افتد، خون بند نمى شود تا بميرد، فرمود كه هر كه در وقت ظهر روز جمعه حجامت كند وبلائى باو برسد ملامت نكند مگر خود را.
در حديث ديگر فرمود كه آية الكرسى بخوان و در هر روز كه خواهى حجامت كن و فرمود كه حجامت سر نافع است ، براى ديوانگى و خوره وپيسى و درد دندان .
در حديث ديگر تاريكى چشم و دردسر و غلبه خواب ، و فرمود كه چون طفل چهار ماهه شود هر ماه يكمرتبه او را حجامت كنيد در گودى پشت سر كه لعابش را خشك مى كند، حرارت را از سر وبدنش مى كشد، منقول است كه حضرت امام محمد تقى عليه السلام طبيبى طلبيدند، فرمودند كه رگ كف دست را بگشايد.
منقول است كه : شخصى بحضرت صادق عليه السلام شكايت كرد از درد جگر حضرت او را فصد پا فرمود، شخصى ديگر شكايت كرد از خارش بدن فرمود كه سه مرتبه هر دو پا را حجامت كن در پشت پا يا در ميان كعب و بند پا، شخصى بحضرت موسى شكايت كرد از جرب فرمود كه فصد پاى راست بكن و بقدر دو درهم روغن بادام شيرين بر روى آب كشك بريز و بخور و ماهى و سركه مخور، شخصى ديگر بحضرت صادق شكايت كرد از جرب فرمود كه رگ اكحل را بگشا.(1) امام باقر(ع ) فرمود: هنگامى كه دو مؤ من به هم برخوردند و مصافحه كنند، خدا به آنها رو آورد و گناهانشان چون برگ درخت بريزند.(534)
(2) امام صادق (ع ) حد مصافحه را از آن حضرت پرسيدند، فرمود: (به اندازه ) گردش دور درخت خرما. (يعنى اگر چه به مقدار گردش دور درخت خرما از يكديگر جدا شوند، مستحب است با يكديگر مصافحه كنند).(535)
(3) رسول خدا(ص ) فرمود: چون با يكديگر رو به رو شديد، با سلام كردن و مصافحه ديدار كنيد، و چون از يكديگر جدا شويد با آمرزش خواهى جدا شويد.(536)
(4) هرگاه كه رسول خدا (ص ) با مردى مصافحه مى كرد، دست خود را از دست او نمى كشيد، تا وقتى كه او دست خود را از دست حضرت مى كشيد.(537)
(5) امام صادق (ع ) فرمود: با يكديگر مصافحه كنيد، زيرا مصافحه كينه را از بين مى برد.(538)(1) امام باقر(ع ) فرمود: با هر كه معاشرت دارى اگر توانى دست عطايت را به سر آنها بكشى و به آنها خير برسانى ، چنين كن .(539)
(2) امام صادق (ع ) در تفسير سخن خداى متعال (كه درباره يوسف (ع ) فرمايد:) ((ما تو را از نيكوكاران مى بينيم )) (يوسف ((12)) آيه 36) فرمود: براى (يوسف ) كسانى كه وارد مى شدند جا باز مى كرد، و به نيازمندان وام مى داد، و به ناتوانان كمك مى كرد.(540)
(3) امام باقر(ع ) فرمود: ياران خود را بزرگ بشماريد و احترامشان بكنيد، و برخى از شما به برخى ديگر هجوم نبريد، و به هم زيان مزنيد و بر هم حسد مورزيد و از بخل بپرهيزيد تا از بندگان با اخلاص (و شايسته ) خدا باشيد.(541)
(4) از امام باقر يا صادق (عليهما السلام ) روايت كرده اند كه فرمود: ترش ‍ رويى به مردم دشمنى به بار آورد.(542)
(5) امام باقر(ع ) فرمود: از كسى پيروى كن كه تو را مى گرياند و اندرزت مى دهد، نه از آن كه تو را بخنداند و گولت زند.(543)
(6) امام صادق (ع ) فرمود: با بدعت گذاران هم صحبت و هم نشين مشويد كه در نظر مردم چون يكى از آنها شويد.(544)
(7) امام صادق (ع ) فرمود: بپرهيز از دوستى با احمق زيرا كه تو هر چه از جانب او شادتر باشى ، او به بدى رساندن به تو نزديك تر است (مقصود اين است كه هر چه به دوستى او خوشحال تر باشى ، احتمال خطر زيان رساندن او به واسطه حماقتش به تو بيشتر شود.)(545)
(8) امام صادق (ع ) فرمود: خوش رفتارى و مدارا كردن با مردم يك سوم خردمندى است .(546)
(9) امام موسى بن جعفر(ع ) فرمود: دوستى كردن با مردم نيمى از خرد است .(547)
(10) امام صادق (ع ) فرمود: هر كه دست آزارش را از سر مردم بردارد فقط دستى را از آنها بازداشته ، ولى (در مقابل ) دستهاى بسيارى از آزار او خوددارى كنند.(548)
(11) امام صادق (ع ) فرمود: هرگاه يكى از برادران (دينى ) خود را دوست داشتى او را از آن آگاه كن .(549)
(12) امام صادق (ع ) فرمود: (احوال باطنى ) مردم را بازرسى و تفتيش مكن كه بى دوست مى مانى .(550)
شرح :
چون در عموم مردم خواه ناخواه نقطه ضعفهايى هست ، و كسى كه خالى از هر گونه عيبى باشد، انگشت شمار است . بنابراين اگر كسى در صدد تفحص ‍ از عيوب ديگران باشد تا آنكه دوست بى عيبى پيدا كند به چنين آرزويى دست نخواهد يافت و بدون رفيق خواهد ماند. پس بهتر آنكه به همان حسن ظاهر اكتفا كند و در پى تحقيق و كندكاو از احوال درونى مردم برنيايد.
