 است اجتناب مى كنند، خوش حال مى شوند و به آنان مى بالند. در همین نامه ى حضرت، مى بینیم كه چه تعبیرهاى گران قدرى در شأن شیخ مفید(رحمه الله)آمده است: 
به نام خداوند بخشنده و مهربان. امّا بعد (از حمد و ثنا); سلام بر تو اى دوست و دین دار مخلص كه به مقام ما و ... یقین استوار دارى! ما یقیناً خداى را كه جز او معبودى نیست، به خاطر وجود تو، شكرگزاریم. از او درخواست درود بر آقا و مولایمان محمد و آل طاهرش را داریم. تو را آگاه مى كنم ـ خداوند توفیقات را براى نصرت و یارى حقّ ادامه دهد، و جزایت را به جهت گفتارِ راست تو از جانب ما، عظیم گرداند ـ كه به ما اذن داده شده كه تو را مشرّف به نامه نگارى كنیم[2]. 
بر ماست كه اگر به دنبال جلب محبّت آقا امام زمان(علیه السلام) و دورى از سخط و غضب آن حضرت هستیم، كارى نكنیم كه از ایشان دور شده، از عنایاتش محروم گردیم; و از طرف دیگر، سعى ما بر این باشد كه اعمال و رفتارى را انجام دهیم كه هر چه بیش تر ما را به ایشان نزدیك مى گرداند.


[1]. احتجاج، ج2، ص323و324 ; بحارالأنوار، ج53، ص176، ح7 . 
[2]. احتجاج، ج2، ص322 ; بحارالأنوار، ج53، ص175، ح7 . 
پیروزى حق بر باطل 

قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(أَبَى اللّهُ عَزَّوَجَلَّ لَلْحَقِّ إِلاّ إِتْماماً، وَلِلْباطِلِ إِلاّ زَهُوقاً)[1] 
اراده ى حتمى خداوند بر این قرار گرفته است كه ـ دیر یا زود ـ پایان حق، پیروزى، و پایان باطل، نابودى باشد. 

شرح 

این عبارت، قسمتى از جوابى است كه حضرت(علیه السلام) به نامه ى احمد بن اسحاق اشعرى قمّى داده اند. حضرت، در این نامه، بعد از ردّ ادعاى جعفر (عموى خود)، خودش را وصىّ و امام بعد از پدرش امام حسن عسكرى(علیه السلام) معرفى مى كند; آن گاه به این نكته اشاره مى كند كه سنّت الهى به این تعلّق گرفته است كه حقّ و حقیقت را یارى كند و به جایگاه رفیع خود برساند، هر چند در طول تاریخ با آن مبارزه شود; از طرف دیگر، سنّت الهى به این تعلّق گرفته است كه باطل ـ هر چند مدّتى جولان دهد و حاكم باشد ـ نابود گردد و جز اسمى از آن باقى نماند. سرنوشت فرعون ها و ... این نكته را به خوبى نشان داده است; لذا بر ماست كه همیشه، دنباله رو حقّ و حقیقت باشیم و از تلخى ها و دشوارى ها در این مسیر نهراسیم، و هیچ گاه دل به ظاهر فریبنده ى باطل نبندیم; زیرا، نور حق بالاخره به ثمر مى نشیند و باطل را نابود مى كند.


[1]. الغیبه، طوسى، ص287، ح246 ; احتجاج، ج2، ص279 ; بحارالأنوار، ج53، ص193، ح21 . 
آزار دهندگان امام زمان(علیه السلام) 

قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(قَدْ آذانا جُهَلاءُ الشّیعَهِ وَحُمَقاؤُهُمْ، وَمَنْ دینُهُ جِناحُ الْبَعُوضَهِ أَرْجَحُ مِنْهُ)[1] 
نادانان و كم خردان شیعه و كسانى كه پر و بال پشه از دین دارى آنان برتر و محكم تر است، ما را آزار مى دهند. 

شرح 

این عبارت، بخشى از توقیعى است كه حضرت(علیه السلام) در جواب نامه ى محمّد بن علىّ بن هلال كرخى فرستاده است. این توقیع، در ردّ طایفه اى از غالیان است كه به شركت ائمه(علیهم السلام) با خداوند در علم و قدرت او معتقدند! 
یكى از وظایف شیعه این است كه امامان را همان طور كه هستند، بشناسد، نه آنان را در سطح افراد عادى پایین آورد و نه در قدرت و ... شریك خداوند یكتا قرار دهد. 
در روایات فراوانى، مقام امامان و وظیفه شان به خوبى بیان شده و لازم است با مراجعه به آن ها، تفكّر خویش را درباره ى امامان اصلاح كنیم. 
اعمال و رفتار و اعتقاد غالیان، سبب شد كه مخالفان، شیعه را تكفیر كنند و گروهى از آنان نیز به نجاست و واجب القتل بودن شیعه فتوا دهند. 
امیرالمؤمنین(علیه السلام) در نهج البلاغه در كلامى مى فرماید: 
دو كس در مورد من هلاك مى گردد: یكى آن كس كه در دوستى با من به راه افراط مى رود، دیگرى آن كه در دشمنى با من، سخت به تفریط مى افتد.[2]


