﻿#9286- منّت گذاردن سياه كند نعمت را#9286- المنّ يسوّد المنّة#9287- منّت، تباه كننده احسان است#9287- المنّ مفسدة الصّنيعة#9288- منّت گذاردن احسان را بيارزش و سبك كند#9288- المنّ ينكّد الاحسان#9289- منّت گذاردن احسان را تباه كند#9289- المنّ يفسد الصنيعة#9290- منّت گذاردن احسان و نيكي را فاسد كند#9290- المنّ يفسد الاحسان#9291- منّت گذاردن مكرّر احسان و كار نيك را مكدّر ميسازد#9291- المعروف يكدّره تكرار المنّ به#9292- بپرهيز از منّت گذاردن به احسان كه منّت گذاردن احسان را مكدّر سازد#9292- ايّاك و المنّ بالمعروف فانّ الامتنان يكدّر الاحسان#9293- برترين عطا و بخشش آن است كه منّت در آن نباشد#9293- افضل العطاء ترك المنّ#9294- آفت سخاوت منّت گذاردن است#9294- آفة السّخاء المنّ#9295- با منّت، احسان مكدّر شود#9295- بالمنّ يكدّر الاحسان#9296- با منّت بسيار، مكدّر شود كار نيك#9296- بكثرة المنّ تكدّر الصّنيعة#9297- كمال احسان به اين است كه منّت در آن نباشد#9297- تمام الاحسان ترك المنّ به#9298- زيبايي احسان ترك منّت‏گذاري در آن است#9298- جمال الاحسان ترك الامتنان#9299- بدترين احسان كنندگان كساني هستند كه به احسان خود منّت ميگذارند#9299- شرّ المحسنين الممتنّ باحسانه#9300- منّت گذاردن طولاني صفاي احسان را مكدّر سازد#9300- طول الامتنان يكدّر صفو الاحسان#9301- به مردانگي ستم كرده است كسي كه منّت گذارد بر احسان خود#9301- ظلم المروّة من منّ بصنيعه#9302- ستم احسان كردن، زشتي منّت گذاردن است#9302- ظلم الاحسان قبح الامتنان#9303- منّت بسيار احسان را مكدّر سازد#9303- كثرة المنّ تكدّر الصّنيعة#9304- تيره كردن نعمتها به منّت گذاري از كرم و بزرگواري نيست#9304- ليس من الكرم تنكيد المنن بالمنّ#9305- كسي كه منّت گذارد براي احسان خود آن را مكدّر گرداند#9305- من منّ باحسانه كدّره#9306- كسي كه بشمارد نعمتهاي خود را كرم و بزرگواري خويش را باطل كند#9306- من عدّد نعمه محق كرمه#9307- كسي كه منّت گذارد براي احسان خود شكر و سپاس آن را ساقط گرداند#9307- من منّ بمعروفه اسقط شكره#9308- كسي كه براي احسان خود منّت گذارد كار خود را تيره ساخته است#9308- من منّ بمعروفه فقد كدّر ما صنعه#9309- كسي كه براي احسان خود منّت گذارد چنان است كه احساني نكرده است#9309- من منّ باحسانه فكانّه لم يحسن#9310- كسي كه منّت گذارد براي احسان خود آن را تباه ساخته#9310- من منّ بمعروفه افسده#9311- از فضيلت و برتري مرد است كه در بردباري كه تحمل كرده منّت بر كسي ننهد#9311- من فضل الرّجل ان لا يمنّ بما احتمله حلمه#9312- كارهاي نيك را چيزي بمانند منّت گذاردن مكدّر و تيره نسازد#9312- ما كدّرت الصّنائع بمثل الامتنان#9313- گوارا نكرده است عطا و بخشش را كسي كه به آن منّت گذارده است#9313- ما أهنأ العطاء من منّ به#9314- كامل نكرده كار نيك را كسي كه به خاطر آن منّت گذارده است#9314- ما اكمل المعروف من منّ به#9315- گوارا نكرده است كار نيك خود را كسي كه به خاطر آن منّت گذارده است#9315- ما هنأ بمعروفه من كثر امتنانه#9316- ملاك كار نيك، ترك منّت در آن است#9316- ملاك المعروف ترك المنّ به#9317- گناه صدقه منّت گذار، ميچربد بر پاداش آن#9317- وزر صدقة المنّان يغلب اجره#9318- زنهار هيچ گاه اميد نداشته باش به فضيلت منّت گذار، و اعتماد نكن بر احمق و خيانتكار#9318- لا ترجونّ فضل منّان و لا تأتمن الاحمق و الخوّان#9319- با وجود منّت، احساني نيست#9319- لا معروف مع منّ#9320- خيري نيست در كار نيكي كه آن را بشمارند (و براي آن منّت گذارند)#9320- لا خير في المعروف المحصي#9321- براي منّت گذار، احساني نيست#9321- لا صنيعة للممتنّ#9322- براي احسان منّت گذار لذتي نيست#9322- لا لذّة لصنيعة منّان#9323- هيچ بدي، زشت‏تر از منّت گذاردن نيست#9323- لا سوأة اقبح من المنّ#9324- اي نيكوكاران و اي احسان كنندگان براي احسان خود منّت نگذاريد زيرا منّت گذاردن باطل ميكند احسان و نيكوكاري را#9324- يا أهل المعروف و الاحسان لا تمنّوا باحسانكم فانّ الاحسان و المعروف يبطله قبح الامتنان