وشنگر همه چيز است .
دعوت انبياء 
وَ واتَرَ اِلَيْهِمْ اَنْبِياءَهُ، لِيَسْتَاءْدُوهُمْ ميثاقَ فِطْرَتِهِ.(932)
و پـى در پـى رسـولان خـود را بـه سـوى آنـان فـرستاد تا پيمان فطرت را از آنان مطالبه نمايند.
خطر فكرى 
اَلْمُرْتابُ لا دينَ لَهُ.(933)
فرد شكّاك دين ندارد.
خداوند، حامى دين 
وَ قَدْ تَوَكَّلَ اللّهُ لاَِهْلِ هذا الدِّينِ بِإِعْزازِ الْحَوْزَةِ، وَ سَتْرِ الْعَوْرَةِ.(934)
خداى ضمانت كرده است كه حدود و نواحى اهل اسلام را عزّت بخشد و عيوبشان را پوشيده بدارد.
فرجام نامسلمانى 
فَمَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الاِْسْلامِ دِيناً تَتَحَقَّقْ شِقْوَتُهُ.(935)
پس هر كه جز اسلام دينى را پيروى كند، به يقين بدبخت است .
قربانيان تهاجم فرهنگى 
اِسـْتـَعـِدُّوا لِلْمـَسـيـرِ اِلى قَوْمٍ حَيارى عَنِ الْحَقِّ لا يُبْصِرُونَهُ وَ مُوزَعينَ بِالْجَوْرِ لا يَعْدِلُونَ بِهِ جُفاةٍ عَنِ الْكِتابِ، نُكُبٍ عَنِ الطَّريقِ!(936)
بـراى حـركـت به سوى كسانى آماده شويد كه در شناخت حق سرگردان اند و بينشى ندارند، در بـاتـلاق تـجـاوز فـرومـانـده انـد و خلاصى نمى يابند، از كتاب فاصله گرفته اند و از راه بيرون افتاده اند.
عروج شهادت گونه 
مـَنْ مـاتَ مـِنـْكُمْ عَلى فِراشِهِ وَ هُوَ عَلى مَعْرِفَةِ حَقِّ رَبِّهِ وَ حَقِّ رَسُولِهِ وَ اَهْلِ بَيْتِهِ ماتَ شهيداً، وَ وَقَعَ اَجْرُهُ عَلَى اللّهِ.(937)
هـر كـس از شـمـا در حـالى كـه حـق پـروردگـار و حـق پـيـامـبـر(ص ) و حـق اهل بيت پيامبرش را شناخته باشد در بستر بميرد، شهيد از دنيا رفته و مزد او با خداست .
عشق به لقاء الله 
اَلرّائِحُ اِلَى اللّهِ كَالظَّمْئَانِ يَرِدُ الْمآءَ.(938)
آن كه به سوى خدا روى نمايد چون تشنه اى است كه به آب درآيد.
نمونه انس با مرگ 
وَاللّهِ لاَ بْنُ اَبى طالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْىِ اُمِّهِ.(939)
بـه خـدا سـوگـنـد كه انس پسر ابى طالب به مرگ ، بيش از انسى است كه نوزاد به پستان مادرش ‍ دارد.
شهادت 
اِنَّ اَكْرَمَ الْمَوْتِ الْقَتْلُ.(940)
گرامى ترين مرگها كشته شدن ـ در راه خدا ـ است .
ثمره در انتظار مرگ بودن 
مَنِ ارْتَقَبَ الْمَوْتَ سارَعَ إِلَى الْخَيْراتِ.(941)
آن كه مرگ را چشم داشت ، در كارهاى نيك پاى پيش گذاشت .
مرگ سرخ عين زندگى است . 
اَلْمَوْتُ فِى حَياتِكُمْ مَقْهُورينَ وَالْحَياةُ فى مَوْتِكُمْ قاهِرينَ.(942)
مرگ و نابودى ، در زندگى تواءم با شكست و زندگى ، در مرگ سرخ و پيروزى آفرين شما است .
ياد مرگ 
اءَلا فـَاذْكـُرُوا هـَادِمَ اللَّذّاتِ وَ مـُنـَغِّصَ الشَّهـَواتِ وَ قـَاطـِعَ الاُْمـْنـِيـّاتِ عـِنـْدَ الْمـُسـَاوَرَةِ لِلاَْعـْمـَالِ الْقَبِيحَةِ.(943)
هـان ! آنـگـاه كـه بـه كـارهاى زشت شتاب مى آريد، بر هم زننده لذّت ها، تيره كننده شهوت ها و برنده آرزوها را به ياد آريد.
فايده ياد مرگ 
مَنْ اَكْثَرَ مِنْ ذِكْرِ الْمَوْتِ رَضِىَ مِنَ الدُّنْيا بِالْيَسيرِ.(944)
هر كه مرگ را بسيار ياد نمايد، به اَندك از دنيا خشنود باشد.
نارو زدن 
اَلْمَكْرُ بِمَنِ ائْتَمَنَكَ كُفْرٌ.(945)
به كار بردن حيله درباره كسى كه به تو اطمينان كرده كفر [و ناسپاسى ] است .
سرزنش نابجا 
ما كُلُّ مَفْتُونٍ يُعاتَبُ.(946)
هر فريب خورده را سرزنش نتوان كرد.
فرود و فراز شخصيت 
وَالْمَغْبُونُ مَنْ غَبَنَ نَفْسَهُ. وَالْمَغْبُوطُ مَنْ سَلِمَ لَهُ دينُهُ.(947)
مـغـبـون واقـعـى كـسى است كه خود را مغبون سازد. و آن كس مورد غبطه خواهد بود كه دينش سالم بماند.
