ن ) باشد؛ زيرا دريافت ماليات جز به آبادانى زمين ممكن نمى شود.
پيامدهاى بى توجهى به كشاورزان 
اِنَّما يُؤْتى خَرابُ الاَْرْضِ مِنْ إِعْوازِ اءَهْلِها وَ اِنَّما يُعْوِزُ اءَهْلُها لاِِشْرافِ اءَنْفُسِ الْوُلاةِ عَلَى الْجَمْعِ وَ سُوءِ ظَنِّهِمْ بِالْبَقاءِ وَ قِلَّةِ إِنْتِفاعِهِمْ بِالْعِبَرِ.(872)
خـرابـى زمـيـن نـاشـى از تنگدستى كسانى است كه بر روى آن كار مى كنند. كشاورزان هنگامى تـنـگـدسـت گـردنـد كـه واليـان و دولتـمـردان بـه گـردآورى مال ، روى آورده از رخدادها عبرت نگيرند.
نشانه كمال 
اَلْكامِلُ مَنْ غَلَبَ جِدُّهُ هَزْلَهُ.(873)
كامل كسى است كه جدّيتش بر شوخ طبعى او چيره گردد.
در جستجوى كمال 
اَلْكَمالُ فِى الدُّنْيا مَفْقُودٌ.(874)
تمامى كمال ها در دنيا به دست نيايد.
راه كمال يابى 
اَلْكـَمـالُ فـى ثـَلاثٍ اَلصَّبـْرُ عـَلَى النَّوائِبِ وَالتَّوَرُّعُ فـى الْمـَطـالِبِ وَ اِسـْعـافـُ الطّالِبِ.(875)
كـمـال در سـه چـيـز اسـت : شكيبايى بر گرفتارى ها، پارسايى در خواسته ها و مهربانى با خواهندگان .
كمال خوشبختى 
مِنْ كَمالِ السَّعادَةِ السَّعْيُ فى صَلاحِ الْجُمْهُورِ.(876)
از كمال سعادت [آدمى ] تلاش در راه مصلحت توده مردم است .
دستيابى به مقام بدون شايستگى 
بُلُوغُ اَعْلَى الْمَنازِلِ بِغَيْرِ اسْتِحْقاقٍ مِنْ اَكْبَرِ اَسْبابِ الْهَلَكَةِ(877)
دسـتـيـابـى بـه مـراتـب و پـسـت هـاى عـالى بـدون شـايـسـتـگـى ، از عوامل و اسباب هلاكت آدمى است .
ابزار خشم 
اَلْحِقْدُ مَثارُ الْغَضَبِ.(878)
كينه ، ابزار خشم است .
بيمارى دل 
اَلْغِلُّ داءُ الْقُلُوبِ.(879)
بدخواهى ، درددل ها است .
خطر كينه توزى 
وَ لا تَبَاغَضُوا فَإِنَّهَا الْحَالِقَةُ.(880)
كينه مورزيد كه نابود كننده بركت ها است .
آتش فتنه 
سَبَبُ الْفِتَنِ الْحِقْدُ.(881)
مايه فتنه ها كينه است .
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:187.txt">گناه</a></body></html>
بيم از گناه 
رَحِمَ اللّهُ امْرَاءً... راقَبَ رَبَّهُ وَ خافَ ذَنْبَهُ.(882)
خداى رحمت كند مردى را كه خداى را در نظر گيرد و از گناه خويش بترسد.
عامل معصيت 
نِعْمَ عَوْنَ الْمَعاصِى الشِّبَعُ.(883)
چه نيك ياورى است سيرى بر [انجام ] گناهان .
عيد واقعى 
كُلُّ يَوْمٍ لا يُعْصَى اللّهُ فيهِ فَهُوَ عيدٌ.(884)
هر روزى كه خدا نافرمانى نشود آن روز، روز عيد است .
هشدار ضرورى 
اِحْذَرُوا الذُّنُوبَ الْمُوَرِّطَةَ.(885)
از گناهان تباه كننده برحذر باشيد.
اشاعه فحشاء 
مُذيعُ الْفاحِشَةِ كَفاعِلِها.(886)
فاش كننده زشتى ها، همانند انجام دهنده آنها است .
كفاره گناه 
مِنْ كَفّاراتِ الذُّنُوبِ الْعِظامِ اِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ.(887)
فريادرسى به ستم ديده از كفاره گناه كبيره محسوب مى شود.
گريه بر گناه 
طُوبى لِمَنْ... يَبْكى عَلى خَطيئَتِهِ.(888)
خوشا كسى ... كه بر گناه خود بگريد.
دورى از گناه 
تَرْكُ الذَّنْبِ اءَهْوَنُ مِنْ طَلَبِ التَّوْبَةِ.(889)
گناه نكردن آسان تر از توبه كردن است .
اثر پشيمانى از گناه 
اَلنَّدَمُ عَلَى الْخَطيئَةِ يَمْحُوها.(890)
پشيمانى از گناه ، گناه را محو مى كند.
عوامل سقوط ملت ها 
إِنَّما هَلَكَ مَنْ هَلَكَ مِمَّنْ كان قَبْلَكُمْ بِرُكُوبِهِمُ الْمَعاصِىَ.(891)
هـر كـس پـيـش از شـمـا گـرفـتـار هـلاكـت شـده اسـت ، بـى گـمـان بـه دليل ارتكاب گناهان است .
پرهيز از گناه كوچك 
لا تَاءْمَنْ عَلى نَفْسِكَ صَغيرَ مَعْصِيَةٍ فَلَعَلَّكَ مُعَذَّبٌ عَلَيْهِ.(892)
بر گناه خُرد خويش ايمن مباش ، چه ، شايد تو را بر آن عذاب كنند.
