ُمْ وَ لا يَعُولُ غَنِيُّهُمْ فَقيرَهُمْ.(386)
... و بـدانـيـد ـ خـدا رحمتتان كند ـ در زمانى قرار گرفته ايد كه گوينده حق كم است و زبان از گـفـتـار راست عاجز و حق جويان خوار و ذليل . نه كوچكشان به بزرگشان احترام مى كنند و نه ثروتمندشان به مستمندانشان يارى مى رسانند.
دليرى در راه حقّ 
لا تَاءْخُذْكَ فِى اللّهِ لَوْمَةُ لائِمٍ.(387)
در راه خدا نكوهش هيچ نكوهشگرى را به خود مگير.
برترين مردم نزد خدا 
اِنَّ اَفـْضـَلَ النّاسِ عِنْدَ اللّهِ مَنْ كانَ الْعَمَلُ بِالْحَقِّ اَحَبَّ اِلَيْهِ وَ اِنْ نَقَصَهُ وَ كَرَثَهُ مِنَ الْباطِلِ وَ اِنْ جَرَّ اِلَيْهِ فائِدَةً وَ زادَهُ.(388)
بـى گـمـان ، در پـيـشـگـاه خـداونـد بـرتـريـن مـردم كـسـى بـاشـد كـه به اجراى حق بيشتر از بـاطـل دل بـسـپـارد، هـر چـنـد كـه اجـراى حـق بـراى او كـاسـتـى بـخـش و زيـان آور و باطل برايش فزاينده و سودآور باشد.
پايدارى در مسير حقّ 
نِعْمَ الْخُلُقُ التَّصَبُّرُ فِى الْحَقِّ.(389)
شكيبايى ورزيدن در راه حق خصلت خوبى است .
زيانكارترين مردم 
اءَخْسَرُ النّاسِ مَنْ قَدَرَ عَلى اَنْ يَقُولَ الْحَقَّ وَ لَمْ يَقُلْ.(390)
زيانكارترين مردم كسى است كه بتواند حق را بگويد ولى نگويد.
يارى حق 
خُضِ الْغَمَراتِ لِلْحَقِّ حَيْثُ كانَ.(391)
براى حق به هر دشوارى تن ده ، هر كجا و هر چه باشد.
دو حق واجب 
مـِنْ واجـِبِ حـُقـُوقِ اللّهِ عـَلَى عـِبـَادِهِ النَّصـِيـحـَةُ بـِمـَبـْلَغِ جـُهـْدِهـِمْ وَالتَّعَاوُنُ عَلَى إِقامَةِ الْحَقِّ بَيْنَهُمْ.(392)
از حـقـوق واجـب خداوند بر بندگان اين است كه به اندازه توانايى خود در خيرخواهى و نصيحت بندگانش كوشش كنند و در راه برقرارى حق در ميان خود همكارى نمايند.
رابطه حقّ النّاس و حقّ اللّه 
جَعَلَ اللّهُ سُبْحانَهُ حُقُوقَ عِبادِهِ مُقَدِّمَةً لِحُقُوقِهِ فَمَنْ قامَ بِحُقُوقِ عِبادِ اللّهِ كانَ ذلِكَ مُؤَدِّيًا اِلَى اْلقِيامِ بِحُقُوقِ اللّهِ.(393)
خـداونـد مـتعال ، حقوق بندگانش را مقدمه و زمينه ساز حقوق خود قرار داده است . پس آن كه حقوق بندگان خدا را ادا نمايد، حقوق الهى را نيز ادا خواهد كرد.
فرجام حق پويى 
اِلْزَمُوا الْحَقَّ تَلْزَمْكُمُ النَّجاةَ.(394)
پيوسته ملازم حق باشيد تا نجاتتان دهد.
ضرورت حق طلبى 
وَ لا يُدرَكُ الْحَقُّ اِلاّ بِالْجِدِّ.(395)
حق ، جز با تلاش به دست نمى آيد.
نتيجه حق ستيزى 
مَنْ صَارَعَ الْحَقَّ صَرَعَهُ.(396)
آن كس كه با حق درگير شود حق او را بر زمين مى كوبد [هر كه با حق درافتد ورافتد].
قاطعيت در برابر حق ستيزان 
وَ لَعَمْرى ما عَلَىَّ مِنْ قِتالِ مَنْ خالَفَ الْحَقَّ وَ خابَطَ الْغَىَّ مِنْ اِدْهانٍ وَ لا ايهانٍ.(397)
بـه جـانـم سـوگـنـد كـه در پـيـكار با آنان كه با حق سر ستيز دارند و بر گمراهى پاى مى فشارند، نرمش و سازش ‍ نخواهم كرد.
احياى حق 
رَحِمَ اللّهُ امْرَءً اءَحْيا حَقّاً وَ اءَماتَ باطِلاً.(398)
رحمت خدا بركسى باد كه حقى را زنده كند و باطلى را از ميان بردارد.
دولت حق 
لِلْحَقِّ دَوْلَةٌ، لِلْباطِلِ جَوْلَةٌ.(399)
حق جريان پيوسته دارد و باطل جولان مقطعى .
