ْلَهَا وَ يَشِيبُ الْوِلْدَانُ مِنْ هَوْلِهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ يَأْمُرُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَطْفَالَ الْمُشْرِكِينَ أَنْ يُلْقُوا أَنْفُسَهُمْ فِي تِلْكَ النَّارِ فَمَنْ سَبَقَ لَهُ فِي عِلْمِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يَكُونَ سَعِيداً أَلْقَى نَفْسَهُ فِيهَا فَكَانَتْ عَلَيْهِ بَرْداً وَ سَلَاماً كَمَا كَانَتْ عَلَى إِبْرَاهِيمَ ع وَ مَنْ سَبَقَ لَهُ فِي عِلْمِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يَكُونَ شَقِيّاً امْتَنَعَ فَلَمْ يُلْقِ نَفْسَهُ فِي النَّارِ فَيَأْمُرُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى النَّارَ فَتَلْتَقِطُهُ لِتَرْكِهِ أَمْرَ اللَّهِ وَ امْتِنَاعِهِ مِنَ الدُّخُولِ فِيهَا فَيَكُونُ تَبَعاً لآِبَائِهِ فِي جَهَنَّمَ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ. فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ. خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ. وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ

ترجمه :

1. عبدالله بن سلام غلام رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) مى‏گويد: از آن حضرت پرسيدم و به ايشان عرض كردم: آيا خداوند بدون حجت (دليلى كه از قبل بيان كند) بنده‏اى را عذاب مى‏كند؟ آن حضرت فرمودند: پناه بر خدا (مى‏برم). عرض كردم: آيا فرزند مشركان در بهشت يا جهنم هستند؟ ايشان فرمودند: خداوند نسبت به آنها سزاوارتر است. زمانى كه قيامت برسد، خداوند تمام مردم را براى قضاوت كردن در ميانشان جمع مى‏كند كه فرزند مشركان را مى‏آورد و به آنها مى‏گويد:

بندگان و كنيزان من! پروردگار شما كيست؟ دين شما چيست؟ و چه كارهايى انجام داده‏ايد؟ آنها در جواب مى‏گويند: پروردگارا! تو خود ما را آفريده‏اى و ما چيزى به وجود نياورده‏ايم و تو ما را از دنيا بردى و ما چيزى را نميرانديم. تو براى ما زبانى قرار ندادى كه به وسيله آن حرف بزنيم و گوشى قرار ندادى كه به وسيله آن بشنويم و به ما كتابى ندادى كه آن را بخوانيم و پيامبرى نفرستادى تا از او پيروى كنيم و هيچ علمى به جز آن چه به ما ياد دادى، نزد ما وجود ندارد. (آن حضرت در ادامه) فرمودند: خداوند به فرزند مشركان مى‏گويد: اى بندگان و كنيزان من! اگر شما را به كارى دستور بدهيم، انجام مى‏دهيد؟ آنها مى‏گويند: اى پروردگار ما! گوش مى‏دهيم و اطاعت مى‏كنيم. رسول گرامى اسلام فرمودند: خداوند به آتشى كه فلق نام دارد، و شديدترين چيز در جهنم از نظر عذاب مى‏باشد دستور مى‏دهد كه از مكان سياه و تاريك خود با غل و زنجير خارج شود و دستور مى‏دهد كه به صورت آنها بوزد و او هم مى‏وزد. از شدت وزيدن آتش آسمان از هم جدا شده، ستارگان خاموش گشته، درياها خشك شده، كوه‏ها از بين رفتن، چشم‏ها (تاريك و) نابينا شده و زنان باردار، حمل خود را مى‏اندازند و كودكان از ترس روز قيامت پير مى‏شوند، سپس خداوند به فرزند مشركان دستور مى‏دهد كه خود را در آن آتش بيندازند، كسى كه در علم خداوند نسبت به او گذشته است كه خوشبخت مى‏باشد، خود را در آتش مى‏اندازد و آتش بر او سرد و سالم مى‏گردد و كسى كه در علم خداوند نسبت به او گذشته كه بدبخت مى‏شود، امتناع مى‏كند و خود را در آتش نمى‏اندازد و خداوند به آتش دستور مى‏دهد كه او را به خاطر ترك دستور خداوند و امتناع كردن از ورود در آتش، در خود فرو ببرد. پس او نيز مانند پدارنش، در جهنم مى‏باشد و اين همان سخن خداوند است كه مى‏فرمايد: بعضى از مردم بدبخت و بعضى خوشبخت هستند، اما كسانى كه بدبخت مى‏باشند، در آتش فرياد مى‏كنند و تا زمانى كه آسمان‏ها و زمين باقى هستند، هميشه در جهنم مى‏مانند، مگر اين كه خداوند بخواهد و پروردگار تو هر چه بخواهد، انجام مى‏دهد و اما كسانى كه خوشبخت مى‏باشند، در بهشت مى‏باشند و تا زمانى كه آسمان و زمين باقى هستند، هميشه در بهشت مى‏مانند، مگر اين كه پروردگار تو بخواهد و اين بخششى است كه قطع شدنى نيست.(248)

