شاور، ص 825 - مناقب موفق بن احمد خوارزمى و ابن مغازلى فقيه شافعى .
49- الخرائج قطب راوندى ، ص 123.
50- تهذيب شيخ طوسى ، ج 6، ص 292، حديث 811.
51- بحار الانوار، ج 9، ص 503.
52- نهج البلاغه ، نامه 45.
53- الفصول العليّه محدّث قمى ، ص 55 - 54.
54- بحار الانوار، ج 41، ص 133.
55- بحار، ج 41، ص 115.
56- سوره مؤ من ، آيه 70.
57- شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 3، ص 117.
58- بيست گفتار، صفحه 68 - 67.
59- در المنثور، ج 1، ص 363، مجمع الزوائد حافظ هيثمى ، ج 6، ص 324.
60- بحار الانوار، ج 87، ص 154.
61- سفينة البحار، ج 2، ص 321.
62- الغارات ، ج 1، ص 91.
63- مستدرك الوسايل ، ج 13، ص 404.
64- وسايل الشيعه ، ج 6، ص 320، باب 39، حديث 12493، بحار الانوار، ج 41، ص 36.
65- اقتباس از تفسير ابوالفتوح رازى ، ج 1، ص 40.
66- بحار الانوار، ج 41، ص 26، ص 19.
67- سوره مجادله ، آيه 12.
68- بحار الانوار، ج 41، ص 27.
69- تفسير امام عسكرى ، ص 83، طبع مدرسه امام المهدى (ع ) ؛ بحار الانوار، ج 41، ص 18.
70- عقد الفريد، ج 1، ص 211، بلاغات النساء، ص 30.
71- نور(24)، آيه 37.
72- امالى شيخ صدوق ، ص 625 - 624.
73- قسمتى از آيه 9 سوره حشر.
74- اقتباس از تفسير ابوالفتوح رازى ، ج 5، ص 299. اين آيه در شاءن انصار نازل شده كه مهاجران را در غذا و اموال بر خود مقدم داشتند و درداستان فوق به عنوان يكى از مصاديق روشن خوانده شده است .
75- امالى شيخ صدوق ، ص 274 - 273.
76- امالى شيخ صدوق ، ص 471 - 467.
77- وسائل الشيعه ، ج 2، ص 118.
78- مناقب ابن شهر آشوب ، ج 2، ص 123؛ بحار الانوار، ج 41، ص 32.
79- عبقرية الامام ، ص 29، كامل ابن اثير، ج 2، ص 443.
80- نهج البلاغه ، نامه 45.
81- نهج البلاغه ، نامه 45.
82- حديقة الشيعه ، ص 565.
83- بحار الانوار، ج 41، ص 137.
84- المناقب المرتضويه ، 365.
85- امالى شيخ مفيد، ص 195 - 193.
86- تفسير نمونه ، ج 27، ص 226.
87- الغارات ، ج 1، ص 55 (آينه عرفان ، ص 304 و 305.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:779.txt">بخش اول</a><a class="text" href="w:text:780.txt">بخش دوم</a></body></html>«حماد بن عمر « از حضرت امام صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن بزرگوار توسط پدران گرامى خود، از امير مومنان على (عليه السّلام) نقل كرده است كه پيامبر (صلّي الله عليه و آله) به او فرمود: 
اى على: به تو وصيتى مى‏كنم كه آن را نگهدار و رعايت كن و تا وصيت مرا نگه مى‏دارى و رعايت مى‏كنى همواره در خير خواهى بود. 
اى على: هركس خشمى را كه مى‏تواند ابراز و اعمال نمايد فرو برد خداوند روز قيامت به او امن و امانى عطا مى‏فرمايد كه لذت آن را درمى‏يابد. 
اى على: هركس به هنگام مرگ خوب و عادلانه وصيّت نكند در مروّت و جوانمرديش نقص و كمبودى است و به مقام شفاعت نائل نمى شود. 
اى على: برترين جهاد آن است كه انسان صبح كه برمى‏خيزد درصدد ظلم و ستم به كسى نباشد. 
اى على: هركس مردم از زبان او بترسند از دوزخيان است. 
اى على: بدترين مردم كسى است كه مردم از بيم بدگوئى و بدزبانى او احترامش كنند و بدى او نقل شود. 
اى على: بدترين مردم كسى است كه آخرتش را به دنيايش بفروشد، و بدتر از آن كسى است كه آخرتش را براى دنياي ديگرى بفروشد. 
اى على: هركس عذر عذرخواهى را چه راستگو باشد چه دروغگو، نپذيرد به شفاعت من نائل نمى‏شود. 
اى على: خداى متعال دروغ را در كار خير و اصلاح (ميان افراد) دوست مى‏دارد و راستگوئى را در فساد و فتنه گرى دشمن مى‏دارد. 
اى على: هركس شراب را به خاطر غير خدا هم ترك كند خداوند از شربتهاى بهشتى به او مى‏نوشاند. 
