اف مى سازد.))
رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود: ((اگر وارد شهر جديدى شديد، از پياز آن شهر بخوريد كه از بيمارى وبا، مصون خواهيد شد.))
از امام صادق (عليه السلام ) راجع به منافع سير، پياز و تره سؤ ال شد، فرمود: ((خوب است خام خورده شوند.))
رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود: ((سير بخوريد، و خود را با آن درمان سازيد، چرا كه درمان كننده هفتاد بيمارى است .))
درمان با سياهدانه
امام صادق (عليه السلام ) فرمود: ((در سياهدانه ، شفاى هر بيمارى است ، اما از آن براى تب ، سردرد، ورم چشم و درد معده و هر دردى استفاده مى كنيم و به وسيله آن از خدا شفا مى گيريم .))
درمان با گوشت كبوتر
امام محمد باقر (عليه السلام ) فرمود: ((گوشت كبوتر، گوشت بابركتى است . آن را به آدم مبتلا به يرقان ، بخورانيد و بريان كنيد.))
درمان با خرما
پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود: ((خرما را ناشتا بخوريد كه كرمهاى شكم را مى كشد
امام صادق (عليه السلام ) فرمود: ((زنانتان را در حاملگى خرما بدهيد، تا فرزندانتان زيبا شوند.))
درمان با گوشت بره
امام صادق (عليه السلام ) فرمود: ((هر كس دچار ضعف قلب و بدن است ، بايد گوشت بره با شير بخورد.))
درمان با كشمش
پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود: ((بر شما باد به كشمش ! كه سودا را برطرف مى كند و بلغم را مى خورد و تن را سالم و اخلاق را نيكو مى كند و اعصاب را قوى كرده و ضعف و بيمارى را از بين مى برد.))
درمان با سنجد
امام صادق (عليه السلام ) فرمود: ((سنجد، گوشت آن گوشت ، پوستش ‍ پوست و هسته اش استخوان را مى روياند. با اين حال ، كليه ها را گرم و معده را شستشو و پاكيزه ميگرداند و نگهدار انسان از بواسير و قطره ، قطره آمدن بول است . ساقها را نيرومند و عرق جزام را ريشه كن مينمايد.))<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1088.txt">آدابى كه روح را زنده مى كنند</a><a class="text" href="w:text:1089.txt">آدابى كه دل را روشن مى كند</a><a class="text" href="w:text:1090.txt">آدابى كه موجب نور دل مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1091.txt">آدابى كه موجب رقت قلب مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1092.txt">آدابى كه موجب قوت قلب مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1093.txt">مكروهاتى كه موجب قساوت قلب مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1094.txt">آدابى كه موجب زيادى عقل مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1095.txt">مكروهاتى كه باعث كمى عقل مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1096.txt">آدابى كه موجب زيادى حافظه مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1097.txt">مكروهاتى كه حافظه را كم مى كنند</a><a class="text" href="w:text:1098.txt">آدابى كه نور چشم را زياد مى كنند</a><a class="text" href="w:text:1099.txt">مكروهاتى كه موجب كمى نور چشم مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1100.txt">آدابى كه عمر را طولانى مى كنند</a><a class="text" href="w:text:1101.txt">مكروهاتى كه عمر را تباه مى كنند</a><a class="text" href="w:text:1102.txt">آدابى كه موجب وسعت رزق مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1103.txt">مكروهاتى كه موجب فقر و تنگدستى مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1104.txt">آدابى كه موجب صحت بدن مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1105.txt">مكروهاتى كه موجب بيمارى بدن مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1106.txt">آدابى كه موجب نشاط و مسرت مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1107.txt">مكروهاتى كه موجب غم و اندوه مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1108.txt">آدابى كه باعث آمرزش انسان مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1109.txt">آدابى كه موجب امن از عذاب قبر مى شوند</a><a class="text" href="w:text:1110.txt">آدابى كه فشار قبر را از زنان بر مى دارد</a><a class="text" href="w:text:1111.txt">مؤ من هميشه پنج چيز براى انجام آداب به همراه دارد</a></body></html>1 - سخن گفتن با علما
2 - ديدار با رفقا
1 - بسيار ((قل هو اللّه )) خواندن
2 - كم خوردن
3 - هم نشينى با علما
4 - نماز شب
5 - رفتن به مساجد براى نمازفصل نهم : در عقيقه كردن و سر تراشيدن و آداب هر يك  
بدانكه عقيقه فرزند سنت مؤ كد است بر كسيكه قادر بر آن باشد و بعضى از علماءِ واجب ميدانند و بهتر آنستكه در روز هفتم واقع شود واگر تاءخير كند تا بلوغ طفل بر پدر سنت است و بعد از بلوغ تا آخر عمر بر خودش سنت است .
