ام صادق (ع ) فرمود: براى مؤ من سزاوار نيست كه از ترس و وحشت با برادر و غير برادرش ماءنوس شود، مؤ من در دينش عزيز و قدرتمند است . (يعنى عزت و شرافت دينش از هر همدمى براى او بهتر و بالاتر است ).(502)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: مؤ من در كنار مؤ من آرامش مى يابد، چنانكه تشنه با آب سرد آرامش مى يابد.(503)
توضيح : چنانچه شخص تشنه از فراق آب اضطراب و پريشانى دارد و همواره جوياى آن است و چون آب را پيدا دلش آرام مى گيرد، مؤ من هم از فراق مؤ من پريشان است و چون او را پيدا كند دلش آرام شود و خاطر جمع گردد، پس اين كلام از باب تشبيه معقول به محسوس است .(1) امام باقر(ع ) فرمود: همانا خدا به واسطه يك مؤ من نابودى را از يك قريه دفع مى كند.(504)
(2) و فرمود: به منطقه اى كه هفت مؤ من در آن باشند، عذاب نرسد.(505)
(3) امام صادق (ع ) فرمود: مؤ من (فرد نيكوكارى است كه ) مورد ناسپاسى قرار مى گيرد.(506)
(4) امام باقر(ع ) فرمود: هرگاه مؤ من بميرد به شماره ربيعه و مضر (دو قبيله بزرگ عرب ) شياطينى كه به او مشغول بوده اند بر همسايگانش راه يابند. (يعنى مؤ من سنگر استوار و مقاومى در برابر شياطين است و با رفتن او اين سنگر و سد دفاعى شكسته مى شود.)(507)(1) امام صادق (ع ) فرمود: مؤ من مانند كفه ترازوست كه هر چه بر ايمانش ‍ بيفزايد بر بلايش افزوده مى شود.(508)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: بر مؤ من چهل شب نگذرد، جز آنكه پيشامدى برايش رخ دهد كه غمگينش سازد و موجب بيدارى اش ‍ گردد.(509)
توضيح : يعنى متذكر شود كه آن پيشامد به سبب گناهى است كه از او سر زده و توبه كند، چنانكه خداى تعالى فرمايد: ((ما اصابكم من مصيبه فبما كسبت ايديكم )) و نيز متذكر شود كه خدا قادر است آن بلا را از او بگرداند، پس دعا و تضرع كند و نيز تذكر پستى و خوارى دنيا شود كه چگونه به كدورت و مصيب آميخته است و به آخرت رغبت كند كه مكان مقدس و تنزه است .
(3) امام صادق (ع ) فرمود: خدا مؤ من را از بلاهاى تكان دهنده دنيا ايمن نساخته ، ولى او را از كور دلى دنيا (كه به سبب آن حق را تشخيص ندهد) و شقاوت آخرت ايمن ساخته است .(510)
(4) رسول خدا(ص ) فرمود: حكايت مؤ من حكايت ساقه گياهى است كه باد آن را به اين سو و آن سو كج مى كند، مؤ من را هم دردها و بيماريها خم مى كند.(511)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: سخت ترين مردم از لحاظ بلا و گرفتارى پيغمبرانند، سپس كسانى كه در پى آنانند، و سپس كسى كه از ديگران بهتر است و به همين ترتيب .(512)
(6) امام صادق (ع ) فرمود: چون خدا بنده اى را دوست بدارد او را در بلا غوطه ور سازد،اى سدير! ما و شما صبح و شام با آن دم سازيم .(513)
(7) امام صادق (ع ) فرمود: اجر بزرگ با بلاى بزرگ است و خدا هيچ قومى را دوست نداشته جز آنه آنان را (با گرفتاريها) آزموده است .(514)
(8) امام باقر(ع ) فرمود: مؤ من در دنيا به اندازه دينش گرفتارى ببيند.(515)
(9) امام صادق (ع ) فرمود: در بهشت مقامى است كه هيچ بنده اى به آن نرسد جز با بلايى كه (در دنيا) به بدنش رسد.(516)
(10) رسول خدا(ص ) فرمود: خداوند به كسى كه از مال و بدنش براى او بهره اى نيست نيازى ندارد. (كسى كه زيان مالى و بدنى نبيند خدا به او توجهى ندارد)(517)
(11) امام صادق (ع ) فرمود: مصيبتها بخششهاى خداست و فقر در خزانه خدا محفوظ است . (و آن را جز به بنده عزيزش كه خواهد او را به خود متوجه سازد ندهد).(518)(1) امام موسى كاظم (ع ) فرمود: از ما نيست كسى كه هر روز (احوال ) خود را محاسبه نكند، پس اگر كار نيكى كرده است ، از خدا زيادى آن را خواهد، و اگر گناه و كار بدى كرده ، از خدا آمرزش خواهد و به سوى او بازگشت كند.(و توبه نمايد.)(519)
