ینان كسانى نیستند جز امامان بزرگوار(علیهم السلام). 
حضرت(علیه السلام) به این نكته ى مهم هم اشاره دارند كه به دلیل سستى مردم در پذیرش حق، این طور نیست كه همه ى امامان به حكومت برسند و یا در میان مردم حاضر باشند، همان طور كه همه ى انبیا و اوصیاى الهى گذشته نیز، به حكومت دست نیافتند و برخى نیز تا مدّتى در غیبت به سر بردند.


[1]. كمال الدین، ج2، ص511، ح42 ; الخرائج و الجرائح، ج3، ص1110، ح26 ; بحارالأنوار، ج53، ص191، ح19 . 
غیبت از مقدرات الهى 

قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(أَقْدارُ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ لا تُغالَبُ وَإِرادَتُهُ لا تُرَدُّ وَتَوْفیقُهُ لا یُسْبَقُ)[1] 

تقدیرهاى خداوند عزّوجلّ مغلوب نمى شود، و اراده اش برگشت ندارد، و بر توفیق او هیچ چیز پیشى نمى گیرد. 

شرح 

این عبارت، بخشى از كلمات امام زمان(علیه السلام) است كه در توقیعى به دو سفیر خود، عثمان بن سعید و فرزندش محمّد بن عثمان فرستاده است. امام(علیه السلام) در این توقیع به مسئله ى غیبت خود اشاره كرده، مى فرماید: این موضوع از تقدیرهاى الهى است و اراده ى حتمى اش به آن تعلق گرفته است. 
امام(علیه السلام) در این توقیع به چند نكته اشاره دارند: 
1. هیچ كس نمى تواند بر تقدیر الهى پیروز شود; زیرا او «مقدِّر كلّ قَدَر» و قدرت او فوق همه ى قدرت هاست. 
2. اگر اراده ى حتمى خداوند متعال، به چیزى تعلّق گیرد، كسى نمى تواند بر اراده ى او غلبه كند و مانع اجرایش گردد; زیرا اراده اى فوق اراده ى او نیست. در دعایى از امام سجّاد(علیه السلام)مى خوانیم: 
پروردگارا! حمد، مخصوص توست كه مقتدرى هستى كه هرگز مغلوب نمى شود.[2] 
3. كارسازى فقط براى خداست. تا خدا نخواهد، هیچ تدبیر و تلاشى سود نمى دهد. براى انجام دادن هر كارى، باید چشم امید به خدا داشت و از او مدد گرفت و با واسطه قرار دادن محبوبان درگاهش، موفّقیّت را طلب نمود.


[1]. كمال الدین، ج2، ص511، ح42 ; الخرائج و الجرائح، ج3، ص1111 ; بحارالأنوار، ج53، ص191، ح19 . 
[2]. صحیفه سجادیه، دعاى49، رقم14 ; مهج الدعوات، ص222 ; بحارالأنوار، ج92، ص428، ح43 . 
تقوا، ثمره پرداخت حقوق واجب مالى

 قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(أَنَّهُ مَنِ اتَّقى رَبَّهُ مِنْ إِخْوانِكَ فِی الدّینِ وَأَخْرَجَ مِمّا عَلَیْهِ إِلى مُسْتَحِقّیهِ، كانَ آمِناً مِنَ الْفِتْنَهِ الْمُبْطِلَهِ، وَمِحَنِهَا الْمُظْلِمَهِ الْمُظِلَّهِ وَمَنْ بَخِلَ مِنْهُمْ بِما أَعارَهُ اللّهُ مِنْ نِعْمَتِهِ عَلى مَنْ أَمَرَهُ بِصِلَتِهِ، فَإِنَّهُ یَكُونُ خاسِراً بِذلِكَ لاُِولاهُ وَآخِرَتِهِ)[1] 

همانا، كسى كه در حقوق برادران دینى تو، حریم الهى را نگه دارد و حقوق مالى اى را كه بر گردن دارد، به مستحقش برساند، از فتنه اى كه انسان را به راه باطل مى كشاند، و از محنت هاى تاریكى كه سایه بر آن افكنده، ایمن خواهد بود، و كسى كه بخل ورزد و از نعمت هایى كه ایزد، به عاریت، در اختیار او گذاشته است، به مستحقش ندهد، در دنیا و آخرت زیانكار خواهد بود. 

