ت ديگر منقول است كه شخصى شكايت كرد كه دخترم در خواب بسيار ميترسد گاهى بسيار حالش صعب ميشود و اعضايش سست و بيحس ميشود و مى گويند از تصرف جن است ، فرمود كه فصدش بكن و آب شربت را با عسل بپز و سه روز بده بخورد، چنين كرد شفا يافت .
در حديث ديگر منقول است كه شخصى بحضرت صادق عليه السلام شكايت كرد، كه زنى در خواب من ميآمد ومرا مى ترساند حضرت فرمود كه مگر زكوة نمى دهى گفت ميدهم ، فرمود كه بمستحق نمى دهى . بعد از آن زكوة را بخدمت حضرت مى فرستاد و آنحال از او بر طرف شد.
(1) امام سجاد(ع ) فرمود: من مردى را دوست دارم كه هنگام غضب ، بردبارى اش او را دريابد.(159)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: بردبارى براى يارى (مرد بردبار) كافى است و فرمود: اگر بردبار نيستى ، خود را به بردبارى وادار.(160)
(3) امام باقر(ع ) فرمود: خداوند شخص با حياى خويشتن دار و پاكدامن و پاكى جو را دوست دارد.(161)(1) امام صادق (ع ) فرمود: حيا از ايمان است و جايگاه ايمان بهشت است .(162)
(2) امام باقر يا امام صادق - عليهماالسلام - فرمود: حيا و ايمان همراه و همدوش هم هستند و چون يكى از آن دو رفت ، ديگرى هم در پى آن برود.(163)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: كسى كه شرم و حيا ندارد، ايمان ندارد.(164)
(4) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: حيا دو گونه است : حياى عقل و حياى حماقت ، حياى عقل ، علم است ، و حياى حماقت ، نادانى .(165)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: هر كس كم رو باشد، كم دانش است (زيرا از پرسيدن شرم مى كند و مشكلات علمى اش حل نمى شود).(166)<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1583.txt">خاموشى و حفظ زبان</a><a class="text" href="w:text:1584.txt">خودبينى و عجب </a><a class="text" href="w:text:1585.txt">خوش خلقى </a><a class="text" href="w:text:1586.txt">خوش رفتارى با پدر و مادر </a><a class="text" href="w:text:1587.txt">خير خواهى براى مؤ منان </a></body></html>(1) امام رضا(ع ) فرمود: همانا خاموشى يكى از درهاى حكمت است ؛ همانا خاموشى محبت مى آورد و راهنماى هر امر خيرى مى باشد (زيرا انسان با تفكر به هر خيرى مى رسد و خاموشى زمينه بسيار خوبى براى تفكر است ).(167)
(2) امام باقر(ع ) فرمود: شيعيان ما بى زيانند (كم گوى و گزيده گويند).(168)
(3) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: زبانت را جز از خير، خاموش دار.(169)
(4) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نجات مؤ من در نگهداشتن زبانش باشد.(170)
(5) امام باقر(ع ) فرمود: ابوذر - رحمة الله - مى گفت : اى دانشجو! همانا اين زبان كليد خير و كليد شر است ، پس همچنان كه بر طلا و نقره ات مهر مى زنى ، بر زبانت هم مهر بزن .(171)
(6) امام صادق (ع ) فرمود: روزى نيست جز آن كه هر عضوى از اعضاى تن در برابر زبان فروتنى كند و بگويد: تو را به خدا سوگند! مبادا به سبب تو عذاب ببينيم .(172)
(7) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: كسى كه سخنش را از عملش نشمارد، خطاهايش زياد شود و عذابش فرا رسد.(173)
(8) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: اگر در چيزى نحسى باشد، در زبان است .(174)
(9) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: هر كه سخنش را از كردارش بداند، سخن گفتنش كم شود، مگر درباره آنچه برايش سودمند باشد.(175)(1) حضرت صادق (ع ) فرمود: همانا خدا دانست كه ارتكاب گناه براى مؤ من از خودبينى بهتر است و اگر چنين نبود هرگز مؤ منى به گناه دچار نمى شود.(176)
(2) حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه را خودبينى فرا گيرد، هلاك شود.(177)(1) امام باقر(ع ) فرمود: كامل ترين مردم از لحاظ ايمان خوش ‍ خلق ترين آنهاست .(178)