(2) حضرت صادق (ع ) فرمود: تو را طبيب خودت كرده اند، و درد را هم برايت گفته اند، و نشانه سلامتى را نيز به تو ياد داده اند، و به دارو هم راهنمايى كرده اند، اكنون بنگر كه چگونه درباره آن رفتار كنى .(520)
(3) حضرت صادق (ع ) فرمود: از (استعدادهاى ) خودت براى خودت بهره گير، از تندرستيت پيش از آنكه بيمار شوى و در (حال ) توانايى پيش از آنكه ناتوان گردى ، و در زندگى پيش از مردن (از قوا و استعدادهاى خود به نفع خويش ) بهره مند شو.(521)
(4) امام صادق (ع ) فرمود: چون روز آيد (به مردمان ) گويد:اى فرزند آدم در اين روز نيكى كن ، تا در روز رستاخيز، در درگاه الهى به آن شهادت دهم ، چرا كه من در گذشته پيش تو نيامدم و در آينده هم نخواهم آمد، و چون شب فرا رسد سخنى همانند آن بگويد.(522)(1) امام صادق (ع ) فرمود: جبرئيل (ع ) نزد پيغمبر (ص ) آمد و عرض ‍ كرد:اى محمد! پروردگارت سلام مى رساند و مى گويد با مخلوقم مدارا كن .(523)
(2) رسول خدا(ص ) فرمود: پروردگارم مرا به سازگارى با مردم امر فرمود، چنانكه به انجام واجبات امر فرمود.(524)
(3) رسول خدا(ص ) فرمود: سازگارى با مردم نصف ايمان است و نرمش با آنها نصف زندگى است .(525)(1) امام باقر(ع ) فرمود: دوست ترين اعمال نزد خدا، عملى است كه بنده آن را ادامه دهد، اگر چه اندك باشد. (يعنى اگر چه كوچك باشد يا از لحاظ شماره كم باشد).(526)
(2) امام صادق (ع ) فرمود: مبادا عملى را بر خود واجب گردانى و تا دوازده ماه از آن دست بردارى .(527)
شرح :
مقصود اين است كه انجام دادن عملى را پيش خود تصميم بگيرى و بدان ملتزم شوى ، نه آنكه از راه نذر و عهد و قسم بر خود واجب گردانى ؛ زيرا شكستن و بر هم زدن اين امور جايز نيست ، و هر يك كفاره مخصوص ‍ دارد.(1) حضرت صادق (ع ) فرمود: هيچ مومنى نيست جز اين كه در او ((دعابه )) هست ، عرض كردم دعابه چيست ؟ فرمود: مزاح .(528)
(2) حضرت صادق (ع ) فرمود: خدا آن كس را در ميان جمعى شوخى و خوشمزگى كند، دوست دارد، در صورتى كه فحشى (در ميان ) نباشد.(529)
(3) حضرت صادق (ع ) فرمود: مبادا مزاح كنيد كه آبرو را از بين مى برد.(530)
(4) حضرت صادق (ع ) فرمود: هرگاه مردى را دوست دارى ، با او مزاح و ستيزه مكن .(531)
(5) اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: مبادا شوخى كنيد كه كينه آورد، و دشمنى به جاى گذارد، و آن دشنام كوچكى است .(532)
(6) حضرت صادق (ع ) فرمود: شوخى مكن كه بر تو جراءت پيدا كنند.(533)فصل دوم : در فضيلت و آداب حجامت  
بسند صحيح از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه كه دوا چهار چيز است ، حجامت و دوا در بينى چانيدن و حقنه كردن وقى كردن .
در حديث ديگر منقول است كه آنحضرت گذشتند بر جماعتى كه حجامت ميكردند، فرمودند كه چه ميشد شما را اگر تاءخير ميكرديد تا پسين روزيكشنبه كه درد را بيشتر از بدن ميكشد.
در حديث ديگر فرمود كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در روز دوشنبه بعد از عصر حجامت كردند، باجرت حجام گندم دادند.
در حديث ديگر فرمود كه : حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم روز دوشنبه بعد از عصرحجامت ميكردند، و فرمود كه حجامت كردن در آخر روز دوشنبه درد را از بدن ميكشد كشيدنى .
در روايت ديگر منقول است كه : شخصى ديد كه حضرت امام موسى عليه السلام در روز جمعه حجامت ميكردند، گفت فداى تو شوم در روز جمعه حجامت ميكنى ؟ حضرت فرمود كه هرگاه خون زيادتى كند بر تو خواه در شب و خواه در روزآية الكرسى بخوان و حجامت بكن .
از حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم منقول است كه : هر كه حجامت كند در روز سه شنبه هفده