(13) به امام صادق (ع ) عرض شد مردى مى گويد: تو را دوست دارم ، من چگونه بدانم كه او مرا دوست دارد؟ (و راست مى گويد) فرمود: دلت را آزمايش كن ، پس اگر تو نيز او را دوست دارى (بدان كه ) او هم تو را دوست دارد.(551)
(14) رسول خدا(ص ) فرمود: هرگاه بزرگوار قومى بر شما رسيد او را گرامى داريد.(552)
(15) امام صادق (ع ) فرمود: تكميل تحيت (سلام گفتن و خوش آمد) براى شخصى كه به سفر نرفته ، مصافحه (دست دادن با او) است ، و نسبت به آنكه از سفر آمده ، معانقه (و در آغوش گرفتن و دست به گردن همديگر انداختن ) است .(553)(1) حضرت باقر و صادق (ع ) فرمودند: و چون (دو مؤ من ) با هم ملاقات ، و مصافحه ، و معانقه كنند، خدا به آنها روى آورد.(554)
(2) حضرت صادق (ع ) فرمود: چون دو مؤ من يكديگر را در آغوش كشند رحمت خدا آنها را فرا گيرد.(555)
ميانه روى در عبادت
(1) امام صادق (ع ) فرمود: عبادت را به خود تحميل نكنيد.(556)
(2) رسول خدا(ص ) فرمود: همانا اين دين محكم و متين است ، پس با ملايمات در آن در آييد و عبادت خدا را به زور به بندگان خدا تحميل نكنيد، كه در اين صورت همانند سوار درمانده اى خواهيد بود كه نه مسافتى پيموده و نه مركبى به جا گذاشته است .(557)<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1674.txt">ناسازگارى</a><a class="text" href="w:text:1675.txt">نامه و جواب آن </a><a class="text" href="w:text:1676.txt">نرمى و ملايمت </a><a class="text" href="w:text:1677.txt">نيت</a></body></html>(1) امام باقر(ع ) فرمود: آن كس كه ناسازگارى بهره اش گردد، ايمان از او در پس پرده رود.(558)
شرح :
مجلسى (ره ) گويد: سر اينكه شخص ناسازگار از ايمان دور مى شود، اين است كه اولا، مؤ منين را آزار دهد و اين مخالف ايمان است ؛ زيرا مؤ من كسى است كه مسلمانان از دست و زبانش آسوده و در امان باشند و ثانيا به واسطه ناسازگارى از طلب دانش - كه به وسيله آن به پايه كمال ايمان رسد - محروم ماند، زيرا اسباب طلب آن برايش فراهم نگردد.
(2) رسول خدا(ص ) فرمود: اگر ناسازگارى قابل ديدن باشد، چيزى در ميان مخلوقات خدا زشت تر از آن نخواهد بود.(559)(1) حضرت صادق (ع ) فرمود: دادن جواب نامه مانند دادن جواب سلام واجب است .(560)(1) حضرت باقر(ع ) فرمود: براى هر چيزى قفلى است (كه آن را بدو حفظ كنند) و قفل ايمان نرمى و ملاطفت است . (چه آنكه هر كس نرمى را از دست دهد و خشم و قهر و خشونت پيش گيرد، ناچار به اعمالى دست مى زند كه ايمانش را دست مى رود).(561)
(2) رسول خدا(ص ) فرمود: نرمى ميمنت دارد و خشونت نحوست .(562)
(3) امام باقر(ع ) فرمود: خداوند ملايم است و ملايمت را دوست دارد و پاداشى كه به ملايمت مى دهد به خشونت و سختگيرى نمى دهد.(563)
(4) رسول خدا(ص ) فرمود: نرمى بر هر چه نهاده شود آن را زينت دهد و از هر چه بر كنده شود، زشتش سازد.(564)
(5) رسول خدا(ص ) فرمود: در نرمى فزونى و بركت است و هر كه از نرمى محرو