ر كه صد مرتبه استغفار كند، گناهانش بريزد چنانچه برگ از درختان ميريزد.
از حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم منقول است كه هر كه سوره اَلْهيكُمُ التَّكاثُرْ را در وقت خواب بخواند، گناهانش ‍ آمرزيده شود، او و همسايگانش از بلاها محفوظ مانند و اگر صدبار بخواند گناه پنجاه ساله از آينده عمرش آمرزيده شود.
در حديث معتبر ديگر فرمود كه هر كه در وقت خواب بگويد اَلّلهُمَّ اِنّى اُشْهِدُكَ اَنَّكَ افْتَرَضْتَ عَلَىٍَّّ طاعَةِ عَلِىّ بْنِ اَبى طالِبٍ وَالْحَسَن وَالْحُسَيْنِ وَعَلِىّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَمُحَمَّدِ بْنِ عَلِىّ وَجَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ وَمُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَعَلِىِّ بْنِ مُوسى وَمُحَمَّدِ بْنِ عَلِي وَعَلِىّ بْنِ مُحَمَّدٍ وَالْحَسَنِ بْنِ عَلِىِّ وَالْحُجَّةِ الْقائِمِ صَلَواتُ اللّهَ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمْ اَجْمَعينَ و در آنشب بميرد داخل بهشت شود.
در روايت معبتر ديگر فرمود كه هر كه در وقت خواب يازده مرتبه سوره انا انزلناه بخواند، حق تعالى يازده ملك بر او موكل گرداند، كه او را شر شيطان حفظ كنند تا صبح .
در حديث معتبر از حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام منقول است كه هر كه در وقت خواب اين آيات را بخواند از دزد ايمن گردد: قُلْ ادْعُو اللّهُ اَوْادْعُو الرَّحْمنَ اَيّاما تَدْعُوا فَلَهُ اْلاَسْماءُ الْحُسْنى وَلا تَجْهَرْ بِصَلَواتِكَ وَلا تُخافِتْ بِها وَابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبيلاً وَقُلْ الْحَمْدُلِلّهِ الَّذى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ فى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلّىٌ مِنَ الذُّلِّ وَكِبّرْهُ تكبيرا.
در حديث معتبر از حضرت على بن الحسين عليه السلام منقول است هر كه در وقت خواب اين دعا رابخواند فقر و پريشانى از او برطرف شود و هيچ گزنده باو ضرر نرساند:اَلّلهُمَّ اَنْتَ اْلاَوَّلُ فَلا شَيْئىَ قَبْلَكَ وَاَنْتَ الظّاهِرُ فَلا شَيْئىَ فَوْقَكَ وَاَنْتَ الْباطِنُ فَلا شَيْئىَ دُونَكَ وَاَنْتَ اْلاخَرُ فَلا شَيْئَى بَعْدَكَ اَلّلهُمَّ رَبُّ السَّمواتِ الْسَبْعِ وَرَبُّ اْلاَرَضينَ السَّبْعِ وَرَبُّ التَّوْريةِ وَاْلاِنْجيلِ وَالزَّبُورِ وَالْقُرآنِ الْحَكيمِ اَعُوذُبِكَ مِنْ شَرِّ كُلِّ دابَةٍ اَنْتَ آخِذٌ بِناصِيَتِها اِنَّكَ عَلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ.
ازحضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم منقول است كه هركه در وقت رفتن برختخواب سوره تَبارَكَ الَّذى بِيَدِهِ الْمُلْكُ بخواند، پس چهار مرتبه اَلّلهُمَّ رَبَّ الْحِلِّ وَالْحَرامِ بَلِّغْ روُحَ مُحَمَّدٍ عَنّى تَحِيَّةً وَسَلاما بگويد، حقتعالى دو ملك را موكل گرداند، كه بنزد حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم روند بگويند كه فلان شخصى ترا سلام ميرساند پس حضرت فرمايد بر او باد سلام و رحمت و بركات الهى .(1) امام صادق (ع ) مى فرمود: همانا دو فرشته در آسمان بر بندگان گماشته شده اند، كه هر كس براى خدا تواضع كند، او را بالا برند و هر كه تكبر كند خوار و بى مقدارش كنند.(125)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: از تواضع اين است كه از نشستن در پايين مجلس ‍ راضى باشى و به هر كه برخورى سلام كنى و مجادله را ترك كنى ، اگر چه حق با تو باشد، و دوست نداشته باشى كه تو را به تقوا بستايند.(126)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: در آنچه خداى عزّو جل به داوود(ع ) وحى فرمود، اين بود: ((اى داوود چنان كه نزديكترين مردم به خدا متواضعانند، دورترين مردم از خدا هم متكبرانند.))(127)
(4) امام رضا(ع ) فرمود: تواضع آن است كه به مردم عطا كنى آنچه را كه دوست دارى به تو عطا كنند.(128)(1) حضرت باقر(ع ) فرمود: توبه كننده از گناه همانند كسى است كه گناه ندارد.(129)
(2) حضرت صادق (ع ) فرمود: همانا خداوند از توبه بنده مؤ منش شاد شود، چنانچه يكى از شما به گمشده خود كه آن را پيدا كرده شاد گردد.(130)
(3) حضرت صادق (ع ) فرمود: همانا خداوند دوست دارد بنده اى كه در فتنه (گناه ) افتد و بسيار توبه كند و هر كه اين گونه نباشد (البته ) بهتر است . (يعنى آن كس كه خود را به گناه آلوده نكرده بهتر است از آنكه گناه كند و پس از آن توبه نمايد).(131)
(4) ابوالصباح كنانى گويد: از حضرت صادق (ع ) درباره گفتار خداى ((اى آنان كه ايمان آورده ايد، توبه كنيد به سوى خدا توبه نصوح )) پرسيدم ، فرمود: يعنى بنده از گناه توبه كند و ديگر به آن باز نگردد.(132)
(5) امام باقر(ع ) يا امام صادق (ع ) درباره گفتار خداى متعال : ((و آن كس كه به او اندرزى از جانب پروردگارش بيايد))، فرمود: (مقصود از) اندرز و موعظه در اين آيه توبه است .(133)
(6) حضرت باقر(ع ) فرمود: همين كه جان به اينجا رسيد - و به گلوى خود اشاره فرمود - براى عالم و دانا توبه نباشد و براى نادان وقت توبه (باقى ) است .(134)(1) زرارة گويد: از امام صادق (ع ) درباره فرموده خداى عزّو جل : ((فطرت الهى كه مردم را بر آن آفريده است )) پرسيدم ، فرمود: (خداوند) همه را بر يگانه پرستى آفريده .(135)
(2) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمايد: هر نوزادى بر همين فطرت متولد مى شود؛ يعنى ، خداى عزوجل را خالق خود مى داند. همچنين است قول خداى تعالى : ((اگر از آنها بپرسى آسمانها و زمين را كه آفريده ؟ خواهند گفت : خدا)).(136)(1) امام صادق (ع ) فرمود: بى نيازى و عزت (به اين سو و آن سو) در گردشند، پس چون به محل توكل برسند وطن گيرند.(137)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: و هر كه به خدا پناهنده گردد، خداوند او را پناه دهد.(138)
و فرمود: به هر كه توكل دادند، بى نيازى و بندگى دادند.
(3) امام صادق (ع ) فرمود: خدا مى فرمايد:هر يك از بندگانم كه بدون توجه به هيچ يك از مخلوقاتم به من پناهنده شود و من آن را از نيت او دريابم ، حتى اگر آسمانها و زمين و هر چه در آنهاست آهنگ فريب و نيرنگ او را بكنند، من از ميان آنها راه چاره اى برايش فراهم مى آورم .(139)(1) حضرت صادق (ع ) فرمود: همين كه مؤ من به برادر (دينى ) خود تهمت زند، ايمان از دلش زدوده شود، چون نمك در آب .(140)
(2) حضرت صادق (ع ) مى فرمود: هر كس به برادر دينى خود تهمت زند، احترامى ميان آن دو به جا نماند.(141)
(3) امير المؤ منين (ع ) فرمود: كار برادر دينى خود را به بهترين وجه آن حمل كن ، تا آن گاه كه كارى كند و راه توجيه را بر تو ببندد، و هيچ گاه به سخنى كه از دهان برادرت بيرون آيد، گمان بد مبر، در صورتى كه براى آن سخن محمل خوبى مى يابى .(142)
شرح :
مقصود اين است كه هر گاه گفتارى يا كردارى از برادر دينى سرزند كه داراى دو وجه است : يكى نيك و يكى بد، بايد تا آنجا كه مقدور انسان است ، آن را بر وجه نيك حمل كند، گر چه احتمال طرف ديگر را هم بدهد و تجسس و وارسى كردن هم جايز نيست و خداوند از آن نهى فرموده ، مگر آن كه راهى بر توجيه نيكوى آن به دست نياورى .<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1576.txt">حسد</a><a class="text" href="w:text:1577.txt">حسن ظن </a><a class="text" href="w:text:1578.txt">حق مؤ من بر برادرش و اداى آن </a><a class="text" href="w:text:1579.txt">حق همسايگى </a><a class="text" href="w:text:1580.txt">حلم و خويشتن دارى </a><a class="text" href="w:text:1581.txt">حيا</a><