، او را به اندوه گرفتار سازد تا كفاره گناهانش ‍ گردد.(65)(1) حضرت صادق (ع ) فرمود: بدخويى كردار را تباه سازد، چنانچه سركه عسل را تباه كند.(66)
(2) رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خدا از صاحب خوى بد توبه نخواسته است . عرض شد: چگونه اين چنين است اى رسول خدا؟ فرمود: به جهت اين كه هر گاه از گناهى توبه كند در گناه بزرگترى افتد.(67)
(3) حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه خوى او بد است ، خود را شكنجه مى دهد.(68)(1) رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر گاه مردى را ديديد كه باكى از آنچه مى گويد و آنچه به او گفته مى شود ندارد، پس به درستى كه يا مولود زناست يا بهره و نصيب شيطان .(69)
(2) رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خداوند متعال بهشت را بر هر دشنام گوى بى آبرو و كم شرمى - كه باكى از آنچه به او گفته شوند ندارد - حرام كرده است .(70)
(3) از امام باقر(ع ) روايت شده كه فرمود: خداوند، شخص دشنام گوى دشنام جو را دشمن مى دارد.(71)
(4) رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: اگر دشنام به صورتى تجسم يابد، بى ترديد صورت بدى خواهد داشت .(72)
(5) رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: از زمره بدترين بندگان خدا كسى است كه براى هرزه و دشنام گويى اش از همنشينى و مجالست با او دورى گزينند.(73)
(6) حضرت صادق (ع ) فرمود: بدزبانى از درشتى و خشونت است و جايگاه درشتى و خشونت آتش است .(74)
(7) و نيز فرمود: دشنام دادن و بدزبانى و هرزه گويى از (نشانه هاى ) نفاق و دورويى است .(75)(1) امام صادق (ع ) فرمود: اهل ايمان برادر يكديگر و فرزندان يك پدر و مادرند و هر گاه رگ يكى از ايشان زده شود، ديگران ، شب برايش ‍ بيدارى مى كشند.(76)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: مؤ من برادر مؤ من است ، چشم و راهنماى اوست ، نسبت به او خيانت و ستم روا ندارد و او را نفريبد و وعده اى به او ندهد كه بدان وفا نكند.(77)
(3) امام باقر(ع ) مى فرمود: مؤ من برادر تنى مؤ من است ؛ زيرا خداى عزّو جل مؤ منان را از سرشت بهشتى آفريد و از نسيم بهشت در پيكرشان دميد، از اين رو آنان برادران تنى او هستند.(78)
(4) امام باقر(ع ) فرمود: شما بر اين امر (تشيع ) برادر هم نشديد، بلكه تنها به پيوند برادرى خود واقف شديد. (يعنى اين پيوند در فطرت شما نهفته بود و با رابطه برادرى اين پيوند را آشكار كرديد.)(79)
5) امام صادق (ع ) به اصحابش مى فرمود: از خدا پروا كنيد و برادرانى خوش رفتار باشيد؛ در راه خدا با هم دوستى كنيد و پيوستگى داشته باشيد و مهر ورزيد.(80)(1) امام صادق (ع ) فرمود: نبايد سر يا دست كسى بوسيده شود؛ مگر (دست ) رسول خدا - صلى الله عليه و آله - يا كسى كه مقصود از او رسول خدا صلى الله عليه و آله باشد (مانند ائمه - عليهم السلام - و سادات و علما بنا به قولى ، در عين حال نسبت به بوسيدن سر يا دست ديگران هم ، كسى قائل به حرمت نشده است ).(81)
(2) امام موسى كاظم (ع ) فرمود: هر كه به خاطر پيوند خويشاوندى ، فاميلش را ببوسد، باكى بر او نيست (زيرا نظر شهوت و غرض باطلى در ميان نيست ) و محل بوسيدن برادر (نسبى يا ايمانى ) گنه او و محل بوسيدن امام ميان دو چشم اوست (يعنى شايسته است كه گونه برادر و ميان دو چشم امام را بوسيد).(82)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: بوسيدن لب سزاوار نيست ، جز نسبت به همسر يا فرزند خردسال .(83)(1) حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه به مرد مؤ من يا زن مؤ منه عيبى را كه در آنها نيست ، بهتان بزند، خداوند او را در ((طينت خبال )) برانگيزد و نگهدارد تا از آنچه گفته بيرون آيد. ابن ابى يعفور عرض كرد: ((طينت خبال )) چيست ؟ فرمود چركى است كه از فرج زنان بدكاره بيرون آيد.(84)
