 و دشمنان، شما را ریشه كن مى نمودند. 


شرح 


حضرت(علیه السلام) دو توقیع براى شیخ مفید(رحمه الله) صادر فرموده است. در توقیع اول، حضرت به شیعیان خود این بشارت را مى دهد كه شما، دائماً، تحت نظر و مراعات ما هستید و هرگز فراموش نمى شوید; از این رو، از خطر دشمنان در امانید. شیعه به سبب ظلم ستیزى و پیروى از حق و حقیقت، دائماً، مورد تعرّض حكّام جور و معاندان و مخالفان بوده است; لذا، به كسى نیاز دارد كه در سختى ها و گرفتارى ها او را یارى كند و از نابودى نجاتش دهد. در این توقیع، حضرت(علیه السلام) این بشارت را به شیعه مى دهد كه با وجود غایب بودنم، شما را حمایت مى كنم و هرگز نمى گذارم نقشه ى دشمنان حق و حقیقت به ثمر نشیند و مذهب شیعه و شیعیان نابود شوند. گره گشایى هایى كه حضرت در طول دوران امامت خویش انجام داده، نمونه هایى رسا براى صحت وعده ى حضرت است.


[1]. احتجاج، ج2، ص323 ; الخرائج و الحرائج، ج2، ص903 ; بحارالأنوار، ج53، ص175، ح7. 
فضیلت تسبیح تربت سیدالشهداء(علیه السلام) 

قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(مِنْ فَضْلِه، أَنَّ الرَّجُلَ یَنْسى التَّسْبیحَ وَیُدیرُ السُّبْحَهَ فَیُكْتَبُ لَهُ التَّسْبیحُ)[1] 

از فضایل تربت حضرت سیّدالشهداء(علیه السلام)آن است كه چنان چه تسبیح تربت حضرت در دست گرفته شود، ثواب تسبیح و ذكر را دارد، گر چه دعایى هم خوانده نشود. 

شرح 

این حدیث از جمله پاسخ هایى است كه امام زمان(علیه السلام) در جواب سؤال هاى محّمد بن عبداللّه حمیرى بیان فرموده اند. او در سؤالى از حضرت(علیه السلام) مى پرسد: آیا جایز است كه از خاك قبر امام حسین(علیه السلام)تسبیح بسازیم؟ آیا در آن فضیلتى هست؟ 
حضرت(علیه السلام) ابتدا در جواب سؤال مى فرماید: 
تسبیح خود را از تربت مزار امام حسین(علیه السلام)بسازید و با آن خداوند را تسبیح نمایید; زیرا براى تسبیح، چیزى بهتر از تربت امام حسین(علیه السلام)نیست. از جمله فضایل این تربت این است كه اگر كسى ذكر را فراموش كند و تسبیح تربت را فقط در دست خود بگرداند، براى او ثواب ذكر تسبیح نوشته مى شود. 

درباره ى فضیلت تسبیح با تربت حسینى، شایسته است به دو نكته اشاره كنیم: 
1. تربت امام حسین(علیه السلام) از جمله تربت هایى است كه خداوند متعال آن را مبارك گردانیده است; زیرا از قطعه زمینى است كه جسد پاك و مطهّر حضرت سیدالشهداء(علیه السلام) را در برگرفته است. از جمله اغراض و مقاصد عالى در استحباب تسبیح با تربت حسینى، آن است كه وقتى شخص تسبیح كننده ى با تربت، آن را در دست مى گیرد، به یاد فداكارى امام حسین(علیه السلام) در پیشگاه خداوند مى افتد و این كه چگونه یك انسان مى تواند در راه عقیده و مبدأ، این گونه فداكارى و با ظالمان مقابله كند. انسان در این حال به یاد آن ارواح پاك و مقدّس و مطهّرى مى افتد كه در راه معشوق حقیقى فدا شدند و به ملكوت اعلى پركشیدند. در این هنگام و با این تفكّر، حالت خضوع و خشوع در او ظاهر شده، دنیا و آن چه در آن است در نظر او حقیر جلوه مى كند، و حالت عرفانى و معنوى خاصّى در نفس او پدید مى آید و این به خاطر توسل و ارتباط با امام حسین(علیه السلام)از طریق تربت اوست; از این رو در روایات مى خوانیم كه سجده بر تربت حسینى حجاب هاى هفت گانه را پاره مى كند. 
2. یكى دیگر از آثار و بركات تسبیح با تربت امام حسین(علیه السلام) ـ كه اهل بیت(علیهم السلام)در پى آن بودند ـ شناساندن مظلومیّت امام حسین(علیه السلام) به مردم است; زیرا شخص نمازگزار هر روز بعد از نماز و بهره مندى از آن، هنگامى كه چشمش به تربت حسینى مى افتد، به یاد امام حسین(علیه السلام)و فداكارى هاى او و اصحاب و اهل بیتش مى افتد; و معلوم است كه یادآورى چنین الگوهایى ـ از حیث روان شناسى ـ اثر تربیتى و معنوى عجیبى در نفس انسان مى گذارد، انسان ها را حسینى بار مى آورد و روح و خون حماسه ى حسینى را در وجود انسان به جنبش مى آورد.

