نيست

سينه غمزده‏اى نيست كه بى ‏روى و ريا

هدف تير كمانخانه ابروى تو نيست

جگرى نيست كه از سوز غمت نيست كباب

يا دلى تشنه، لعل لب دلجوى تو نيست

عارفان را ز كمند تو گريزى نبود

دام اين سلسله جز حلقه گيسوى تو نيست

نسخه دفتر حسن تو، كتابى است مبين

ور بود نكته سربسته، به جز موى تو نيست

ماه تابنده بود، بنده آن نور جبين

مهر رخشنده به جز غرّه نيكوى تو نيست

خضر عمرى‏ست كه سرگشته كوى تو بود

چشمه نوش، به جز قطره‏اى از جوى تو نيست

نيست شهرى كه ز آشوب تو، غوغايى نيست

محفلى نيست كه شورى ز هياهوى تو نيست

(مفتقر) در خم چوگان تو گويى، گويى‏ست!

چرخ با آن عظمت نيز به جز كوى تو نيست‏





آية اللَّه غروى اصفهانى بي تو 

شروع مي شود اين شعر .بي تو با جمعه 
و ايستاده زمان .بين اين دو تا جمعه 

چقدر بي تو جهان مثل جمعه بازار است 
وگفته اند که مي آيي.از قضا:جمعه 

مورخ چه زماني ؟ يک يک يک بود 
که انتظار تو آغاز شد .الي جمعه 

وجمعه روز جهاني توست در تقويم 
چنان که از همه دنياست روز ما جمعه 

امام جمعه دنيا !توراخدا ديگر 
بيا تمام کن اين انتظار را جمعه 

بي نشان 


زين گونه ام که در غم غربت شکيب نيست 
گر سر کنم شکايت هجران غريب نيست 

جانم بگير و صحبت جانانه ام ببخش 
کز جان شکيب هست و زجانان شکيب نيست 

گم گشته ديار محبت کجا رود 
نام حبيب هست و نشان حبيب نيست 

عاشق منم که يار به حالم نظر نکرد 
اي خواجه درد هست و ليکن طبيب نيست 

در کار عشق او که جهانيش مدعي ست 
اين شکر چون کنيم که ما را رقيب نيست 

جانا نصيب حسن تو حد کمال يافت 
وين بخت بين که از تو هنوزم نصيب نيست 

گلبانگ سايه گوش کن اي سرو خوش خرام 
کاين سوز دل به ناله هر عندليب نيست . 


هوشنگ ابتهاج بيا باران براي ما بياور 


بيا باران براي ما بياور
بهاران را به اين صحرا بياور 

عطش داريم، تا کي قطره قطره؟ 
بيا و با خودت دريا بياور 

بيا تا عاشقي را پاس دا