خيانتكارترين مردم 
اِنَّ اَغَشَّ النّاسِ اَغَشُّهُمْ لِنَفْسِهِ وَ اَعْصاهُمْ لِرَبِّهِ.(948)
خيانتكارترين مردم ، خيانتكارترين آنها به خويشتن و نافرمان ترينشان به پروردگار است .
پيامد فريبكارى 
اَلْغِشُّ يَكْسِبُ الْمَسَبَّةَ.(949)
فريبكارى [و غشّ در معامله ] سبب بدگويى است .
نشانه فريبكار 
اَلْغَشُوشُ لِسانُهُ حُلْوٌ وَ قَلْبُهُ مُرُّ.(950)
فريبكار زبانى شيرين و دلى تلخ دارد.
بزرگ شمردن مصيبت
مَنْ عَظَّمَ صِغَارَ الْمَصَائِبِ ابْتَلاَهُ اللّهُ بِكِبَارِهَا.(951)
آن كه مصائب كوچك را بزرگ شمارد، خداوند او را به مصيبت هاى بزرگ مبتلا مى سازد.
پاداش مصيبت 
تَنْزِلُ الْمَثُوبَةُ عَلى قَدْرِ الْمُصِيبَةِ.(952)
ثواب به اندازه مصيبت [به مصيبت زده ] داده مى شود.مشورت ، مايه آسايش 
اَلْمُشاوَرَةُ راحَةٌ لَكَ وَ تَعَبٌ لِغَيْرِكَ.(953)
مشورت كردن ، آسايش تو و زحمت ديگران است .
مشورت ، گام نخست 
شاوِرْ قَبْلَ اءَنْ تَعْزِمَ.(954)
پيش از تصميم ، مشورت كن .
بهترين مشاوران 
خَيْرُ مَنْ شاوَرْتَ ذَوُو النُّهى وَالْعِلْمِ وَ اُولُو التَّجارِبِ وَالْحَزْمِ.(955)
بهترين كسان براى مشورت ، صاحبان خرد و دانش و افراد با تجربه و دورانديش هستند.
مشورت با انديشمندان 
اِسْتَشِر عَدُوَّكَ الْعاقِلَ وَاحْذَرْ رَاءْىَ صَديقِكَ الْجاهِلَ.(956)
با دشمن عاقل مشورت كن اما از راءى دوست نادان بپرهيز.
مشورت ، راهى به سوى حق 
اَلشِّرْكَةُ فِى الرَّاءْىِ تُؤَدّى اِلَى الصَّوابِ.(957)
شركت در راءى (مشورت كردن ) به خير و صواب مى انجامد.
پشتوانه استوار 
لا مُظاهَرَةَ اَوْثَقُ مِنَ الْمُشاوَرَةِ.(958)
پشتوانه اى محكم تر از مشورت كردن نيست .
مشورت در راءى 
اءَفْضَلُ النّاسِ رَاءْياً مَنْ لا يَسْتَغْنى عَنْ رَاءىِ مُشِيرٍ.(959)
بهترين شخص در نظر دادن كسى است كه از نظريه مشاور احساس بى نيازى نكند.
فايده مشورت 
لا نَدِمَ مَنِ اسْتَشارَ.(960)
آن كس كه مشورت كند پشيمان نشود.
محصول مشورت 
اِضْرِبُوا بَعْضَ الرَّاءْىَ بِبَعْضٍ يَتَوَلَّدْ مِنْهُ الصَّوابُ.(961)
بـعـض نـظـريه را با بعضى بياميزيد (و به يكديگر عرضه كنيد) تا راءى خوب و پسنديده به دست آيد.
چشمه هدايت 
اَلاِْسْتِشارَةُ عَيْنُ الْهِدايَةِ.(962)
مشورت با ديگران سرچشمه هدايت [و رهيابى ] است .
گرايش عمومى مردم 
اِنَّمَا النَّاسُ مَعَ الْمُلُوكِ وَالدُّنْيَا إِلا مَنْ عَصَمَ اللّهُ.(963)
مردم معمولاً با سلاطين و دنيا هستند؛ مگر كسى كه خداوند او را محفوظ دارد.
مردم شناسى 
اَلنّاسُ كالشَّجَرِ شَرابُهُ واحِدٌ وَ ثَمَرُهُ مُخْتَلِفٌ.(964)
مردمان همانند درختند. آبش يكى و ميوه اش گوناگون .
مردم دارى 
اَللّهَ اَللّهَ فـِى الطَّبـَقـَةِ السُّفـْلى ... وَاجـْعَلْ لَهُمْ قِسْماً مِنْ بَيْتِ مالِكَ وَ قِسْماً مِنْ غَلاّتِ صَوا فِى الاِْسْلامِ فى كُلِّ بَلَدٍ.(965)
خـدا را! خـدا را! در طـبـقـه پـايـيـن از مـردم در نـظـر آريـد... و بـخـشـى از بـيـت المال و بخشى از غله هاى زمين هاى خالص را در هر شهر به آنان واگذار.
انصاف با مردم 
اِرْضَ مِنَ النّاسِ بِما تَرْضاهُ لَهُمْ مِنْ نَفْسِكَ.(966)
از [بـرخـورد] مـردمـان خـرسـنـد بـاش به همان نسبت كه دوست دارى مردم از برخورد تو خرسند شوند.
معاشرت نيكو 
خالِطُوا النّاسَ مُخالَطَةً إِنْ مِتُّم مَعَها بَكَوْا عَلَيْكُمْ وَ إِنْ ع