xt:1653.txt">قناعت كردن </a><a class="text" href="w:text:1654.txt">قهر كردن با برادر دينى </a></body></html>(1) امام صادق (ع ) فرمود: همانا در اين قرآن جايگاه نور هدايت و چراغهاى شب ظلمانى نهفته است ؛ پس شخص تيز بين بايد در آن دقت كند و نظر خويش را براى بهره گيرى از پرتو آن بگشايد.(432)
(2) اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: بدانيد همانا قرآن راهبر روز است و پرتو افكن شب تار، اگر چه (آن كس كه در صدد راهنمايى شدن و كسب نور از آن باشد) در سختى و ندارى باشد.(433)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: همانا قرآن باز دارنده و فرمان دهنده است : به بهشت فرمان دهد و از دوزخ باز دارد.(434)
(4) امام سجاد(ع ) فرمود: اگر همه مردمى كه بين مشرق و مغرب هستند، بميرند، من از تنهايى نهراسم ، پس از آنكه قرآن با من باشد.(435)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: حافظ قرآن كه بدان عمل كند، در آخرت رفيق فرشتگان پيغام برنده و نيك رفتار خداوند است .(436)
(6) رسول خدا(ص ) فرمود: هر كس كه خداوند (از معارف ) قرآن به او عطا كند و چنان پندارد كه به مردى بهتر از آن چيزى داده اند، چيز بزرگى را كوچك شمرده و چيز كوچكى را بزرگ دانسته است .(437)
(7) حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه قرآن بخواند، بى نياز شود و نيازى پس ‍ از آن نيست ، وگرنه (اگر قرآن بى نيازش نكند) هيچ چيز او را بى نياز نكند.(438)
(8) رسول خدا(ص ) فرمود: حاملان قرآن نمايندگان و سرپرستان اهل بهشتند.(439)
(9) امام صادق (ع ) فرمود: كسى كه درباره قرآن رنج كشد و با وجود سختى و كم حافظه بودنش آن را حفظ كند، دو اجر دارد.(440)
(10) امام صادق (ع ) فرمود: كسى كه به سختى قرآن را ياد گيرد دو اجر دارد، و آن كس كه به آسانى ياد گيرد، با اولين است .(441)
(11) امام سجاد(ع ) فرمود: آيه هاى قرآن گنجينه هايى است ، پس هرگاه در يك گنجينه را گشودى ، شايسته است كه بدانچه در آن است نظر بيفكنى .(442)
(12) امام صادق (ع ) فرمود: خانه اى كه در آن شخص مسلمانى قرآن مى خواند اهل آسمان آن خانه را به گونه اى بنگرند كه اهل دنيا ستاره درخشان را در آسمان مى نگرند.(443)
(13) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه قرآن را از روى آن بخواند از ديدگان خود بهره مند شود، و سبب سبك شدن عذاب پدر و مادرش گردد اگر چه آن دو كافر باشند.(444)
(14) امام صادق (ع ) فرمود: هر آينه من دوست مى دارم كه در خانه قرآنى باشد كه خداوند به سبب آن شيطانها را (از آن ) دور كند.(445)
(15) حضرت صادق (ع ) فرمود: قرآن براى اندوه (و تاءثير در نفوس مردمان ) نازل شده ، پس آن را با آواز حزين بخوانيد.(446)
(16) رسول خدا(ص ) فرمود: هر چيزى زينتى دارد و زينت قرآن آواز خوش است .(447)
(17) رسول خدا(ص ) فرمود: قرآن را با لحنها و آواز عرب بخوانيد، و از لحن فاسقان و گنهكاران دورى كنيد. زيرا پس از من مردمانى بيايند كه قرآن را در گلو بچرخانند و مانند خوانندگى و نوحه خوانى و خواندن كشيشان ، كه از گلوى آنها نگذرد (يعنى مقبول درگاه خداوند واقع نگردد) دلهاى ايشان وارونه است ، و هر كه از آنها خوشش آيد نيز دلش وارونه است .(448)
(18) رسول خدا(ص ) فرمود: مرد عجمى (غير عرب ) از امت من قرآن را عجمى مى خواند (يعنى مراعات تجويد و محسنات قرائت را نمى كند يا اعراب آن را غلط مى خواند) و فرشتگان آن را به عربى صحيح بالا برند.(449)
(19) حضرت صادق (ع ) فرمود: براى مؤ من شايسته است كه نميرد تا قرآن را ياد گيرد يا در پى ياد گرفتنش باشد.(450)
(20) حضرت صادق (ع ) فرمود: قرآن عهد خداوند و فرمان اوست بر خلقش ، پس سزاوار است براى شخص مسلمان كه در اين عهد و فرمان خدا نظر افكند و روزى پنجاه آيه از آن بخواند.(451)
