ز خدا آمرزش نخواهد، و فكر توبه را به خود ندهد.(41)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: به خدا سوگند كه خداوند هيچ طاعتى را با اصرار ورزيدن بر يكى از گناهان نپذيرد.(42)(1) امام صادق (ع ) فرمود: صدقه اى را كه خدا آن را دوست دارد، اصلاح كردن روابط بين مردم است ، زمانى كه در ميانشان جدايى و فساد رايج شود و نزديك ساختن آنها به يكديگر زمانى كه از هم دور شوند.(43)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: اين كه رابطه بين دو تن را بهبود ببخشم ، نزد من محبوبتر است از اين كه دو دينار صدقه دهم .(44)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: هر گاه ميان دو نفر از شيعيان ما نزاعى ديدى ، از مال من فديه بده (يعنى هر چه ادعا مى كند از مال من به او بده تا طرف را رها كند).(45)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: مصلح دروغگو نيست .(46)(1) حضرت سجاد(ع ) فرمود: هر كه مؤ من گرسنه اى را سير كند، خداوند از ميوه هاى بهشت به او بخوراند.(47)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: از اسباب آمرزش ، اطعام كردن مسلمان گرسنه است .(48)
(3) امام صادق (ع ) به سدير صيرفى فرمود: چه چيزى تو را باز مى دارد از آن كه هر روز بنده اى آزاد كنى ؟ گفتم داراييم به اين مقدار نمى رسد، فرمود: در هر روز مسلمانى را اطعام كن .(49)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: غذايى كه برادر مسلمانم نزد من مى خورد، براى من محبوبتر است از اين كه بنده اى آزاد كنم .(50)1) موسى بن جعفر(ع ) فرمود: فرزندم همواره كوشش كن ، مبادا خود را در عبادت و طاعت خداى بى تقصير دانى ، زيرا خداوند هرگز چنان كه شايسته است ، پرستش نمى شود.(51)
(1) امام باقر(ع ) فرمود: به خدا سوگند! از گناه نجات و رهايى نبايد، جز كسى كه بدان اعتراف كند.(52)
(2) امام باقر(ع ) فرمود: به خدا سوگند! خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته است (يكى ) اعتراف به نعمتهاى او تا بر نعمتهايشان بيفزايد، و (ديگر) اعتراف به گناهان ، تا آنها را بيامرزد.(53)
(3) حضرت صادق (ع ) مى فرمود: هيچ بنده اى با اصرار به گناه و تداوم آن از گناه بيرون نرود، و هيچ بنده اى جز با اقرار و اعتراف به آن از گناه بيرون نرود.(54)فصل سوم : در مكان خوابيدن و آداب پيش از خوابيدن 
مشهور ميان علماءِ آنست كه خوابيدن در مساجد مكروه است و ظاهر احاديث آنست كه مكروه نيست ، مگر در مسجدالحرام و مسجد رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم و در آنها نيز تجويز واقع شده است .
در احاديث معتبره بسيار وارد شده است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم سه كس را لعنت كرد، كسيكه تنها چيزى بخورد،و تنها بسفر رود، تنها در يورد بخوابد، فرمود كه اگر كسى تنها بخوابد بيم آنست كه ديوانه شود.
از حضرت امام موسى عليه السلام منقول است كه هر كه در خانه يا بيابانى تنها بخوابد بگويد:اَلّلهُمَّ انِسْ وَحْشَتى وَ اءَعِنّي عَلى وحْدَتى .
درحديث ديگر منقول است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم نهى فرمود از خوابيدن بربامى كه ديوار نداشته باشد و فرمود كه هر كه بر بامى بخواببد كه ديوار نداشته باشد، از امان خدا بدر ميرود.
از احاديث معتبره از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه مكروه است كه كسى بر بامى تنها بخوابد، يا بر بامى كه ديوار نداشته باشد بخوابد وفرمود مرد و زن هر دو در اين حكم مساويند، پرسيدند كه اگر سه طرف ديوار داشته باشد چونست فرمود نه بلكه هر چهار طرف ميبايد ديوار داشته باشد.
در بعضى روايت وارد شده است كه حد بلندى ديوار، دو ذرع است .
در بعضى از احاديث تجويز يك ذرع و يك شبر هم وارد شده است .
حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام نهى فرمود از خوابيدن بر سر راه .