[1]. احتجاج، ج2، ص289 ; بحارالأنوار، ج25، ص267، ح9 . 
[2]. نهج البلاغه، حكمت 469 ; بحارالأنوار، ج39، ص295، ح96 . 
آشتي 


روز چون شب تيره 
خورشيد از نظرها پنهان 
و مردمي دلتنگ 
کويي يخ چون سنگ 
جهان بکام چاپلوسان شد 
صداقت زير مشت خدعه خرد گشت 
خوبيها رنگ باختند 
ابتذال دست در گردن فقر هجوم آورد 
وسعت زمين بر حيات بشر تنگ نمود 
برکت از زمين رفت 
سياهي بر پهنه آسمان 
... چتر خود را تا زمين گسترد 
از آن روز تا کنون 
ما مانده ايم و دستهايي گره خورده به آسمان 
در انتظار روز آشتي زمين با آسمان 
 



آزاد كیفیت درخواست حاجت


 قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(مَنْ كانَتْ لَهُ إِلَى اللّهِ حاجَهٌ فَلْیَغْتَسِلْ لَیْلَهَ الْجُمُعَهِ بَعْدَ نِصْفِ اللَّیْلِ وَیَأْتی مُصَلاّهُ)[1] 
هر كس حاجت و خواسته اى از پیشگاه خداوند متعال دارد، بعد از نیمه شب جمعه غسل كند و براى مناجات با خداوند در جایگاه نمازش قرار گیرد. 

شرح 

ابوعبداللّه حسین بن محمد بزروفى مى گوید: از ناحیه ى مقدسه ى امام زمان(علیه السلام)توقیعى صادر شد كه در آن نوشته بود: 
هر كس خواسته اى از خداوند دارد، باید شب جمعه، بعد از نیمه شب غسل كند، آن گاه به جایگاه نمازش آید و دو ركعت نماز بخواند، به «ایاك نعبد و ایاك نستعین» كه رسید، صد بار آن را تكرار كند; سپس حمد را تمام كرده، بعد از آن یك مرتبه سوره ى توحید بخواند; آن گاه ركوع و سجده به جاى آورد و در هر كدام هفت بار تسبیح بگوید. ركعت دوم را نیز همانند ركعت اول به جاى آورد. در پایان نماز دعایى را بخواند كه كفعمى در ابتداى باب 36 از المصباح آورده است. بعد از دعا به سجده برود و نزد خداوند تضرّع كند، آن گاه حاجت خود را از خداوند بخواهد. هر كس از مرد و زن چنین كند، و دعا را از روى اخلاص بخواند، درهاى اجابت به روى او باز مى شود و حاجت او هر چه باشد برآورده مى گردد، مگر آن كه آن حاجت قطع رحمى باشد. 
از این حدیث چند نكته استفاده مى شود: 
1. نباید بدون مقدمه به سراغ درخواست حاجت از خداوند متعال رفت; زیرا ممكن است موانعى در انسان وجود داشته باشد كه نگذارد دعاى انسان به هدف اجابت برسد، یكى از این موانع، گناه است. 
2. فقط استغفار براى استجابت دعا و مغفرت كافى نیست، بلكه اقرار به توحید و مراتب آن و تسبیح و ذكر خدا نیز، از جمله عوامل مؤثر در این زمینه است. 
3. زمان و مكان نیز در تسریع استجابت دعا مؤثّر است; لذا حضرت(علیه السلام) دستور مى دهد كه شخص حاجتمند، در شب جمعه، كه بهترین شب ها در طول هفته است، آن هم در نیمه ى شب، كه بهترین اوقات در شبانه روز است، در جایگاه دائمى نماز، كه بهترین مكان مؤمن است، قرار گیرد و حاجات خود را بعد از نماز بخواهد.


[1]. مصباح، كفعمى، ص396 . 
حكم منكرین امام زمان(علیه السلام) 

قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(لَیْسَ بَیْنَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ وَبَیْنَ أَحَد قِرابَهٌ، وَمَنْ أَنْكَرَنی فَلَیْسَ مِنّی، وَسَبیلُهُ سَبیلُ ابْنِ نُوح)[1] 
بین خداوند عزّوجلّ و هیچ كس قرابت و خویشاوندى نیست، هر كه مرا انكار كند