ِهِ وَجاهَدَ فِى اللَّهِ
آفريدگانش و امين او است بر وحيش و براستى او رسانيد رسالتها (و پيامها)ى پروردگارش را و جهاد كرد در راه خدا
الْحائِدينَ عَنْهُ الْعادِلينَ بِهِ وَعَبَدَاللَّهَ حَتّى اَتيهُ الْيَقينُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ
با كسانى كه از او روگرداندند و ديگرى را با او برابر كردند، و پرستيد خدا را تا دم مرگ درود خدا بر او
وَآلِهِ اُوصيكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ الَّذى لا تَبْرَحُ مِنْهُ نِعْمَةٌ وَلا تَنْفَدُ
و آلش باد سفارش مى كنم شما را به پرهيزكارى و ترس از خدايى كه هميشه نعمتش بوده ، و پايان نپذيرد
مِنْهُ رَحْمَةٌ وَلا يَسْتَغْنِى الْعِبادُ عَنْهُ وَلا يَجْزى اَنْعُمَهُ الاَْعْمالُ الَّذى
مهرش و هرگز بندگان از او بى نياز نشوند و اعمال بندگان پاداش نعمتهاى او نگردد آن خدايى كه
رَغَّبَ فِى التَّقْوى وَزَهَّدَ فِى الدُّنْيا وَحَذَّرَ الْمَعاصِىَ وَتَعَزَّزَ بِالْبَقآءِ
مردم را به پرهيزكارى ترغيب كرده و به زهد و پارسايى در دنيا واداشته و از نافرمانيها برحذر داشته و به بقاى هميشگى
وَذَلَّلَ خَلْقَهُ بِالْمَوْتِ وَالْفَنآءِ وَالْمَوْتُ غايَةُ الْمَخْلُوقينَ وَسَبيلُ
عزيز گشته و مخلوق خود را بوسيله مرگ و نابودى خوار كرده ، و مرگ است سرانجام همه مخلوق و راهى كه
الْعالَمينَ وَمَعْقُودٌ بِنَواصِى الْباقينَ لا يُعْجِزُهُ اِباقُ الْهارِبينَ وَعِنْدَ
همه جهانيان بايد آنرا طى كنند و نقش بسته بر پيشانى بازماندگان كه درمانده اش نكند فرار كردن فراريان و چون
حُلُولِهِ يَاْسِرُ اَهْلَ الْهَوى يَهْدِمُ كُلَّ لَذَّةٍ وَيُزيلُ كُلَّ نِعْمَةٍ وَيَقْطَعُ كُلَّ
فرارسد مردم هواپرست را گرفتار كند و فرو ريزد بناى هر لذت و خوشى را و بگيرد هر نعمتى را و جدا كند از انسان
بَهْجَةٍ وَالدُّنْيا دارٌ كَتَبَ اللَّهُ لَهَا الْفَنآءَ وَلاَِهْلِها مِنْهَا الْجَلاَّءَ فَاَكْثَرُهُمْ
هر نشاط و خرمى را و دنيا خانه اى است كه خداوند فنا و نيستى را براى آن و كوچ كردن را براى مردم آن مقرر داشته ولى بيشتر آنها
يَنْوى بَقآئَها وَيُعَظِّمُ بَنآئَها وَهِىَ حُلْوَةٌ خَضِرَةٌ قَدْ عُجِّلَتْ لِلطّالِبِ
قصد ماندن آنرا دارند و بناى آنرا بزرگ دانند و دنيا (در نظر اهلش ) شيرين و سرسبز است كه شتابان به سراغ خواهانش آيد
وَالْتَبَسَتْ بِقَلْبِ النّاظِرِ وَتُضْنى ذَا الثَّرْوَةِ الضَّعيفَ وَيَجْتَويهَا
و بدل بيننده فريبنده آيد، ديدن وضع توانگران ناتوانان را به حال نزارى و ياءس اندازد
الْخآئِفُ الْوَجِلُ فَارْتَحِلُوا مِنْها يَرْحَمُكُمُ اللَّهُ بِاَحْسَنِ ما بِحَضْرَتِكُمْ
و شخص ترسان و انديشناك وضع آنرا خوش ندارد پس كوچ كنيد از آن خدايتان رحمت كند با در دست داشتن بهترين
وَلا تَطْلُبُوا مِنْها اَكْثَرَ مِنَ الْقَليلِ وَلا تَسْاَ لُوا مِنْها فَوْقَ الْكَفافِ
توشه اى كه از آن داريد و بيش از مقدار اندكى از آن نجوئيد و زياده از آنچه كفايت زندگى را كند نخواهيد
وَارْضَوْا مِنْها بِالْيَسيرِ وَلا تَمُدُّنَّ اَعْيُنَكُمْ مِنْها اِلى ما مُتِّعَ الْمُتْرَفُونَ
و به چيز كمى از آن قانع شويد و ندوزيد چشمان خود را بدانچه خوشگذرانها از آن بهره گيرند
بِهِ وَاسْتَهينُوا بِها وَلا تُوَطِّنُوها وَاَضِرُّوا بِاَنْفُسِكُمْ فيها وَاِيّاكُمْ
و آن را سبك دانيد و كوچك شماريد و آن را وطن خود قرار ندهيد (و دل به آن نبنديد) خود را در اين دنيا (با تحمل سختى
