ز ما را از نااهل نهان دارند) پس هر كه آن پرده را عليه ما بدرد، خدا خوار و بى مقدارش سازد.(97)<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1564.txt">تعجيل در خير </a><a class="text" href="w:text:1565.txt">تعصب</a><a class="text" href="w:text:1566.txt">تفكر كردن </a><a class="text" href="w:text:1567.txt">تقوا</a><a class="text" href="w:text:1568.txt">تقيه</a><a class="text" href="w:text:1569.txt">تكبر و برترى جويى </a><a class="text" href="w:text:1570.txt">تواضع و فروتنى </a><a class="text" href="w:text:1571.txt">توبه</a><a class="text" href="w:text:1572.txt">توحيد</a><a class="text" href="w:text:1573.txt">توكل</a><a class="text" href="w:text:1574.txt">تهمت زدن و گمان بد بردن به برادر دينى </a></body></html>(1) امام باقر(ع ) فرمود: چون اراده كار خيرى كردى ، بشتاب ، زيرا نمى دانى چه پيش مى آيد.(98)
(2) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: همانا خداوند كارهاى خيرى را كه زود انجام شود، دوست دارد.(99)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: هر گاه يكى از شما آهنگ كار خير يا رساندن نفعى به ديگرى كرد، دو شيطان در جانب راست و چپ او باشند، پس بايد بشتابد كه او را از آن باز ندارند.(100)(1) امام صادق (ع ) فرمود: كسى كه تعصب ورزد يا برايش تعصب ورزند (در صورتى كه به آن راضى باشد) رشته ايمان را از گردش خويش باز كرده است .(101)
(2) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: هر كه در دلش به اندازه دانه خردلى عصبيت باشد، خدا او را روز قيامت با اعراب جاهليت مبعوث كند.(102)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه تعصب كند خداوند دستمالى آتشين به سر او بندد.(103)
(4) امام سجاد(ع ) فرمود: عصبيتى كه صاحبش به سبب آن گنهكار است ، اين است كه كسى تبهكاران قوم خود را از نيكان قوم ديگر بهتر داند، ولى اگر كسى قوم خود بدان را دوست داشته باشد، اين عصبيت نيست ، عصبيت آن است كه قوم خويش را بر ظلم و ستم يارى كند.(104)(1) اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: با تفكر دل خود را بيدار ساز و در شب ، پهلو از بستر خواب تهى كن ، و از خدا و پروردگارت پروا پيشه كن .(105)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: بهترين عبادت ، همواره انديشيدن درباره خدا و قدرت اوست .(106)
شرح :
با توجه به اين كه اسلام ، افراد را از تفكر در ذات و حقيقت خداوند نهى مى كند، مقصود از انديشيدن درباره خدا، تفكر در افعال بديع و آثار شگفت انگيز صنع او و تاءمل در اسرار نظام آفرينش است ؛ چرا كه با انديشيدن در خلقت بشر از مشتى خاك مى توان به عظمت و قدرت حق تعالى پى برد و دريافت كه خلقت اين دستگاه عظيم هستى ياوه و بيهوده نيست و هدف بزرگى را تعقيب مى كند و خداوند متعال همان گونه كه بر آفرينش كائنات از عدم توانايى دارد، بر بعث و حشر آنها در قيامت نيز تواناست .
علت نهى از تفكر در ذات و حقيقت براى تعالى نيز، آن است كه خداوند متعال از گنجايش فكر و فهم بشر خارج است و انسان نمى تواند بر او احاطه علمى بيابد و تفكر در ذات خداوند، به جز سرگردانى و حيرت ثمرى ندارد.
(3) امام رضا(ع ) فرمود: عبادت به نماز و روزه بسيار نيست ، همانا عبادت انديشيدن در امر خداست .(107)
(4) اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: انديشيدن انسان را به نيكى و انجام دادن آن فرا مى خواند.(108)(1) امام باقر(ع ) فرمود: مذاهب مختلف شما را از راه به در نبرد، به خدا سوگند كه شيعه ما نيست ، جز آنكه خدا را اطاعت كند.(109)
شرح :
در زمان امام باقر عليه السلام ، بدعت گزاران و دين سازان گمراه ، عقايد و افكار باطلى در ميان مسلمين انتشار مى دادند، كه نمونه اى از آنها در روزگار ما هم در ميان عوام ديده مى شود، مانند عقيده به اينكه تنها قبول تشيع يا محبت اميرالمؤ منين -(ع ) يا اميدوارى به خدا يا گريه براى امام حسين -(ع ) بدون هيچ طاعت و عبادت ديگر موجب سعادت و نجات است ، امام باقر -(ع ) با يك جمله كوتاه ، تمام رشته هاى اين قبيل اوهام و خرافات را بر باد داده ، شيعيان خود را بيدار و هوشيار مى كند و شاهراه حقيقت را پيش پاى آنها مى گذارد و مى فرمايد: افكار و عقايد باطل شما را منحرف نسازد، بدانيد يگانه راه سعادت و نجات اطاعت خداست و بس . ديگر احاديث اين بخش نيز شاهد بر اين مدعاست .
