ين كمك را به پيشبرد منافع ملى خواهند داشت.(5)

 اين روش از جهت هدف با روش عمليات ادراكى شباهت زيادى دارد؛ اما از جهت نحوه و سازمان اجرايى متفاوت است. زيرا متولى ديپلماسى عمومى، دستگاه سياست خارجى كشور عمل كننده است، در حالى كه متولى عمليات ادراكى، رسانه‏ ها، دستگاه‏ هاى آموزشى و سازمان‏ هاى غيردولتى‏ اند.(6) 

 با توجه به دامنه فعاليت‏هاى متعارف و نامتعارف ديپلمات‏ هاى محلى بريتانيا در ايران، شايد بتوان لندن را پيشگام ديپلماسى عمومى دولت‏هاى سلطه‏ جوى خارجى در تاريخ ايران و احتمالاً ديگر كشورهاى خاورميانه حتى پيش از رايج شدن اصطلاح و سياستى مشخص با اين نام داشت.
ديپلماسى عمومى بريتانيا در قرن 21 شكل نوينى به خود گرفت. در واقع سياستمداران و سياست‏گذاران بريتانيايى پس از چند دهه دريافته بودند كه بدون يك بازنگرى اساسى در برنامه‏ هاى سنتى مرسوم ديپلماسى عمومى خود قادر به رقابت با ديگر قدرت‏ هاى حاضر در اين صحنه در جهان امروز نخواهد بود. از زمان تدوين و انتشار گزارش لرد كارتر به بعد، بخش ديپلماسى عمومى در كميسيون سياست خارجى پارلمان بريتانيا نيز فعال و به طرز قابل ملاحظه‏ اى بيشتر از گذشته موجب تعامل قانونگذاران آن كشور با سرويس جهانى بى.بى.سى و بريتيش كانسل و مسئولان آن مؤسسات در جهت دگرديسى و پوست‏ اندازى آن دو نهاد سنتى و رسمى شده است.

 وزارت خارجه بريتانيا محورهاى اساسى كنونى ديپلماسى عمومى اين كشور را اين گونه اعلام كرده است:
 1. سرويس جهانى بى.بى.سى‏

 2. بريتيش كانسل (شوراى فرهنگى بريتانيا)

 3. شبكه خبرى ماهواره‏اى بى.اس.ان (بريتيش ساتلايت نيوز)

 4. سازمان نمايشگاه‏ هاى فرهنگى و تجارى بين‏ المللى بريتانيا

 البته بايد توجه داشت كه بحث ديپلماسى عمومى بريتانيا بحث سياست هماهنگ نهادهاى مختلف براى اهداف مختلف راهبردى و دراز مدت است. در اين مسير نبايد متوقع بود كه لحظه به لحظه فعاليت‏هاى كوتاه مدت و روزمره نهادهايى همانند سرويس جهانى بى.بى.سى و يا بريتيش كانسل منطبق بر سياست‏هاى اعلام شده دولتى بنمايد. بلكه رسيدن به هدف نهايى و فتح قلوب و اذهان مخاطبان در خارج از مرزهاى بريتانيا در ميان مدت و درازمدت است كه بايد از هر طريقى و لو دادن امتياز و ضررهايى در كوتاه مدت حاصل شود.(7)
عمليات فريب را «سلسله اقدامات سازمان يافته و پنهانى كه به منظور تأثيرگذارى بر ذهنيت حريف طراحى و اجرا مى‏ شود و هدف اصلى آن ايجاد انحراف، در تصميمات حريف از طريق ارائه اطلاعات هدايت شده و گاه غلط و اجبار وى به اقدام يا عدم اقدام در جهت منافع ملى كشور خودى يا به ضرر منافع خود» تعريف مى‏ كنند.(8)

 آماج اصلى فريب استراتژيك، "نهادها و سازمان‏هاى اطلاعاتى و امنيتى كشور "هدف است. بر اين اساس چنانچه طراحان فريب استراتژيك بتوانند در حداقل منابع و مجارى اطلاعاتى چنين سازمان‏هايى نفوذ كرده احتمال تبديل شدن محتواى اطلاعاتى فريب دهنده به عنوان يك گزارش يا بخشى از يك گزارش اطلاعاتى ارايه شده از سوى سرويس‏ هاى نظامى، امنيتى و اطلاعاتى كشور مخاطب بالا خواهد رفت.(9)

 فريب استراتژيك با روش عمليات روانى كه پيشتر ذكر شد شباهت‏ هايى دارد. از جمله:

 - هر دو به ذهنيت افراد توجه كرده و در تلاش براى تأثيرگذارى بر آن‏اند.
 - هر دو مشتمل بر سلسله اقداماتى هدفمند و سازمان‏ يافته مى‏ باشند.
 - هر دو جزو اقدامات سرى و پنهان محسوب مى‏ شوند.(10)

