ت صادق (ع ) فرمود: دعا قضايى را كه از آسمان نازل گرديده ، و به سختى استوار گشته ، باز گرداند.(214)
(12) امام سجاد(ع ) فرمود: همانا دعا و بلا تا روز قيامت با هم رفاقت كنند، و همانا دعا، بلايى را كه به سختى استوار شده برگرداند.(215)
(13) امام سجاد(ع ) فرمود: دعا، بلا را دفع كند، چه نازل شده باشد و چه نازل نشده باشد.(216)(14) حضرت صادق (ع ) فرمود: پيوسته دعا كن ؛ زيرا درمان هر دردى دعاست .(217)
(15) حضرت صادق (ع ) فرمود: دعا مخزن و گنجينه اجابت است ، چنانچه ابر مخزن باران است .(218)
(16) حضرت صادق (ع ) فرمود: دعا در حال راحتى و آسايش ، نيازمنديهاى زمان گرفتارى را برآورده مى سازد.(219)
(17) حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه را خوش آيد كه دعايش در حال سختى به اجابت برسد، بايد در حال راحتى و آسايش بسيار دعا كند.(220)
(18) حضرت صادق (ع ) فرمود: هر گاه دعا كردى ، گمان كن كه حاجتت بر در خانه است .(221)
(19) حضرت صادق (ع ) فرمود: خداوند دعايى را كه از دل غافل بر آيد، اجابت نكند؛ پس هر گاه دعا كردى ، از عمق دل دعا كن و يقين داشته باش ‍ كه اجابت شود.(222)
(20) حضرت صادق (ع ) فرمود: همانا چون بنده دعا كند، خداوند پيوسته در پى حاجت او باشد، مادامى كه آن بنده شتاب نكند.(223)
(21) حضرت باقر(ع ) فرمود: به خدا سوگند هيچ بنده اى در دعا به درگاه خدا پافشارى و اصرار نكند، جز آن كه حاجتش را برآورد.(224)
(22) حضرت رضا(ع ) فرمود: يك دعاى بنده در پنهانى ، برابر با هفتاد دعاى آشكار اوست .(225)
(23) حضرت باقر(ع ) فرمود: پدرم هرگاه كه به درگاه خداوند حاجتى داشت ، در اين ساعت آن را مى خواست ، يعنى اول ظهر (هنگام زوال ، كه خورشيد از ميانه آسمان به طرف مغرب متمايل شود.)(226)
24) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: بهترين وقتى كه در آن خدا را بخوانيد (و به درگاهش دعا كنيد) سحرها است : و اين آيه را كه درباره گفتار حضرت يعقوب (ع ) است تلاوت فرمود: ((گفت به زودى براى شما از پروردگار خود آمرزش خواهم )) (يوسف ((12)) آيه 98) فرمود: (دعا كردن براى آنها را) به سحرگاه تاءخير انداخت (و موكول به وقتى سحر كرد).(227)
(25) از حضرت باقر(ع ) درباره آيه : ((پس فروتن نشدند براى پروردگار خويش و زارى نكردند)) (مؤ منون ((23)) آيه 76) سؤ ال شد، فرمود: ((استكانت ))همان فروتنى است ، تضرع ، بلند كردن و زارى كردن به دانهاست .(228)(26) حضرت صادق (ع ) فرمود: هيچ گاه چهار نفر با هم اجتماع نكرده اند كه براى مطلبى به درگاه خدا دعا كنند، جز اين كه به اجابت آن دعا از هم جدا شده اند.(229)
(27) امام صادق (ع ) فرمود: دعا كننده و آمين گو، در مزد و اجر شريكند.(230)
(28) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: هرگاه يكى از شماها دعا كند، پس آن را عموميت دهد، (و همه را دعا كند) زيرا كه آن به اجابت نزديك تر است .(231)
(29) به امام صادق (ع ) عرض شد: دعاى مردى مستجاب مى شود و سپس ‍ به تاءخير مى افتد؟ فرمود: آرى تا بيست سال (ممكن است تاءخير افتد).(232)
(30) حضرت صادق (ع ) فرمود: ميان گفته خدا (كه به موسى و هارون در مقابل دعا براى نابودى فرعون و پيروانش فرمود:) ((هر آينه دعاى شما به اجابت رسيد (يونس ((10)) آيه 89) تا نابودى فرعون چهل سال طول كشيد.(233)(1) امام صادق (ع ) فرمود: به درستى كه ساعتى از شب و روز بر دل بگذرد، كه نه در آن كفر است و نه ايمان و مانند پارچه اى كهنه است ، سپس ‍ فرمود: آيا تو در نفس خودت چنين چيزى را درك نكرده اى ؟ فرمود: سپس ‍ به دست خداست كه هر طور بخواهد نقطه اى از كفر يا ايمان بر دل زند.(234)
