ارو مى گذاشتند و ميفرمودند كه : كندن موى زير بغل دوش ها را سست ميكند.
در حديث ديگر منقول است كه : دارو گذاشتن زير بغل بهتر است از تراشيدن و تراشيدن بهتر است از كندن .
در حديث ديگر وارد شده است كه : بسيار بود كه آنحضرت از براى ازاله موى زير بغل بحمام مى رفتند و همين موضع را دارو ميكشيدند و بيرون مى آمدند.
از حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام منقول است كه : موى زير بغل را كندن ، گندبغل را برطرف ميكند وپاك كننده است و سنت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم است .
(1)
امام على (عليه السلام):
خوش ترين زندگى را كسى دارد كه خداوند سبحان قناعت را ارزانيش ‍ داشته و همسرى پاك وشايسته نصيبش گردانيده است .
(2)
حديث قدسى :
خداوند متعال به داود (عليه السلام) وحى كرد: من بى نيازى را در قناعت نهاده ام ، اما مردم آن را در فراوانى مال مى جويند. از اين رو نمى يابندش .
(3)
امام على (عليه السلام):
هر كس قانع باشد، در عين تنگدستى با عزت است .
(4)
امام على (عليه السلام):
ميوه قناعت ، ميانه روى در كسب و كار است و خويشتندارى از دست دراز كردن سوى مردم .
(5)
امام على (عليه السلام):
در صفات پيامبران مى فرمايد: خداوند سبحان فرستادگان خود را داراى اراده هايى قوى قرار داد ولى از نظر ظاهر ضعيف بودند قناعتى داشتند كه چشم و دلشان را سير مى كرد، هر چند اگر فقر و نادارى آنان معلوم مى گشت ، چشم ها و گوش ها را از ناراحتى لبريز مى نمود.
(6)
امام صادق (عليه السلام):
به ناتوان تر از خودت ، بنگر و توانگر از خويش ، منگر، زيرا كه تو را به آنچه قسمت تو شده است قانع تر مى سازد.
(7)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
به آنچه داده شده اى قانع باشد، تا حسابت سبك شود.
(8)
امام صادق (عليه السلام):
هر كس به معاش (و روزى ) اندك خدا خشنود باشد، خداوند به عمل اندك او خشنود شود.
(9)
امام على (عليه السلام):
براى سالم ماندن دينتان ، به اندكى از دنياى خود قانع باشيد، زيرا كه مومن را اندكى او را كفايت كند قاتع مى سازد.
(10)
امام صادق (عليه السلام):
به آنچه خداوند قسمت تو كرده قانع باش و به آنچه ديگران داردند چشم مدوز و آنچه را كه بدان نمى رسى ، آرزو مكن زيرا كسى كه قانع باشد، سير مى شود و كسى كه قانع نباشد، سير نمى شود و به فكر بهره آخرتت باش .(1)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
از حرص بپرهيزيد كه پيشينيان شما در نتيجه حرص هلاك شدند، حرص ‍ آنها را به بخل وادار كرد بخيل شدند. به قطع رحم وادار كرد و قطع رابطه كردند با خويشاوندان . به بدى وادارشان كرد و بدكار شدند.
(2)
امام على (عليه السلام):
براستى كه دنيا آدمى را به كلى سرگرم مى سازد و نيا پرست به چيزى از آن نرسد، مگر آن كه باب حرص و شيفتگى به آن بر رويش گشوده شود و به آنچه از اين دنيا دست يافته اكتفا نمى كند تا در پى چيزى كه بدست نياورده نرود.
(3)
امام حسين (عليه السلام):
نه خوددارى از حرام و ناپسند، مانع روزى مى شود و نه حرص روزى بيشتر مى آورد، كه روزى تقسيم شده و اجل حتمى است و حرص به سوى گناه مى كشد.
(4)
امام صادق (عليه السلام):
حريص از دو خصلت محروم شده و در نتيجه دو خصلت را با خود دارد: از قناعت محروم است و در نتيجه آسايش را از دست داده است ، از راضى بودن محروم است و در نتيجه يقين را از دست داده است .
(5)
امام باقر (عليه السلام):
مثل حريص به دنيا، مثل كرم ابريشم است كه هر چه بيشتر دور خود ببافد خارج شدن از پيله بر او سخت تر مى شود تا آن كه از غصه مى ميرد.