(21) رسول خدا(ص ) فرمود: خانه هاى خود را با تلاوت قرآن روشن كنيد و آنها را گورستان نكنيد، چنانچه يهود و نصارا كردند، در كليساها و عبادتگاههاى خود نماز كنند، ولى خانه هاى خويش را معطل گذارده اند (و در آن ها عبادتى انجام ندهند) زيرا كه هرگاه در خانه ، قرآن بسيار تلاوت شد، خير و بركتش زياد شود و اهل آن به وسعت رسند و آن خانه براى اهل آسمان درخشندگى دارد، چنانچه ستارگان آسمان براى اهل زمين مى درخشند.(452)(1) امام صادق (ع ) فرمود: از حالقه بپرهيزيد، زيرا كه آن ، مردان را مى ميراند عرض شد: حالقه چيست ؟ فرمود: قطع رحم است .(455)
(2) رسول خدا(ص ) فرمود: از خويشاوند خود مبر، اگر چه او بر تو قطع رابطه كند.(456)
(3) اميرالمؤ منين (ع ) در خطبه اى فرمود: از گناهانى كه به سرعت مايه نابودى گردد، به خداوند پناه مى برم . عبدالله بن كواء يشكرى برخاست و گفت : اى اميرمؤ منان !آيا گناهانى هست كه به سرعت سبب نابودى گردد؟ فرمود: آرى - واى بر تو - (آن ) قطع رحم است . بى ترديد اهل منزلى گرد هم آيند و يكديگر را يارى نمايند و با اينكه بدكارند، خداوند به ايشان روزى دهد و اهل خانه اى (هم ) پراكنده شوند و با يكديگر قطع رابطه كنند با اينكه متقى هستند، خداوند محرومشان سازد.(457)
(4) اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: هرگاه مردمان قطع رحم كنند، اموال (و ثروتها) در دست اشرار قرار گيرد.(458)(1) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه به معاش اندك از خدا راضى گردد، خدا هم به عمل اندك او راضى شود.(459)
(2) امام باقر(ع ) فرمود: زندگى رسول خدا - صلى الله عليه و اله و سلم - را به ياد آور، كه خوراكش جو و حلوايش خرما و آتش گيره اش شاخه درخت خرما بود، اگر پيدا مى كرد.(460)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه به حلال اندك خشنود باشد، هزينه اش ‍ سبك شود و كسبش پاكيزه گردد و از مرز بدكارى بيرون رود.(461)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه خواهد بى نيازترين مردم باشد، بايد به آنچه در دست خداست اعتمادش بيشتر از آنچه در دست ديگران است بوده باشد.(462)
(1) رسول خدا(ص ) فرمود: بيش از سه روز جدايى و قهر كردن روا نيست .(463)
شرح :
علامه مجلسى گويد: ظاهر اين حديث اين است كه اگر بين دو برادر دينى در اثر كوتاهى كردن در آداب معاشرت كدورتى پيدا شد و سرانجام به قهر و جدايى كشيد، نبايد بيش از سه روز به متاركه ادامه دهند، و اما قهر در اين سه روز ظاهرا عفو شده است ؛ چرا كه سبب تسكين غضب و بدخلقى در اين مدت است ، با اينكه دلالت آن بر جواز ضعيف است . و (بايد دانست كه ) اين گونه اخبار مخصوص است به غير بدعت گذاران و هواپرستان و آنان كه بر گناه خو گرفته اند و آن را رها نمى كنند، و گرنه قهر و جدايى از آنان مطلوب و اين خود يك نوع نهى از منكر است .
(2) حضرت صادق (ع ) فرمود: دو مرد به صورت قهر كردن از هم جدا نشوند جز اينكه يكى از آن دو سزاوار بيزارى (خدا و رسولش ) و لعنت (يعنى دورى از رحمت حق ) گردد، و چه بسا كه هر دوى آنان سزاوار آن شوند.(464)
(3) رسول خدا(ص ) فرمود: پس هر كدام از آن دو (كه با هم قهر شده اند) به سخن گفتن با برادرش پيشى گرفت ، او در روز حساب پيشرو به بهشت باشد.(465)
(4) امام باقر(ع ) فرمود: خدا رحمت كند مردى را كه ميان دو تن از دوستان ما الفت اندازد،اى گروه مؤ منين با هم انس و الفت گيريد و به هم مهربانى كنيد.(466)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: تا هنگامى كه دو مسلمان با هم قهر هستند پيوسته شيطان شادمان است ، و همين كه با هم آشتى كنند، زانوهاى شيطان به لرزد و بندهايش از هم جدا شود و فرياد زند:اى واى بر او (و مقصود از او خود شيطان است ) از