شرح 

این كلام، قسمتى از نامه ى دوم امام زمان(علیه السلام) به شیخ مفید(رحمه الله)است. حضرت، در این قسمت از نامه ى خود، به لزوم پرداخت واجبات مالى به مستحقان و آثار خیرى كه این كار در پى دارد اشاره كرده است. آن حضرت(علیه السلام) براى كسانى كه اهل تقوایند و حقوق مالى اى را كه بر گردنشان است (مانند خمس و زكات و ...)، به مستحق مى دهند، ضمانت مى كند كه پاداش این عمل خداپسندانه، ایمنى از فتنه ها و محنت هاست و كسانى كه نسبت به واجبات مالى خود كوتاهى مى كنند و در پرداخت حقوق شرعى بخل مىورزند، چیزى جز خسارت دنیایى و آخرتى نصیبشان نخواهد شد. 
به هنگام پرداخت حقوق واجب مالى، شیطان به وسوسه ى انسان مى پردازد و او را از فقر مى ترساند. حضرت، با این بیان به ما مى فهماند، واقعیت و حقیقت این است كه نپرداختن خمس و زكات و ... است كه موجب فقر است، نه بخشش در راه خدا. 
با پرداخت حقوق واجب مالى، بلكه با اداى حقوق مستحب مالى، نه تنها مال انسان افزایش مى دهد، بلكه روزى معنوى اش نیز افزون مى گردد، به گونه اى كه در مسیرهاى ظلمانى، چراغ هدایت را به دستش مى دهند تا راه را از چاه بشناسد.


[1]. احتجاج، ج2، ص325 و بحارالأنوار، ج53، ص177، ح8 . 
امید به اجابت دعا 

قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(رَبِّ مَنْ ذَا الَّذی دَعاكَ فَلَمْ تُجِبْهُ، وَمَنْ ذَا الَّذی سَأَلَكَ فَلَمْ تُعْطِهِ، وَمَنْ ذَا الَّذی ناجاكَ فَخَیَّبْتَهُ، أَوْ تَقَرَّبَ إِلَیْكَ فَأَبْعَدْتَهُ)[1] 

پروردگارا! چه كسى تو را خواند و تو دعایش را اجابت نكردى، و چه كسى از تو درخواست نمود و به او عطا نفرمودى، و چه كسى با تو مناجات كرد و او را ناامید ساختى، یا خود را به تو نزدیك نمود و او را دور ساختى؟! 

شرح 

این فقره از دعا، برگرفته از دعاى معروف به دعاى علوى مصرى است. محمّد بن على علوى حسینى مصرى، در مكاشفه اى، خدمت حضرت(علیه السلام)مشرّف شد و این دعا را از ایشان فرا گرفت و با خواندن آن به مقصودش رسید. 
حضرت در این دعا ـ كه روح امید را در انسان زنده مى كند ـ به انسان مى آموزد كه نباید از دعا كردن و روى آوردن به درگاه ایزد ناامید شد; زیرا خداوند متعال كسى را دست خالى برنمى گرداند و هیچ دعایى را بى جواب نمى گذارد. 
در این جا ممكن است كسى بپرسد: «چه بسیارند دعاهایى كه به اجابت نمى رسند و چه بسا انسان از خدا چیزى را مى خواهد، ولى به او داده نمى شود و ... پس منظور از این حدیث چیست؟» در پاسخ باید گفت: 
اوّلاً، چه بسا، انسان از چیزى كراهت دارد، در حالى كه خیر او در آن است و میل به چیزى دارد كه صلاح او در آن نیست; ولى با این حال، آن را از ایزد تبارك و تعالى مى خواهد. در این موارد، خداوند دعاى بنده اش را در ظاهر اجابت نمى كند، ولى به عوض آن، نعمت هاى دیگرى به او مى دهد و یا گناهانش را مى آمرزد. 
ثانیاً، برآورده شدن حاجات، احتیاج به وجود شرایط و نبود موانع دارد. با نبود شرایط و وجود موانع، انسان هر چه دعا كند، حاجتش برآورده نمى شود. هم چنین براى دعا كردن آدابى است كه باید رعایت شود و بدون رعایت آن ها دعا مستجاب نمى شود. نخستین شرط آن «عبد خدا» بودن است. شرط مهم دیگرش این است كه دل كسى را نیازرده باشیم. كسى كه دل دیگرى را به ناحق مى شكند، چگونه توقع دارد دعایش مستجاب شود؟ نفرین فرد دلشكسته زودتر به درگاه ایزد مى رسد و مستجاب مى شود.


[1]. مهج الدعوات، ص281 ; البلدالأمین، ص393 ; بحارالأنوار، ج92، ص267، ح34. 

مراعات شیعه

 قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(إِنّا غَیْرُ مُهْمِلینَ لِمُراعاتِكُمْ، وَلا ناسینَ لِذَكْرِكُمْ، وَلَوْلا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ الَّلأْواءُ وَاصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ)[1] 

ما در رسیدگى و سرپرستى شما كوتاهى و اهمال نكرده و یاد شما را از خاطر نبرده ایم كه اگر جز این بود، دشوارى ها و مصیبت ها بر شما فرود مى آم