(2) امام موسى كاظم (ع ) فرمود: خداوند دلهاى مؤ منان را پيچيده و بسته به ايمان آفريده (يعنى مانند نامه لوله كرده و خانه بسته كه جز نويسنده نامه و صاحبخانه كسى نداند كه چه در آن است ) و هنگامى كه بخواهد آنچه در آن است بدرخشد، به باران حكمت آبيارى اش كند، و بذر علم در آن بكارد، و زارع و سرپرست آن پروردگار جهانيان است .(235)
(3) حضرت صادق (ع ) فرمود: گاهى مردى را مى بينى كه در سخنورى در يك لام يا و او خطا نكند و خطيبى زبردست است ، ولى دلش از شب تاريك و ظلمانى تاريكتر و سياهتر است و گاهى مردى را مى يابى كه نمى تواند آنچه را كه در دل دارد به زبان آورد، اما دلش مانند چراغ نورافشانى كند.(236)
(4) حضرت باقر(ع ) فرمود: دلها سه گونه اند: دل وارونه ، كه هيچ خيرى را در خود جا ندهد و آن دل كافر است ، و دلى كه در آن نقطه سياهى است ، و خوبى و بدى در آن با هم در كشمكش باشند، پس هر كدام از آنها هم سنخ دل باشد بر ديگرى چيره گردد، و دلى باز و گشاده كه در آن چراغهايى است تابناك و نورش تا روز رستاخيز خاموش نگردد و آن دل مؤ من است .(237)
(5) حضرت باقر(ع ) فرمود: همانا اين دلها گاهى سخت شود، و گاهى نرم و هموار گردد.(238)
(6) حضرت صادق (ع ) فرمود: هيچ قلبى نيست جز آنكه دو گوش دارد بر سر يكى از آن دو فرشته اى است راهنما و بر سر ديگرى شيطانى است فتنه انگيز، اين فرمانش دهد و آن بازش دارد، شيطان به گناهان فرمانش ‍ دهد، و فرشته از آنها بازش دارد.(239)
(7) حضرت باقر(ع ) فرمود: چيزى تباه كننده تر از گناه براى قلب نيست ، قلب مرتكب گناهى مى شود و بر آن اصرار مى ورزد تا اينكه بر آن سيطره مى يابد.(240)(1) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: دنيا خانه كسى است كه خانه ندارد و آنكه عقل ندارد، براى دنيا جمع مى كند.(241)
(2) امام باقر(ع ) فرمود: هر روز فرشته اى ندا در مى دهد كه : (اى ) آدميزاد! به دنيا آى براى مردن و گردآورى كن براى نابودى و بساز براى خرابى .(242)
(3) رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم مى فرمود: مرا با دنيا چه كار؟ حكايت من و دنيا حكايت سوارى است كه در روز گرمى درختى برايش به پا شده و او در زير آن درخت خواب كوتاهى مى كند و سپس كوچ مى نمايد و درخت را وا مى گذارد.(243)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: در كتاب على - صلوات الله عليه - آمده است كه : حكايت دنيا، حكايت مار است ، كه دست ماليدن به آن بسيار نرم و خوشايند است ، در حالى كه زهر كشنده اى در درون دارد، مرد عاقل از آن بپرهيزد، و كودك نادان بدان متمايل گردد.(244)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: دنيا مانند آب درياست كه هر چه شخص تشنه از آن بيشتر بياشامد، تشنگى اش بيشتر شود، تا آنكه او را بكشد.(245)
(6) امام رضا(ع ) فرمود: عيسى بن مريم - صلوات الله عليه - به حواريين گفت :اى بنى اسرائيل !بر آنچه ، از دنيا، از دست شما رفت ، افسوس ‍ مخوريد، چنانچه اهل دنيا چون به دنياى خود رسند بر دين از دست داده افسوس نخورند.(246)(1) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه با مسلمان به دو چهره ، و دو زبان برخورد كند، روز قيامت در حالى بيايد كه براى او دو زبان آتشين باشد.(247)
شرح :
مقصود كسانى هستند كه براى جلب نفع دنيوى ، نزد هر كس مطابق تمايلات او سخن گويند و به اصطلاح معروف نان به نرخ روز خورند، كه اين كار باعث حق كشى هاى فراوان مى گردد و عين نفاق است .
2) حضرت باقر(ع ) فرمود: چه بد بنده اى است آن بنده دو رو و دو زبان ، كه در حضور برادرش او را ستايش كند و در پشت سر او را بخورد (و از او بدگويى كند) اگر دارا شود (و ثروتى به چنگ آورد) بر او رشك برد، و اگر گرفتار شود، دست از يارى او بردارد.(248)
شرح :
مقص