وَالتَّنَعُّمَ وَالتَّلَهِّىَ وَالْفاكِهاتِ فَاِنَّ فى ذلِكَ غَفْلَةً وَاغْتِراراً اَلا اِنَّ
عباد و ترك شهوات ) به تعب و زيان اندازيد، و حذر كنيد از خوشگذرانى و سرگرمى و فكاهيات زيرا كه آنها غفلت
الدُّنْيا قَدْ تَنَكَّرَتْ وَاَدْبَرَتْ وَاحْلَوْلَتْ وَآذَنَتْ بِوَداعٍ اَلاوَاِنَّ الاْخِرَةَ
و غرور ببار آرد، آگاه باشيد كه دنيا (با همه فريبندگيش ) خود را به بيگانگى زده و پشت كرده و شيرين گشته واعلام وداع كرده ، آگاه
قَدْ رَحَلَتْ فَاَقْبَلَتْ وَاَشْرَفَتْ وَآذَنَتْ بِاِطِّلاعٍ اَلا وَاِنَّ الْمِضْمارَ الْيَوْمَ
باشيد كه آخرت (بسوى شما) حركت كرده و مى آيد و نزديك شده و اعلام ورود كرده ، آگاه باشيد كه ميدان مسابقه (يا
وَالسِّباقَ غَداً اَلا وَاِنَّ السُّبْقَةَ الْجَنَّةُ وَالْغايَةَ النّارُ اَلا اَفَلا تآئِبٌ مِنْ
مدت آمادگى براى مسابقه ) امروز وخود مسابقه فردا است ، آگاه باشيدكه برد اين مسابقه بهشت است و عقب مانده جايش دوزخ است ،پس
خَطَّيئَتِهِ قَبْلَ يَوْمِ مَنِيَّتِهِ اَلا عامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ وَفَقْرِهِ جَعَلَنَا
آيا كسى نيست كه از خطايش توبه كند پيش از رسيدن روز مرگش ؟ آيا كسى نيست كه براى خود كار كند پيش از روز سختى و بيچارگيش
اللَّهُ وَاِيّاكُمْ مِمَّنْ يَخافُهُ وَيَرْجُو ثَوابَهُ اَلا اِنَّ هذَا الْيَوْمَ يَوْمٌ جَعَلَهُ اللَّهُ
خداوند ما و شما را از كسانى قرار دهد كه از او مى ترسند و اميد پاداشش را دارند بدانيد كه امروز روزى است كه خداوند
لَكُمْ عيداً وَجَعَلَكُمْ لَهُ اَهْلاً فَاذْكُرُوا اللَّهَ يَذْكُرْكُمْ وَادْعُوهُ يَسْتَجِبْ
آن را براى شما عيد قرار داده و شما را شايسته آن گردانيد پس ياد خدا كنيد تا خدا نيز ياد شما كند و او را بخوانيد تا اجابت
لَكُمْ وَاَدُّوا فِطْرَتَكُمْ فَاِنَّها سُنَّةُ نَبِيِّكُمْ وَفَريضَةٌ واجِبَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ
كند و زكات فطره خود را بپردازيد زيرا كه آن سنت پيغمبر شما و فريضه واجبى است از پروردگارتان
فَلْيُؤَدِّها كُلُّ امْرِئٍ مِنْكُمْ عَنْ نَفْسِهِ وَعَنْ عِيالِهِ كُلِّهِمْ ذَكَرِهِمْ وَاُنْثاهُمْ
پس بپردازد هر يك از شما براى خودش و براى نانخورانش همه شان مرد و زنشان
وَصَغيرِهِمْ وَكَبيرِهِمْ وَحُرِّهِمْ وَمَمْلُوكِهِمْ عَنْ كُلِّ اِنْسانٍ مِنْهُمْ صاعاً
از كوچك و بزرگشان و آزاد و برده شان از هر سَرى يك صاع (كه تقريباً سه كيلو است )
مِنْ بُرٍّ اَوْ صاعاً مِنْ تَمْرٍ اَوْ صاعاً مِنْ شَعيرٍ وَاَطيعُوا اللَّهَ فيما فَرَضَ
از گندم يا يك صاع از خرما يا يك صاع از جو و پيروى كنيد خدا را در آنچه بر شما واجب كرده
عَلَيْكُمْ وَاَمَرَكُمْ بِهِ مِنْ اِقامِ الصَّلوةِ وَايتآءِ الزَّكوةِ وَحِجِّ الْبَيْتِ
و شما را بدان دستور داده است از برپاداشتن نماز و دادن زكات و حج خانه كعبه
وَصَوْمِ شَهْرِ رَمَضانَ وَالاَْمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْىِ عَنِ الْمُنْكَرِ
و روزه ماه رمضان و امر به معروف و نهى از منكر
وَالاِْحْسانِ اِلى نِسآئِكُمْ وَما مَلَكَتْ اَيْمانُكُمْ وَاَطيعُوا اللَّهَ فيما
و نيكى كردن نسبت به زنان و نسبت به زير دستانتان (از برده ها) و پيروى كنيد خدا را در آنچه
نَهاكُمْ عَنْهُ مِنْ قَذْفِ الْمُحْصَنَةِ وَاِتْيانِ الْفاحِشَةِ وَشُرْبِ الْخَمْرِ
شما را از آن بازداشته از تهمت زدن به زنا