چاره را چنگ زدن به كشتى هاى نجات (پيشوايان مـعصوم (ع ) و در عصر غيبت به ولىّ فقيه جامع الشرايط و آگاه به زمان ) مى داند و مى فرمايد:
((... شُقُّوا اَمْواجَ الفِتَنِ بِسُفُنِ النَّجاةِ...))(103)
امواج فتنه ها را با كشتى هاى نجات در هم شكنيد.
بـنـابـرايـن در عـصـر حـاضـر، هـر گـاه در تـلاطـم و تضارب آراء و امواج فتنه ها، حق و بـاطـل بـر مـردم مـشـتبه گرديد، بايستى گوش جان به فرامين و فرمايشات ولى فقيه سپرده و سخن آخر را از زبان سلاله پاك زهراى اطهر(س )، حضرت آيت ا... العظمى خامنه اى به جان دل بپذيريم كه سكاندارى كشتى نجات در عصر حاضر به دست اوست .
ــــــــچهل حديث
ـ سخنانى سرشار از حكمت !
ـ درياى بى كران معارف انسانى و اسلامى در عين كوتاهى !
ـ درمانى بر دردهاى نسل هاى گذشته و حال و آينده !
ـ اقيانوسى از فصاحت و بلاغت و دانش !
در ايـن بخش از ويژه نامه ، چهل گوهر از سخنان امام متقيان على بن ابى طالب (ع ) را مى آوريـم تـا بـه حـول و قـوّه الهـى و ره جـويـى از كـلام امـام و ره پويى در راه امام و اسوه گيرى از شخصيت امام ، در سالى كه به نام مولا اميرالمؤ منين (ع ) مزيّن شده است جان خود را به گوشه اى از اخلاق و روش و منش امام زينت دهيم . ان شاءالله
1 ـ خداشناسى
((اَوَّلُ الدّينِ مَعْرِفَتُهُ وَ كَمالُ مَعْرِفَتِهِ التَّصْديقُ بِهِ وَ كَمالُ التَّصْديقِبِهِ تَوْحيدُهُ وَ كَمالُ تَوْحيدِهِ الاِْخْلاصُ لَهُ))(104)
آغـاز و بنياد دين ، شناخت خداست و كمال اين شناخت باور داشتن او، و اوج اين باور، شهادت بـه يـگـانـگـى اوسـت ، و نـقـطـه اوج تـوحـيـد، اخـلاص در عـقـيـده و عمل است .
2 ـ كشتى هاى نجات
((مَنْ رَكِبَ غَيْرَ سَفينَتِنا غَرِقَ))(105)
هر كس بر غير كشتى ما (اهل بيت ) سوار شود، غرق مى شود.
3 ـ ياد معاد
((طـُوبـى لِمـَنْ ذَكـَرَ الْمـَعـادَ وَ عـَمـِلَ لِلْحـِسـابِ وَ قـَنـِعَ بـِالْكـَفـافِ وَ رَضـِىَعـَنـِ اللّهِ))(106)
خـوشـا بـه حـال كـسـى كـه بـه ياد معاد باشد و براى روز حساب ، كار كند و به اندازه روزى خود قناعت نمايد و از خدا خشنود باشد.
4 ـ بزرگ ترين حسرت روز قيامت
((اِنَّ اَعـْظـَمَ الْحَسَراتِ يَوْمَ الْقِيامَةِ حَسْرَةُ رَجُلٍ كَسَبَ مالاً فى غَيْرِطاعَةِ اللّهِ فَوَرِثَهُ رَجُلٌ فَاَنْفَقَهُ فى طاعَةِ اللّهِ سُبْحانَهُ فَدَخَلَ بِهِ الْجَنَّةَ وَ دَخَلَ الاَْوَّلُ بِهِ النّارَ))(107)
از بزرگ ترين حسرت هاى روز قيامت ، حسرت مردى است كه مالى را از راه معصيت خدا به چنگ آورده و براى مردى به ارث گذارده كه در راه اطاعت خدا انفاقش كرده است . پس ، دوّمى بـا انـفـاقـش ‍ راهـى بـهـشـت مـى شـود و اولى (صـاحـب مال ) به آتش فرو مى افتد.
5 ـ نكوهش فقر
((يـا بـُنـَىَّ! إِنـّى اَخـافُ عـَلَيْكَ الْفَقْرَ فَاسْتَعِذْ بِاللّهِ مِنْهُ فَاِنَّ الْفَقْرَمَنْقَصَةٌ لِلدّينِ مَدْهَشَةٌ لِلْعَقْلِ داعِيَةٌ لِلْمَقْتِ))(108)
اى فرزند عزيز! من از فقر بر تو سخت نگرانم ، پس از آن به خداى پناه ببر؛ چرا كه تـنـگـدسـتـى ، نـقـصـان ديـن ، سـرگـردانـى عـقـل و دشـمـنـى و كـيـنـه ورزى را بـه دنبال دارد.
با گرسنگى ، قُوّت پرهيز نمانَد
اِفلاس ، عنان از كف تقوا بستاند
(كليات سعدى ، ص 167)
6 ـ درآمدِ حلال
((مِنْ تَوْفيقِ الْحُرِّ اِكْتِسابُهُ الْمالَ فى حِلِّهِ))(109)
از موفقيّت هاى انسان آزاده ، كسب مال از راه حلال است .
7 ـ نزديكى مرگ
((اَلرَّحيلُ وَشيكٌ))(110)
كوچ كردن و رفتن از دنيا نزديك است .