بدترين گناه 
اءَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَخَفَّ بِهِ صَاحِبُهُ.(893)
بدترين گناه ، همان است كه گناهكار آن را سبك شمارد.
آثار گناه 
1ـ اَلْمَعْصِيَةُ تَمْنَعُ الاِْجابَةَ.(894)
گناه ، مانع پذيرش دعاست .
2ـ اِذا ظَهَرَتِ الْجِناياتُ ارْتَفَعَتِ الْبَرَكاتُ.(895)
هر گاه جنايتها آشكار شود، بركت ها از ميان مى رود.
3ـ مُداوَمَةُ الْمَعاصي تَقْطَعُ الرِّزْقَ.(896)
اصرار بر گناهان ، روزى را مى بُرد.
انديشه در گناه 
اُذْكُرُوا عِنْدَ الْمَعاصى ذَهابَ اللَّذّاتِ وَ بَقاءَ التَّبِعاتِ.(897)
هنگام ارتكاب گناه ، از بين رفتن لذت ها و باقى ماندن پيامدها را به ياد آوريد.
زهر كشنده 
اَلشَّهَواتُ سُمُومٌ قاتِلاتٌ.(898)
خواهش هاى نفسانى ، زهرهايى كشنده اند!
دليرى پاكان 
لا اَشْجَعَ مِنْ بَرى ءٍ.(899)
هيچكس مانند بيگناه شجاع نيست .
رابطه روزى و گناه 
اِنَّ اللّهَ يـَبـْتـَلِى عـِبـادَهُ عـِنـْدَ الاَْعْمالِ السَّيِّئَةِ بِنَقْصِ الَّثمَراتِ وَ حَبْسِ الْبَرَكاتِ وَ اِغْلاقِ خَزائِنِ الْخَيْراتِ لِيَتُوبَ تائِبٌ وَ يُقْلِعَ مُقْلِعٌ.(900)
خـداوند بندگانش را به هنگام كارهاى زشت به كاهش ميوه ها و دريغ داشتن بركتها و فرو بستن گـنـجـيـنـه هـاى خـيـر دچـار مـى سـازد تـا تـوبـه كـار، تـوبـه كـنـد و مـعـصـيـت كـار دل از معصيت بركَند.
سستى بنياد هرزگى 
اَلْفُجُورُ دارُ حِصْنٍ ذَليلٍ لا يَمْنَعُ اَهْلَهُ وَ لا يُحْرِزُ مَنْ لَجَاءَ اِلَيْهِ.(901)
هـرزگـى جـايـگـاهى سست و فرو ريخته است كه اهلش را حراست نكند و بر پناهندگانش آغوش ‍ نگشايد.
اولياى خدا و سكوت در برابر گناه 
اِنَّ اللّهَ تـَبـارَكَ وَ تـَعـالى لَمْ يـَرْضَ مـِنْ اَوْلِيـائِهِ اَنْ يـُعـْصـى فـِى الاَْرْضِ وَ هـُمْ سـُكـُوتـٌ مُذْعَنُونَ.(902)
همانا خداوند از اولياء خود نپسنديده است كه در زمين گناه انجام گيرد و آنها همچنان ساكت و آرام باشند.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:189.txt">مؤ من</a><a class="text" href="w:text:190.txt">محبّت</a><a class="text" href="w:text:191.txt">مدارا</a><a class="text" href="w:text:192.txt">مسكن</a><a class="text" href="w:text:193.txt">معرفت دينى</a><a class="text" href="w:text:194.txt">مرگ و شهادت</a><a class="text" href="w:text:195.txt">مكر و حيله</a><a class="text" href="w:text:196.txt">مصيبت</a><a class="text" href="w:text:197.txt">مشورت</a><a class="text" href="w:text:198.txt">مردم</a></body></html>مؤ من چه كسى است ؟ 
1ـ اَلْمُؤْمِنُ مَنْ طَهَّرَ قَلْبَهُ مِنَ الدَّنِيَّةِ.(903)
مؤ من كسى است كه دل خود را از صفات پست پاك كند.
2ـ اَلْمُؤْمِنُ مَنْ تَحَمَّلَ اَذَى النّاسِ وَ لاَ يَتَاءَذّى اَحَدٌ بِهِ.(904)
مؤ من كسى است كه آزار مردم را تحمل كند و كسى از او آزار نبيند.
ويژگى هاى مؤ من 
1 ـ اَلْمُؤْمِنُ عَفيفٌ مُقْتَنِعٌ مُتَنَزِّهٌ مُتَوَرِّعٌ.(905)
مؤ من عفيف (بازدارنده خود از غير حلال ) دورى كننده (از محرمات ) و پرهيزگار است .
2 ـ اَلْمُؤْمِنُ كَيِّسٌ عاقِلٌ.(906)
مؤ من هشيار و عاقل است .
3 ـ إِنَّ بِشْرَ الْمُؤْمِنِ فى وَجْهِهِ وَ قُوَّتَهُ فى دينِهِ وَ حُزْنَهُ فى قَلْبِهِ.(907)
شـادى مـؤ مـن در چـهـره ، قـدرتـش در ديـنـش و انـدوهـش در دل اوست .
خشم افروزى برادر ايمانى 
إِذَا احْتَشَمَ الْمُؤْمِنُ اءخَاهُ فَقَدْ فَارَقَهُ.(908)
آن گاه كه مؤ من برادر خود را خشمگين ساخت ، ميان خود و او جدايى انداخت .
نشانه فسق انسان 
سِبابُ 