(2) حضرت صادق (ع ) مى فرمود: بهتان آن است كه درباره او (برادرت ) چيزى بگويى كه در او نيست .(85)(1) حضرت صادق (ع ) فرمود: وصيت لقمان به پسرش اين بود: از خداى چنان بترس كه اگر نيكى جن و انس را (به درگان او) ببرى (تصور كنى كه تو را) عذاب مى كند و به خدا چنان اميدوار باش كه اگر گناه جن و انس را (به درگاهش ) ببرى ، (تصور كنى كه ) تو را مى بخشايد.(86)
(2) حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه خدا را شناخت ، از او بترسد و هر كه از خدا بترسد، دل از دنيا بر كند.(87)
(3) حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه به چيزى اميدوار باشد، در راه رسيدن به آن كار كند و هر كه از چيزى بترسد، از آن بگريزد.(88)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: حب جاه و شهرت در دل شخص ترسان و هراسان نباشد (پس كسى كه از خدا بترسد حب رياست و شهرت ندارد).(89)
(5) امام باقر(ع ) مى فرمود: هيچ بنده مؤ منى نيست ، جز آنكه در دلش دو نور است : نور ترس و نور اميد، اگر اين يكى وزن شود، از آن ديگر افزون نباشد و اگر آن ديگر وزن شود از اين يكى افزون نباشد.(90)فصل چهارم : در ساير آداب خوابيدن 
سنت است كه بر دست راست رو بقبله بخوابد و دست راست را زير و بگذارد و بردست چپ خوابيدن و بررو خوابيدن مكروه است ، چنانچه از حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام منقول است كه خواب بر چهار قسم است ، پيغمبران بر پشت ميخوابند وديده هاى ايشان بخواب نميرود و منتظر وحى پروردگار خود ميباشند، مؤ من بردست راست ميخوابد رو بقبله ، پادشاهان و فرزندان ايشان بر دست چپ ميخوابند كه آنچه خورده اند گوارا شود، شيطان و برادران او و هر ديوانه و مبتلائى بر رو در افتاده ميخوابد.
در حديث معتبر ديگر فرمود كه آدمى بر رو نخوابد و هر كه را بينيد كه بررو خوابيده است او را بيدار كنيد و مگذاريد بر آنحال ، فرمود كه هر گاه كسى اراده خواب كند، بايد كه دست را بر زير جانب راست رو بگذارد، بدرستيكه نميداند كه از اين خواب بيدار خواهد شده يا نه .
احاديث در فضيلت خوابيدن بر دست چپ بسيار وارد شده است .
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1561.txt">پشيمانى از گناه </a><a class="text" href="w:text:1562.txt">پنهان داشتن راز </a></body></html>(1) امام باقر(ع ) فرمود: پشيمان بودن براى توبه كردن كافى است .(91)
(2) اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: همانا پشيمانى از گناه و بدى ، انسان را به ترك آن وا مى دارد.(92)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: هيچ بنده اى نيست كه گناهى كند و از آن پشيمان گردد، جز اينكه پيش از آنكه طلب آمرزش كند، خدا گناهش را بيامرزد.(93)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: همانا مرد (گاهى ) گناه كند و خدا به وسيله آن ، او را به بهشت برد؛ عرض شد: خداوند به سبب گناه او را به بهشت برد؟ فرمود: آرى هر آينه او گناهى مى كند و پيوسته از آن ترسان و بر خود خشمناك است ، پس خداوند به او ترحم مى كند و او را به بهشت مى برد.(94)(1) امام صادق (ع ) فرمود: شما بر آيينى هستيد كه هر كس آن را (از مخالفان و دشمنان ) پوشيده دارد خدا عزيزش كند، و هر كه آن را فاش ‍ سازد، خداوند او را خوار و بى مقدار نمايد.(95)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: به دوش كشيدن و عهده دار شدن امر ما تنها به تصديق و پذيرفتن آن نيست ، از جمله تحمل امر ما پنهان و پوشيده داشتن آن از نااهلش است ، پس به شيعيان ما سلام برسان .(96)
(3) امام باقر(ع ) فرمود: به خدا سوگند! محبوب ترين اصحابم نزد من كسى است كه پرهيزكارتر و فقيه تر است حديث ما را پوشيده و در پرده ميثاق (الهى ) است (همان پيمانى كه خدا و پيغمبر و ائمه - صلوات الله عليهم - از مردم گرفته اند كه را