برترين بهره مندى از دنيا 
فَلا يَكُنْ اَفْضَلُ ما نِلْتَ فى نَفْسِكَ مِنْ دُنْياكَ بُلُوغَ لَذَّةٍ اَوْ شِفاءَ غَيْظٍ وَ لكِنْ اِطْفاءَ باطِلٍ وَ إِحْياءَ حَقٍّ.(400)
مـبادا بهترين و برترين چيز كه از دنياى خود برخوردارى ، دستيابى به لذّات يا انتقامجويى از دشـمـن بـاشـد؛ بـلكـه بـايـد (بـهـتـريـن امـور نـزد تـو) خـامـوش كـردن آتـش باطل و زنده كردن حق باشد.
علت طمع بيگانگان 
لَوْ لَمْ تـَتـَخـاذَلُوا عـَنْ نـَصـْرِ الْحـَقِّ، وَ لَمْ تـَهِنـُوا عَنْ تَوْهينِ الْباطِلِ لَمْ يَطْمَعْ فيكُمْ مَنْ لَيْسَ مِثْلَكُمْ، وَ لَمْ يَقْوَ مَنْ قَوِىَ عَلَيْكُمْ.(401)
اگـر دسـت از يـارى حـق بـرنـمـى داشـتـيـد و بـراى خـوارى و زبـون سـاخـتـن بـاطـل سـسـتـى نـمـى كـرديـد، آن كـه بـه پـايـه شما نيست ديده طمع به شما نمى دوخت و هيچ نيرومندى بر شما سلطه پيدا نمى كرد.
ويژگى حق و باطل 
اِنَّ الْحَقَّ ثَقيلٌ مَرِى ءٌ وَ اِنَّ الْباطِلَ خَفيفٌ وَبِى ءٌ.(402)
حق ، سنگين ولى گواراست ، و باطل ، سبك امّا بلاخيز و مرگ آور.
ويژگى هاى راه مسستقيم 
اَلَْيـمـيـنُ وَالشِّمـالُ مـَضـَلَّةٌ وَالطَّريـقُ الْوُسـْطـى هـِىَ الْجـادَّةُ عـَلَيـْهـا بـاقـِى الْكـِتـابِ وَ آثـارُ النُّبُوَّةِ.(403)
چـپ و راسـت كـمـيـنـگـاه گـمـراهـى اسـت ، راه مـسـتقيم و ميانه همان راه حق است ، راهى كه بر كتاب ماندگار (قرآن ) و آثار نبوّت استوار است .بخش بيست و يكم : ساير رذايل اخلاقى 
1966. ياران سركشى 
من شغل نفسه بغير نفسه ، تحير فى الظلمات ، و ارتبك فى الهلكات ، و مدت به شياطينه فى طغيانه .
هر كس كه خود را براى غير خويشتن مشغول بدارد، در تاريكى ها متحير ماند و در مهلكه ها آشفته و مشوش گردد و شياطين مسلط بر او، او را در طغيانگرى ها بكشند (يارى نمايند). (1959)
1967. دورى از مواضع تهمت 
من وضع نفسه مواضع التهمه ، فلا يلومن من اساء به الظن .
هر كس خود را جايى قرار دهد كه باعث تهمت وارد آمدن به او مى شود، پس البته نبايد آن كس را كه به او بدگمان شود سرزنش و ملامت كند. (1960)
1968. همنشينى با هوسرانان 
مجالسه اهل الهوى منساه للايمان و محضره للشيطان .
همنشينى با هوسرانان باعث از ياد رفتن ايمان و حاضر شدن شيطان است . (1961)
1969. تكامل انسان ها
العجز افه ، و الصبر شجاعه .
به ستوه آمدن ، آفت است و نستوهى ، شجاعت . (1962)
1971. از كينه ورزى بپرهيز!
قد اصطلحتم على الغل فيما بينكم ، و نبت المرعى على دمنكم . و تصافيتم على حب الامال ، و تعاديتم فى كسب الاموال .
شما بر كينه ورزى به يكديگر، هم داستان شده ايد و گياهان و سبزه ها بر روى سر كين گاه ها (يا كينه هاى ديرينه ) شما روييده است و در دوستى و دلبستگى به آرزوها با يكديگر متفق شده ايد و در به دست آوردن مال و ثروت ، با يكديگر دشمنى مى كنيد. (1963)
1972. رفع بدى با بدى 
ردوا الحجر من حيث جاء؛ فان الشر لا يدفعه الا الشر .
سنگ را از همان جا كه آمده بازگردانيد، زيرا بدى را جز با بدى نتوان دفع كرد. (1964)
1973. پرهيز از بدگمانى 
ليس من العدل القضاء على الثقه بالظن .
با تكيه به گمان به زيان كسى كه مورد اعتماد مى باشد، داورى كردن ، از عدل و داد به دور است . (1965)
1974. آميختن با شاهان 
من ملك استاثر.
هر كه به فرمانروايى برسد مستبد و خودكامه مى گردد. (1966)
1975. پرهيز از منت گذاشتن 
من كتابه للاشتر لما ولاه مصر : اياك و المن على رعيتك باحسانك او التزيد فيما كان من فعلك ، او ان تعدهم فتتبع موعدك بخلفك ، فان المن يبطل الاحسان ، و التزيد يذهب بنور الحق ، و الخلف يوجب المقت عند الله و الناس . قال الله تعالى : كبر مقتا عند الله ان تقولوا ما لا تفعلون .
فرمان مبارك امير المومنين عليه السلام به مالك اشتر وقتى او را والى مصر و اطراف آن ساخت :
بپرهيز از منت 