از حضرت رسول نهى وارد شده است از آنكه كسى با دست چرب و آلوده بخوردنى بخوابد، كه اگر چنين كند، و شيطان بر او دست يابد، يا ديوانه شود، ملامت نكند مگر خود را و فرمود كه اطفال خود رادر وقت خوابيدن دست و دهانش را بشوئيد، كه اگر نكنيد شيطان ايشانرا مى بويد و در خواب ميترسند.
در چندين حديث از حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم منقول است كه هر كه خواهد بجامه خواب داخل شود، كنار جامه خود را بر رختخواب بكشد كه اگر جانورى داخل شده باشد بِدَر رَود و باو ضرر نرساند.
از حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام وارد شده است كه بايد پيش از خواب به بيت الخلا رود و بعد از آن بخوابد.
(1) اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: آگاه باشيد، هر كه در امور مربوط به خود نسبت به ديگران با انصاف و خيرخواه باشد، خدا جز بر عزتش ‍ نيفزايد.(55)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه در رابطه خود با مردم به عدل و انصاف رفتار نمايد (اگر چه بر زيانش باشد) بر داورى ميان ديگران برگزيده شود.(56)
(3) رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: كسى كه در مال خود با فقير مواسات كند و نسبت به مردم با انصاف باشد، مؤ من حقيقى است .(57)
(4) امام باقر(ع ) فرمود: خدا را بهشتى است كه جز سه كس در آن وارد نشوند، يكى از آنها كسى است كه درباره خود به حق داورى كند.(58)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: آيا به شما از سخت ترين چيزى كه خدا آن را بر خلقش واجب كرده ، خبر ندهم ، سپس سه چيز را ذكر فرمود كه اولين آنها اين بود: انصاف حكم كردن ميان خودت و مردم .(59)(1) امام صادق (ع ) درباره آيه : ((سكينه را در دلهاى مؤ منان فرود آورد)) فرمود: سكينه ، ايمان است ؛ نيز درباره قول خداى متعال : ((با روحى از جانب خود ايشان را تاءييد كرده )) فرمود: آن ايمان است ، و درباره آيه : ((و آنها را به حقيقت تقوا ملزم ساخت ))، فرمود: آن ايمان است .(60)
(2) امام باقر(ع ) فرمود: براى هيچ چيز همچون ولايت ندا در داده نشده است و نيز فرمود: بالاترين مرتبه امر دين و كليدش و راه وصول به هر چيز و مايه خرسندى خداى رحمان ، اطاعت از امام است ، بعد از معرفت او؛ همانا خداوند مى فرمايد: هر كه پيغمبر را فرمان برد، خدا را فرمان برده است و هر كه پشت كند، ما تو را به نگهبانى آنها نفرستاده ايم . (نساء ((4)) آيه 80) همانا اگر مردى ، شبها براى عبادت به پا خيزد و روزها را روزه دارد و تمام اموالش را صدقه دهد و در تمام دوران عمرش به حج رود و امر ولايت ولى خدا را نشناسد تا از او پيروى كند و تمام اعمالش طبق راهنمايى او باشد، نزد خدا، حق و بهره اى از ثواب بردن ندارد و از اهل ايمان نباشد.(61)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: ايمان شريك اسلام مى شود، ولى اسلام شريك ايمان نمى گردد؛ ايمان آنست كه در دل ثابت شود.(62)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: هر چيز را اساس و پايه اى است و پايه اسلام ، محبت ما اهل بيت است .(63)<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1553.txt">بخشيده شدن گناه </a><a class="text" href="w:text:1554.txt">بدخويى </a><a class="text" href="w:text:1555.txt">بد زبانى </a><a class="text" href="w:text:1556.txt">برادران ايمانى </a><a class="text" href="w:text:1557.txt">بوسيدن</a><a class="text" href="w:text:1558.txt">بهتان</a><a class="text" href="w:text:1559.txt">بيم و اميد </a></body></html>(1) امام صادق (ع ) فرمود: همانا مؤ من خواب هولناك ببيند و (به واسطه ترس ناشى از آن ) گناهش آمرزيده شود، و (نيز) تنش رنج ببيند و بدين سبب گناهش آمرزيده شود.(64)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: چون گناه بنده بسيار گردد (و خدا بخواهد او را پاك كند) و عمل (نيكى ) نداشته باشد كه آن را جبران كند و كفاره آنها شود