(2) امام باقر(ع ) فرمود: خدا با هيچ كس خويشى ندارد، محبوب ترين بندگان خدا و گرامى ترينشان نزد او با تقواترين و مطيع ترين آنهاست .(110)
و فرمود: هر كه مطيع خدا باشد، دوست ما و هر كه نافرمانى خدا كند، دشمن ماست ، ولايت ما جز با عمل كردن و پارسايى ورزيدن به دست نيايد.
(3) اميرالمؤ منين (ع ) مى فرمود: عملى كه با تقوا همراه باشد، كم نيست ، چگونه عمل پذيرفته شده (در درگاه الهى ) كم باشد؟ (با آنكه خداى تعالى فرمايد: ((انما يتقبل الله من المتقين ، خدا فقط عمل مردم با تقوا را مى پذيرد).(111)
(1) امام باقر(ع ) فرمود: تقيه از دين من و دين پدرانم مى باشد، و كسى كه تقيه ندارد ايمان ندارد.(112)
(2) امام باقر(ع ) فرمود: تقيه مربوط به موارد ضرورت است و تقيه كننده خود داناتر است كه چه زمانى ضرورت پيش مى آيد.(113)
(3) امام باقر(ع ) مى فرمود: چه چيز بهتر از تقيه چشم مرا روشن مى كند؟ تقيه سپر مؤ من است .(114)
(4) امام باقر(ع ) فرمود: تقيه تنها براى جلوگيرى از خونريزى وضع شده ، پس هر گاه كار به خونريزى كشد، تقيه نباشد.(115)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: هر چه اين امر (ظهور امام قائم عليه السلام ) نزديك تر شود تقيه شديدتر شود. (زيرا بدعت و ستم توسعه يابد و اظهار حق دشوارتر شود).(116)
(6) امام صادق (ع ) فرمود: تقيه سپرى است خدايى ميان او و مخلوقش .(117)
(7) امام باقر(ع ) فرمود: هر گاه (شيوه ) كه فرمانروايى و حكومت ، كودكانه (و از روى هوا و هوس ) باشد با مردم در ظاهر معاشرت كنيد و در باطن مخالف آنها باشيد.(118)(1) از امام صادق (ع ) سؤ ال شد: كمترين درجه الحاد چيست ؟
فرمود: كمترين درجه آن كبر است .(119)
(2) امام باقر(ع ) فرمود: عزت روپوش خدا و بزرگ منشى زيرپوش ‍ خداست ، پس هر كس به يكى از آنها دست درازى كند، خداوند در دوزخ سرنگونش كند.(120)
شرح :
روپوش و زيرپوش استعماره است براى اختصاص عزت و بزرگ منشى به خداى تعالى ، چنان كه روپوش و زيرپوش هر كسى مختص به خود اوست .
(3) امام باقر(ع ) فرمود: بزرگ منشى روپوش خداست و متكبر با خدا منازعه مى كند.(121)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه به سنگينى ذره اى تكبر در دل خود داشته باشد، داخل بهشت نشود.(122)
(5) امام باقر و امام صادق (ع ) فرمودند: متكبران (در روز قيامت ) به صورت مور درآيند، و مردم آنها را پايمال كنند تا آن گاه كه خدا از حساب آنها فارغ شود.(123)
(6) امام صادق (ع ) فرمود: هيچ كس لاف بزرگى نزند، جز به سبب ذلتى كه در خود مى بيند.(124)فصل پنجم : در آداب و ادعيه كه پيش از خواب بايد خوانده شود 
در حديث صحيح از حضرت امام محمد باقر عليه السلام منقول است كه هرگاه كسى دست را در زير سر گذاشته بخوابد بگويد:بِسْمِ اللّهِ اَلّلهُمَّ اِنّى اَسْلَمْتُ نَفْسى اِليْكَ وَ وَجَّهْتُ وَجْهى اِلَيْكَ وَفَوَّضْتُ اَمْرى اِلَيْكَ وَاَلْجَاْتُ ظَهْرى اِلَيْكَ وَ تَوَكَّلْتُ عَلَيْكَ رَهْبَةً مِنْكَ وَرَغْبَةً اَِليْكَ لامَلْجَاءَ وَلا مَنْجا مِنْكَ اِلَيْكَ امَنْتُ بِكِتابِكَ الَّذى اَنْرَلْتَ وَبِرَ سُولكَ الَّذى اَرْسَلْتَ وبعد از آن