على (عليه السّلام) پرسيد: به خاطر غير خدا؟! 
فرمود: آرى به خدا سوگند، اگر براى حفظ خود نيز آن را ترك كند خداوند از كار او قدردانى مى‏فرمايد. 
اي على: شرابخوار همانند بت پرست است. 
اى على: خداوند تا چهل روز نماز شرابخوار را قبول نمى‏فرمايد و اگر در آن چهل روز بميرد كافرمرده است. 
(شيخ صدوق مى‏فرمايد: يعنى اگر شراب را حلال بشمارد و منكر حرمت آن باشد)
اى على: هر مست كننده‏اى حرام است، و هر چه بسيار آن مستي آورد يك جرعه آن نيز حرام است. 
اى على: همه گناهان در خانه‏اى گرد آمده و كليد آن شرابخوارى است. 
اى على: بر شرابخوار ساعتى مى‏گذرد كه خداي متعال را نمى شناسد. 
اى على: بركندن كوه‏هاى استوار آسان تر از برداشتن پادشاهى و سلطنتى است كه مدّت كقدّر آن پايان نيافته باشد. 
اى على: كسى كه نه از دينش سودى مى‏برى و نه از دنيايش در همنشينى او خيرى براى تو نيست، و آنكه حقى براى تو نمى‏شناسد و رعايت نمى‏كند تو نيز مراعات او مكن و احترامى هم ندارد. 
اى على: خداوند بهشت را بر هر دشنام گوى بد زبان كه باكى ندارد چه بگويد و چه بشنود، حرام فرموده است. 
اى على: خوشا آنكه عمرش طولاني و كردارش نيكو باشد. 
اى على: شوخى و مزاح مكن كه شكوه و درخشندگي تو از بين مي رود، و دروغ مگو كه نور تو نابود مي شود، و از دو صفت بپرهيز: ملالت و تنبلى؛ زيرا اگر ملول و آزرده شوى بر حقى صبورى نمى‏توانى، و اگر تنبلى كنى حقى را نمى‏توانى ادا نمائى. 
اى على: براى هر گناهى توبه‏اى وجود دارد جز بد اخلاقى، كه دارنده آن هروقت از گناهى نجات يابد به گناهى ديگر مبتلا مى‏شود. 
اى على: كسي كه ملالت و دلتنگى بر او چيره گردد راحتى از نزد او كوچ مى‏كند. 
اى على: خداى متعال بهشت را از دو خشت آفريد، يك خشت از طلا و يك خشت از نقره، و ديوار آن را از ياقوت و سقف آن را از زبرجد و ريگهاى آن را از مرواريد و خاكش را از زعفران و مشك قرار داد، آنگاه به آن فرمود: سخن بگو. و بهشت گفت: خدايى جز خداوند يكتاى زنده پاينده نيست، همانا سعادتمند كسى است كه داخل من شود. 
خداى متعال فرمود: به عزّت و جلال خودم سوگند كه هيچ دائم الخمري (كسى كه بر شرابخوارى مداومت دارد و از آن دست برنمى‏دارد)، و سخن چينى، و بى‏غيرتى، و شحنه و داروغه‏اي، و زن صفتى، و كفن دزدى، و باجگيرى، و قطع كننده‏اى از خويشاوند، و جبرى مذهبي، به آن داخل نمى‏شود. 
و نيز فرمود: از جذامى بگريز همانطور كه از شير درنده مى‏گريزى. 
و مكروه است كه مردى كه محتلم و جنب شده قبل از آنكه غسل كند با زوجه‏اش همبستر شود، و اگر چنين كند و فرزندي ديوانه به وجود آيد جز خويشتن را سرزنش نكند، و مكروه است كه در كنار جوى روان بول كنند، و مكروه است كه انسان زير درخت ميوه‏دار يا نخل ميوه دار توالت كند، و مكروه است كه كسى ايستاده توالت كند، و مكروه است كه كسى ايستاده كفش به پا كند، و مكروه است كه كسى بدون چراغ به خانه‏اى تاريك وارد شود. 
اى على: آفت و آسيب شرافت و شخصيت، فخر فروشى است. 
اى على: كسى كه از خداى متعال بترسد همه چيز از او مى‏ترسد، و كسى كه از خداوند نترسد خداوند او را از همه چيز مى‏ترساند. 
اى على: شيرخوارگى (و مسائلى از قبيل محرميّت و فرزندى و برادرى و رضاعى كه مترتّب بر شير خوردن طفل است) بعد از آنكه طفلي را از شير باز گرفتند وجود ندارد، و يتيمى بعد از رسيدن به سنّ بلوغ و احتلام صدق نمى‏كند. 
اى على: دو سال راه را براى احسان و نيكى به پدر و مادرت برو، و يك سال راه را براي رسيدگي و صله رحم و خويشاوندت، و يك ميل راه براى عيادت بيمار، و دو ميل براى تشييع جنازه، و سه ميل براى پذيرش دعو