2 حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ زِيَادِ بْنِ جَعْفَرٍ الْهَمَدَانِيُّ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ السَّلَامِ بْنِ صَالِحٍ الْهَرَوِيِّ عَنِ الرِّضَا ع قَالَ قُلْتُ لَهُ لِأَيِّ عِلَّةٍ أَغْرَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الدُّنْيَا كُلَّهَا فِي زَمَنِ نُوحٍ ع وَ فِيهِمُ الْأَطْفَالُ وَ مَنْ لَا ذَنْبَ لَهُ فَقَالَ مَا كَانَ فِيهِمُ الْأَطْفَالُ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَعْقَمَ أَصْلَابَ قَوْمِ نُوحٍ وَ أَرْحَامَ نِسَائِهِمْ أَرْبَعِينَ عَاماً فَانْقَطَعَ نَسْلُهُمْ فَغَرِقُوا وَ لَا طِفْلَ فِيهِمْ وَ مَا كَانَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِيُهْلِكَ بِعَذَابِهِ مَنْ لَا ذَنْبَ لَهُ وَ أَمَّا الْبَاقُونَ مِنْ قَوْمِ نُوحٍ ع فَأُغْرِقُوا لِتَكْذِيبِهِمْ لِنَبِيِّ اللَّهِ نُوحٍ ع وَ سَائِرُهُمْ أُغْرِقُوا بِرِضَاهُمْ بِتَكْذِيبِ الْمُكَذِّبِينَ وَ مَنْ غَابَ عَنْ أَمْرٍ فَرَضِيَ بِهِ كَانَ كَمَنْ شَهِدَهُ وَ أَتَاهُ

ترجمه :

2. عبد السلام بن صالح هروى مى‏گويد: به امام رضا (عليه السلام) عرض كردم: چرا خداوند در زمان حضرت نوح (عليه السلام) تمام دنيا را غرق كرد، در حالى كه در ميان آنها كودكانى بودند كه هيچ گناهى نداشتند؟ آن حضرت فرمودند: در ميان غرق شدگان هيچ كودكى نبود، زيرا خداوند چهل سال (قبل از طوفان نوح) پشت مردان و رحم زنان را نازا قرار داد و نسلشان را قطع نمود. پس همه غرق شدند، در حالى كه در ميان آنها كودكى نبود و خداوند كسى را با عذاب خود نابود نمى‏كند كه هيچ گناهى نداشته باشد، اما باقى مردم در زمان حضرت نوح (عليه السلام) به خاطر اين كه پيامبرى حضرت نوح (عليه السلام) را تكذيب كردند و ديگر مردم هم به خاطر خشنودى آنها از دروغ دروغ گويان غرق شدند و كسى كه نسبت به موضوعى غائب باشد، اما نسبت به كارى راضى باشد، مثل كسى است كه حاضر بوده و آن عمل را انجام داده است.

3 حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ مَعْرُوفٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ زَيْدٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ إِنَّ أَوْلَادَ الْمُسْلِمِينَ هُمْ مَوْسُومُونَ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ شَافِعٌ وَ مُشَفَّعٌ فَإِذَا بَلَغُوا اثْنَتَيْ عَشْرَةَ سَنَةً كُتِبَتْ لَهُمُ الْحَسَنَاتُ وَ إِذَا بَلَغُوا الْحُلُمَ كُتِبَتْ عَلَيْهِمُ السَّيِّئَاتُ‏

ترجمه :

3. امام صادق (عليه السلام) از پدر 