(6)
امام على (عليه السلام):
حرص انسان را به عيب هاى زيادى مبتلا مى كند.
(7)
امام على (عليه السلام):
بى نيازترين بى نيازان كسى است كه اسير حرص نباشد.
(8)
امام على (عليه السلام):
از حرص ، با قناعت انتقام بگير، چنان كه با قصاص از دشمن انتقام مى گيرى .
(9)
امام على (عليه السلام):
ذليل ترين مردم ، كسى است كه طمعكار، حريص و وسوسه گر باشد.
(10)
امام على (عليه السلام):
به درستى كه بخل و ترس و حرص ، غريزه ها و تمايللات متعدد و پراكنده اى هستند كه سوءظن به خداوند آنها را جمع مى كند.(1)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
خداوند رحيم است و رحيم را دوست دارد و دست مهر خود را بر سر هر رحيمى مى گذارد.
(2)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
سوگند به آنكه جانم در دست اوست كسى جز شخص رحيم به بهشت نمى رود. عرض كردند: ((همه ما دلرحم و مهربانيم ))، فرمودند: نه ، مگر آن گاه كه به عموم مردم رحم كنيد.
(3)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
هر كس حتى به لاشه گنجشكى رحم كند، خداوند در روز قيامت به او رحم خواهد كرد.
(4)
امام صادق (عليه السلام):
مومن ... مظلوم را يارى مى كندد و به مسكين و درمانده رحم مى نمايد، جانش از او در رنج است و مردم از او در آسايش .
(5)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
به كودكان رحم كن و بزرگسالان را احترام نما تا از دوستان من باشى .
(6)
امام على (عليه السلام):
شايسته است كه افراد پاكدامن و بهره مند از سلامت ، با گنهكاران و اهل معصيت ، رحيم باشند و سپاسگزارى (حق ) بر جان آنان چيره شود.
(7)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
هر كس رحم نكند به او رحم نشود، هر كس نبخشد بخشيده نشود و هر كس پوزش را نپذيرد، خداوند پوزش و توبه او را نخواهد پذيرفت .
(8)
امام على (عليه السلام):
اى انسان ، چه چيز تو را در گناه كردن گستاخ كرده است ...؟! چرا همچنان كه به ديگران رحم مى كنى به خودت رحم نمى كنى ؟!
(9)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
به عزيزى كه خوار گشته و ثروتمندى كه فقير شده و دانشمندى كه در روزگار نادانان تباه گرديده است ، رحم كنيد.
(10)
امام على (عليه السلام):
به زير دست خود رحم كن تا بالا دستت به تو رحم كند و خطاى او را با خطاى خودت و نافرمانى اش از تو را با نافرمانى خود از پروردگارت و احتياج او به ترحم تو را به احتياجت و رحمت و بخشايش خدايت بسنج .(1)
امام صادق (عليه السلام):
مومن غبطه مى خورد و حسادت نمى ورزد، منافق حسادت مى ورزد و غبطه نمى خورد.
(غبطه آن است كه آرزو كنى آنچه ديگرى دارد، داشته باشى بدون اينكه آرزوى نابودى نعمت ديگرى را داشته باشى و حسد آن است كه بخواهى نعمتى را كه ديگرى دارد، نداشته باشد).
(2)
امام صادق (عليه السلام):
كسى كه امروزش بهتر از ديروزش باشد، شايسته است كه مورد غبطه قرار گيرد.
(3)
امام على (عليه السلام):
شايسته ترين مردم كه مورد غبطه قرار گيرد كسى است كه براى انجام كار خير سبقت مى گيرد.
(4)
امام على (عليه السلام):
شايسته نيست كسى مورد غبطه قرار گيرد، مگر كسى كه همتش خودش ‍ باشد در اين كه از خودش حساب كشى كند و خودش را مؤ اخذه نمايد و در اصلاح خود بكوشد.
(5)
امام على (عليه السلام):
بدرستى كه زيانكار كسى است كه عمرش را بيهوده تلف كند، و كسى كه عمر خود را در اطاعت خدا بگذارند شايسته است مورد غبطه قرار گيرد.
(6)
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم):
حضرت موسى (عليه السلام) مردى را نزد عرش ديد و به جايگاه او غبطه خورد و در مورد او سوال كرد. به او گفته شد كه او به آنچه خداوند از فضل خود به مردم داده است حسد نمى برد.
(7)
امام