8 ـ قناعت
((اِذا اَرادَ اللّهُ بـِعـَبـْدٍ خـَيـْراً اَلْهـَمـَهُ الْقـَنـاعـَةَ فـَاكـْتـَفـى بـِالْكـَفـافِ وَ اكـْتـَسـى بِالْعِفافِ))(111)
هـرگـاه خـدا بخواهد به بنده اى خير بدهد، قناعت را به او الهام مى كند، چنين بنده اى به قدر كفاف بسنده مى كند و با لباس عفاف ، خود را مى پوشاند.
9 ـ عفّت و پاكدامنى
((مـَا الُْمـجـاهـِدُ الشَّهـيـدُ فى سَبيلِ اللّهِ بِاءَعْظَمَ اَجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ لَكادُالْعَفيفُ اَنْ يَكُونَ مَلَكاً مِنَ الْمَلائِكَةِ))(112)
اجـر مـجـاهد شهيد در راه خدا، بيشتر از كسى نيست كه قدرت بر گناه دارد اما خويشتن دارى مى كند. گويى كه انسان پاكدامن ، فرشته اى از فرشتگان است .
10 ـ جوانى ، بهار سازندگى
((... اِنَّمـا قـَلْبُ الْحـَدَثِ كـَالاَْرْضِ الْخـالِيـَةِ مـا اُلْقـِىَ فـيـهـا مِنْ شَىْءٍ قَبِلَتْهُفَبادَرْتُكَ بِالاَْدَبِ قَبْلَ اَنْ يَقْسُوَ قَلْبُكَ))(113)
[امـام عـلى (ع ) در نـامـه اى بـه فـرزنـد خـود امـام حـسـن (ع ) مـى نـويـسـد:] دل جوان ، مانند زمين خالى (بكر) است كه هر بذرى در آن افشانده شود، مى پذيرد. از اين رو، بـيـش از آنكه [فرصت جوانى را از دست بدهى و] دلت سخت گردد، بر ادب و تربيت تو همّت گماشتم .
11 ـ اغتنام فرصت
((اَلْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْرِ))(114)
فرصت ها، مانند ابر (از افق زندگى ) مى گذرد، پس فرصت هاى خير را غنيمت بشماريد و از آن ها استفاده كنيد.
12 ـ سحر خيزى
((باكِرُوا فَالْبَرَكَةُ فِى الْمُباكَرَةِ))(115)
سحر خيز باشيد كه بركت و موفقيّت در سحر خيزى است .
13 ـ زهد
((اَيُّهَا النّاسُ الزَّهادَةُ قِصَرُ الاَْمَلِ وَالشُّكْرُ عِنْدَ النِّعَمِ وَالْوَرْعُ عِنْدَالَْمحارِمِ))(116)
اى مردم ! زهد راستين يعنى ؛ درازى آرزوها را بريدن ، نعمت ها را سپاس گزار بودن و در حريم محرّمات پارسايى گزيدن .
14 ـ گره گشايى
((ما مِنْ عَمَلٍ اَحَبَّ اِلَى اللّهِ تَعالى مِنْ ضُرٍّ يَكْشِفُهُ رَجُلٌ عَنْرَجُلٍ))(117)
هيچ عملى نزد خداوند محبوب تر از گره گشايى فردى از فرد ديگر نيست .
15 ـ هم سطحى زندگى مسؤ ولان با محرومان
((اِنَّ اللّهَ تـَعـالى فـَرَضَ عـَلى اءَئِمَّةِ الْحـَقِّ اَنْ يـُقـَدِّرُو اَنـْفـُسَهُمْ بِضَعَفَةِالنّاسِ كَيْلا يَتَبَيَّغَ بِالْفَقيرِ فَقْرُهُ))(118)
هـمـانـا خـداونـد بـزرگ بـر پـيـشوايان دادگستر واجب كرده خود را با ناتوان ترين مردم برابر نهند، تا مبادا تنگدستى ، نيازمند را به هيجان و طغيان وادارد.
16 ـ رازدارى
((اَلظَّفَرُ بِالْحَزْمِ وَالْحَزْمُ بِاِجالَةِ الرَّاءْىِ وَالرَّاءْىُ بِتَحْصينِ الاَْسْرارِ))(119)
پيروزى در گرو دورانديشى است و راز دورانديشى تكاپوى انديشه است و جوهر انديشه نگهدارى رازها.
17 ـ پيوند علم و عمل
((اَلْعـِلْمُ مـَقـْرُونٌ بـِالْعـَمـَلِ فَمَنْ عَلِمَ عَمِلَ وَالْعِلْمُ يَهْتِفُ بِالْعَمَلِ فَاِنْاَجابَهُ وَ اِلا اِرْتَحَلَ عَنْهُ))(120)
عـلم و عـمـل پـيـونـدى نـزديـك دارنـد و كـسـى كـه دانـسـت بـايـد بـه آن عـمـل كـنـد، چـرا كه علم ، عمل را فرامى خواند، اگر پاسخش داد مى ماند و گرنه كوچ مى كند.
18 ـ انديشه قبل از عمل
((فـَالنـّاظـِرُ بـالْقَلْبِ اَلْعامِلُ بِالْبَصَرِ يَكُونُ مُبْتَدَاءُ عَمَلِهِ اَنْ يَعْلَمَاَعَمَلُهُ عَلَيْهِ اَمْ لَهُ؟ فَاِنْ كان لَهُ مَضى فيهِ وَ اِنْ ك انَ عَلَيْهِ وَقَ