[1]. احتجاج، ج 2، ص 312; بحار الأنوار، ج 53، ص 165، ح4. 
بهره مندى انسان از امام غائب

 قال مولانا الامام المهدی-عجل الله تعالی فرجه الشریف- : 

(أَمّا وَجْهُ الاِْنْتِفاعِ بی فی غَیْبَتی فَكَالاِْنْتِفاعِ بِالشَّمْسِ إِذا غَیَّبَتْها عَنِ الاَْبْصارِ السَّحابُ)[1] 

امّا چگونگى استفاده از من در غیبتم، همانند استفاده از خورشید است هنگامى كه ابرها آن را از دیدگان پنهان نگاه دارد. 

شرح 

این كلام امام زمان(علیه السلام)، در حدیثى، در پایان پاسخ پرسش هاى اسحاق ابن یعقوب آمده است، و شیخ صدوق و شیخ طوسى(رحمهما الله)نیز آن را نقل كرده اند. در این حدیث شریف، وجود حضرت در عصر غیبت كبرا، به خورشید در پس ابر تشبیه شده است. 
در این تشبیه، نكات جالبى نهفته است كه به بعضى از آن ها اشاره مى كنیم: 

1. حضرت وجود خود را به خورشید تشبیه كرده است. همان گونه كه خورشید، منشأ حیات موجودات و مایه ى گرمى و حرارت و نور و حركت و ... است و با نبود آن، حیات و زندگانى از موجودات رخت برمى بندد، حیات معنوى جامعه، از وجود امام زمان(علیه السلام)، و بقاى آن نیز به بقاى وجود آن حضرت وابسته است. در روایات اسلامى وارد شده است كه امامان معصوم(علیهم السلام)اهداف غایىِ ایجاد مخلوقات اند. 
2. همان گونه كه خورشید یكى از مخلوقات و در عین حال واسطه ى بهره گیرى موجودات از نور و حرارت است، امام نیز واسطه ى اعلا براى فیض برى موجودات است و فیض الهى، مانند نعمت و هدایت و ...، به واسطه ى او به عموم خلایق مى رسد. 
3. همان گونه كه مردم، هر آن، انتظار خارج شدن خورشید از پَسِ ابرها را دارند، تا تمام و كامل، از وجود و ظهورش استفاده ببرند، در ایّام غیبتِ آن حضرت نیز، مردم، منتظر ظهور و خروج اویند و از ظهورش مأیوس نمى گردند. 
4. منكر وجود آن حضرت، همانند منكر وجود خورشید است، هنگامى كه در پشت ابرها از دیده ها پنهان گردد. 
5. همان گونه كه ابر، كاملاً خورشید را نمى پوشاند و نور خورشید به زمین و زمینیان مى رسد، غیبت هم مانع كامل و تمامى براى بهره دهى حضرت نیست. مردم در زمان غیبت، حضرت را نمى بینند، امّا از وجود مبارك او بهره مى برند. توسّل یكى از راه هاى بهره بردن از آن امام است. 
6. همان گونه كه در مناطقى كه هوا غالباً ابرى است، گاهى خورشید ابرها را مى شكافد و خود را از لابه لاى آن ها بیرون مى آورد و به عده اى از مردم نشان مى دهد، هر از چند گاهى نیز، عدّه اى شرف یاب محضر مبارك امام زمان(علیه السلام)مى شوند و از وجودش استفاده مى برند، و از این راه، وجود آن حضرت(علیه السلام)براى عموم مردم به اثبات مى رسد. 
7. همان گونه كه از خورشید، همگان، از دین دار و بى دین، نفع مى برند، آثار و بركات امام عصر(علیه السلام)، همه ى عالم را در برمى گیرد، هر چند مردم او را نشناسند و قدرش را ندانند. 
8. همان گونه كه شعاع خورشید، به مقدار روزنه ها و اندازه ى پنجره ها، داخل اتاق ها مى شود و مردم از آن بهره مى برند، مقدار بهره ى مردم از وجود و آثار و بركات آن حضرت نیز، به ا