 در عين حال؛ اين دو روش تفاوت‏ هاى مهمى هم با هم دارند:
 اولين نقطه افتراق فريب استراتژيك و عمليات روانى، محدوده تأثيرگذارى عمليات روانى «نگرش عامه مردم يك جامعه» است، در حالى كه فريب، «ذهنيت سوژه‏ اى خاص» (فرد، گروه يا سازمان معين) را هدف قرار مى‏ دهند.
 دوم، اين كه هدف عمده عمليات روانى، عواطف و احساسات عموم افراد يك جامعه خاص (افكار عمومى) مى‏ باشد. در حالى كه هدف عمليات فريب، تصميم‏گيران، فرماندهان و افراد خاصى  جامعه اي مشخص در محيط حريف است.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:85.txt">روش‏هاى رفتارى‏</a><a class="text" href="w:text:86.txt"> 1. اعتراض‏</a><a class="text" href="w:text:87.txt"> 2. عدم همكارى با دولت (نافرمانى مدنى)</a><a class="text" href="w:text:88.txt"> 3. مداخله غيرخشونت‏ آميز</a><a class="text" href="w:text:89.txt"> 4. جذب مخالفان حكومت‏</a></body></html> روش‏هاى رفتارى دومين دسته از روش‏هاى اعمال تهديدات نرم‏ اند. در روش‏ هاى رفتارى، هدف اصلى شكل دادن به رفتارهاى جمعى، متناسب با خواسته‏ ها، اهداف و برنامه‏ هاى تهديدگر است. اين روش را مى‏ توان به چهاربخش: «اعتراض»، «عدم همكارى با دولت»، «مداخله غيرخشونت‏ آميز» و «جذب مخالفان حكومت» تقسيم نمود. به اقداماتى گفته مى‏ شود كه حكايت از نشان دادن اعتراض و نارضايتى بدون مداخله و رويارويى با نيروهاى پليس داشته باشد؛ كه در صورت تكرار و روندسازى مى‏ تواند تبديل به مقاومت شود. اعتراض مى‏ تواند به صورت تحصن، مخالفت‏ خوانى، كم‏ كارى، كارشكنى و تجمع مسالمت‏ آميز انجام شود.(11) به مجموعه اقداماتى گفته مى‏ شود كه از سوى مردم يا برخى جمعيت‏ها به منظور ايجاد محدوديت يا خوددارى از همكارى‏ هاى سياسى، اقتصادى،اجتماعى و امنيتى با دولت اتخاذ گردد. مواردى مانند عدم پرداخت ماليات، قبوض مصارف خدمات عمومى، بيرون كشيدن پول و سرمايه خود از شبكه‏ هاى دولتى، عدم مشاركت سياسى مانند عدم مشاركت در انتخابات.(12) به معناى ايجاد اختلال در نظم عمومى مؤسسات، سازمان‏ها، برنامه‏ ها، طرح‏ ها و فعاليت‏ هاى دولت، توسط افراد، تشكل‏ ها و دولت‏ هاى ديگر است. نوع اقدام حتماً بايد غيرخشونت‏ آميز باشد؛ مثلاً خرابكارى نامحسوس يا تصرف غيرخشونت‏ آميز يك ساختمان يا نهاد دولتى از جمله اين موارد است.(13) به معناى جرأت دادن به مخالفان و حمايت از آنان در هنگام سختى و خطر با هدف هويت‏ بخشى، انسجام بخشى، تحريك‏ پذيرى، افزايش انگيزه و اعتماد به منظور ايمان‏ سازى مسير مقابله از سوى يك دولت يا سازمان دشمن عليه دولتى ديگر است.(14)1. لشگركشى از سرزمينى به سرزمين ديگر.
2. غارت اقتصادى و ازدياد حوزه نفوذ و سلطه از طريق حضور مستقيم فيزيكى.
3. استفاده از قدرت نظامى برتر به مثابه مهم‏ ترين ابزار سلطه.(12)

نقاط ضعف استعمار كلاسيك يا كهن‏:
1. لشگركشى نظامى نيازمند هزينه سنگين مالى بود.
2. اشغال نظامى كشورها همراه با تبليغات زياد انسانى و ضايعات حيثيتى بود.
3. حضور فيزيكى قواى نظامى اشغالگران در سرزمين‏هاى اشغالى، زمينه‏ ساز قيام ملت‏ ها عليه اشغالگران بود و تداوم سلطه را پرهزينه مى‏ ساخت.(13)
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:91.txt">روش‏هاى شبكه‏ اى‏</a></body></html> در روش‏ هاى مبتنى بر شبكه، هدف اصلى اطلاعات و ارتباطات بر روى شبكه است. بنابراين اينترنت‏ ها، مخازن و پايگاه‏ هاى اطلاعاتى و سايت‏ هاى كنترل و فرمان از بخش‏ هاى مهم و مورد توجه در اين روش‏ اند. روش‏هاى شب