در احاديث معتبره بسيار وارد شده است كه عقيقه واجب است بر كسيكه او فرزندى بهم رساند.
در احاديث بسيار منقول است كه فرزند در گرو عقيقه است يعنى اگر نكنند او در معرض مردن و انواع بلاها است .
از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه عقيقه لازم است بر كسيكه غنى باشد وكسيكه فقير باشد بعد از آنكه بهمرساند بكند و اگر بهم نرساند بر او چيزى نيست او اگر عقيقه براى او نكنند تا وقتيك قربانى براى او بكنند از عقيقه مجزيست .
در حديث ديگر منقول است كه از آنحضرت پرسيدند كه ما طلب كرديم گوسفندى براى عقيقه و بدست نيامد چه ميفرمائيد تصدق كنيم قيمتش را؟ فرمود كه نه طلب كنيد تا بيابيد كه خدا دوست ميدارد خورانيد طعام و ريختن خون را.
در حديث ديگر پرسيدند كه فرزندى كه در روز هفتم بميرد عقيقه اش ميبايد كرد فرمود كه اگر پيش از ظهر بميرد عقيقه ندارد و اگر بعد از ظهر بميرد عقيقه بكنند.
در حديث معتبر از عمربن يزيد منقول است كه بخدمت آن حضرت عرضكرد كه نميدانم كه پدرم براى من عقيقه كرده است يا نه فرمود كه عقيقه بكن ، پس او در پيرى خود را عقيقه كرد.
در حديث حسن از آنحضرت منقول است كه فرزند را در روز هفتم نام مى گذارند و عقيقه ميكنند و سر مى تراشيدند و موى سرش را بانقره ميكشند و آن نقره را تصدق ميكنند و پا وران عقيقه را براى قابله كه مدد كرده است در زائيدن ميفرستند و باقى را بخورد مردم ميدهند و تصدق ميكنند.
در حديث موثق ديگر فرمود كه هرگاه پسرى با دخترى براى تو متولد شود عقيقه ميكنى در روز هفتم گوسفند يا شترى و نام بگذار و سرش ‍ را بتراش در روز هفتم و بوزن موى سرش طلا و نقره تصدق كن .
در حديث ديگر وارد شده است كه ربع گوسفند را بقابله ميدهند و اگر بى قابله زائيده باشد آن را بمادر ميدهند كه بهر كه خواهد بدهد اقلا بخورد ده كس از مسلمانان بدهد و هر چند زياده باشد بهتراست و خود از گوشت عقيقه نميخورد و اگر قابله زن يهوديه باشد قميت ربع گوسفند باو ميدهند.
در روايت ديگر وارد شده است كه بقابله ثلث گوسفند ميدهند. مشهور ميان علما آنستكه عقيقه يا شتريا گوسفند يا بزميباشد.
از حضرت امام رضا عليه السلام منقول است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم در روز ولادت اذان در گوش حسنين صلوات اللّه عليهما گفتند و حضرت فاطمه در روز هفتم از ايشان عقيقه كردند و بقابله پاى گوسفند را دادند با يك اشرفى و بايد كه اگر شتر باشد پنج ساله يا در شش يا بيشتر و اگر بز باشد يك ساله يا در دو باشد يا بيشتر و اگر گوسفند باشد اقلا ششماهم يا در هفت باشد و اگر هفت ماه تمام باشد بهتر است و ميبايد كه خصيه اش را نكشيده باشند و بهتر آنست كه نماليده باشند و مغز شاخش نشكسته باشد و گوشش نبريده باشد وبسيار لاغر نباشد و كور نباشد ولنگ بسيار لنگ نباشد كه برآن راه رفتن دشوار باشد.
در حديث معتبر از حضرت صادق عليه السلام منقول است كه عقيقه از باب قربانى نيست هر گوسفندى كه باشد خوبست غرض گوشت است هر چند فربه تر باشد 