(2) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: روز قيامت در ترازوى كسى چيزى بهتر از حسن خلق گذاشته نمى شود.(179)
(3) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: آن كه خلق نيكو دارد پاداش روزه گير شب زنده دار دارد.(180)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: خداى تبارك و تعالى به يكى از پيغمبرانش وحى فرمود: كه خوش خلقى گناه را آب مى كند، چنان كه خورشيد يخ را آب مى كند.(181)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: اخلاق بخششى است كه خداى عزّو جل به مخلوقش عطا مى كند و بخشى از آن غريزى و فطرى و برخى از آن (وابسته به ) نيت (آدمى ) است (يعنى با تصميم و اكتساب و تمرين حاصل مى شود و غريزه و فطرت ثانوى مى گردد.)(182)
(6) يكى از اصحاب به امام صادق (ع ) عرض كرد: تعريف حسن خلق چيست ؟ فرمود: اين كه فروتنى كنى و خوش سخن باشى و با برادرت با خوشرويى برخورد كنى .(183)(1) ابو ولاد حناط (گندم فروش ) گويد: از امام صادق (ع ) از قول خداى عزّو جل : ((و به والدين احسان كنيد) (اسراء (17) آيه 23) پرسيدم كه اين احسان چيست ؟
فرمود: احسان اين است كه به خوشى با آنها يار باشى ، و آنها را وا ندارى كه آنچه را نياز دارند از تو بخواهند و اگر چه توانگر باشند (يعنى حوائج آنها را نگفته فراهم كنى ) مگر نيست كه خدا - عزّو جل - مى فرمايد: ((به احسان كردن نرسيد تا آنكه از آنچه دوست داريد انفاق كنيد)) (آل عمران (3) آيه 92) گويد: سپس امام صادق (ع ) فرمود: و اما قول خدا - عزّو جل -: ((اگر چنانچه يكى از آنها يا هر دو نزد تو به دوران پيرى رسيدند به آنها اف مگو و با آنها درشتى مكن )) (اسراء (17) آيه 23) فرمود: يعنى اگر تو را به تنگ آوردند به آنها مگو اف و اگر تو را زدند با آنها درشتى مكن ، فرمود: ((و به آنها با احترام سخن بگو)) فرمود: يعنى اگر تو را زدند به آنها بگو: خدا شما را بيامرزد، اين است گفتار كريمانه و محترامانه ، فرمود: ((از روى مهربانى در برابر آنها زبونى و فروتنى كن ))فرمود: يعنى چشم به آنها خيره مكن و جز با مهر و دلسوزى به آنها نگاه مينداز و او از خود را بر آواز آنها ميفراز، و دست بالاى دست آنها مدار و بر آنها پيشى مگير.(184)
(2) رسول (الله - صلى الله عليه و آله و سلم - فرمود: پدر و مادرت را فرمان برو به آنها نيكى كن ، زنده باشند يا مرده ، و اگر دستور دادند كه از همسر و دارايى ات دورى گزين ، اين كار را بكن كه از ايمان است .(185)
(3) مردى از رسول خدا - صلى الله عليه و آله و سلم - پرسيد: حق پدر بر فرزندش چيست ؟ فرمود: او را به نامش نخواند و جلوش راه نرود و پيش از او ننشيند و باعث دشنام او نشود (كارى نكند كه مردم پدرش را دشنام دهند).(186)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: چه چيز مانع مى شود كه مردى از شما به پدر و مادرش در حيات و مرگشان نيكى كند: از جانب آنها نماز بخواند و صدقه و حج گذارد و روزه بگيرد، تا آنچه كرده (ثوابش ) به ايشان برسد و خود نيز همان را دريافت دارد. تا خداوند به سبب نيكى و صله او خير فراوانى روزى اش كند.(187)
(5) مردى به امام صادق (ع ) عرض كرد: پدر و مادر من مخالف (شيعه ) مى باشند، حضرت فرمود: با آنها خوش رفتارى كن ، چنان كه با مسلمانهاى دوست خوش رفتارى مى كنى .(188)
(6) امام باقر (ع ) فرمود: همان بنده اى نسبت به پدر و مادر خويش در زمان حياتشان نيكوكار است ، سپس آنها مى ميرند و او بدهى آنها را نمى پردازد و براى آنها آمرزش نمى خواهد، لذا خدا او را (نسبت به والدين ) عاق و نافرمان محسوب مى كند و بنده ديگر در زمان حيات پدر و مادر خود عاق آنها است و نسبت به آنها نيكى نمى كند، ولى چون درگذشتند، بدهى آنها را مى پردازد و براى آنها آمرزش مى خواهد و خداوند او را نيكوكار محسوب 