رموده و به تو نيز همان را وحي كرديم و ابراهيم و موسي و عيسي را نيز بدان سفارش كرديم» آن حضرت اضافه فرمود: براي شما اي گروه شيعه ديني تشريع كرده كه آن را به نوح سفارش نموده است».
7- ابوخالد مكفوف از يكي از ياران خود نقل مي كند كه او گفت: امام صادق(ع) فرمود:« براي آن كس كه اين امر [ تشيّع] را در نهان ادّعا مي كند شايسته است كه آشكارا نيز بر آن دليل بياورد، عرض كردم: اين برهان كه بايد آن را در آشكار بياورد چيست؟ فرمود: حلال خدا را خلال بدارد و حرام خدا را حرام دارد، و او را ظاهري باشد كه باطنش را تصريق نمايد»
( اين حديث با باب مناسبت ندارد چون معني« امر» تشيّع است نه امامت).
8- سوره بن كُليب از امام باقر(ع) روايت كند كه آن حضرت درباره فرمايش خداوند كه فرموده:« رزو قيامت خواهي ديد آنان كه به خدا دروغ بسته اند چهره هايشان سياه گشته آيا جز در جهنّم جايگاهي براي متكبّران است؟ » فرمود: [ مراد] كسي است كه بگويد: من امام هستم و امام نباشد، عرض كردم: اگرچه علويّ و فاطميِّ باشد؟ فرمود: اگرچه علويّ و فاطميّ باشد، سؤال كردم هر چند از فرزندان عليّ بن أبي طالب (ع) باشد؟ پاسخ فرمود: هر چند از فرزندان عليّ بن أبي طالب باشد».
[ اين خبر تعريض به بعض سادات حسني است كه خود را امام مي شمردند]
و نيز از طريق ديگري از سورة كُلَيب از امام باقر(ع) همانند اين روايت جداگانه نقل شده است.
9- مالك بن أعيَن جُهَنّي از امام باقر(ع) روايت كند كه آن حضرت فرمود:« هر پرچمي كه پيش از پرچم حضرت قائم(ع) برافراشته گردد صاحب آن طاغوت است».
10- فُضيل گويد: امام باقر يا امام صادق(ع) فرمود:« هر كس مقام ما را ادّعا كند- يعني امامت را- او كافر است يا شايد فرمود: مُشرك است».
11- مالك بن اَعيَن جُهَنّي گفته است: از امام باقر(ع) شنيدم مي فرمايد:« هر پرچمي پيش از قيام قائم(ع) برافراشته شود پرچمدار آن طاغوت است».
12- ( باز از طريق ديگري نقل شده كه) مالك بن اَعْيَن جُهَنّي گفته است: از امام باقر(ع) شنيدم كه مي فرمايد:« هر پرچمي پيش از قيام قائم(ع) برافراشته شود – يا شايد فرموده بدرآيد – پرچمدار آن طاغوت است».
13- فضيل بن يسار گويد: از امام صادق(ع) شنيدم كه مي فرمايد:« هر كس خروج كرده و مردم را به سوي خود فراخواند در صورتي كه كسي در ميان مردم باشد كه از او برتر است پس چنين شخصي گمراه و بدعت گزاراست [ و هر كه ادّعاي امامت از جانب خدا كند و واقعاً امام نباشد او كافر است].
چه خواهد شد اكنون اي كاش مي دانستم حال كسي كه مدّعي امامت و پيشوائي امام باشد كه از جانب خدا نيست، نه نصّي براي پيشوائي اوست و نه او خود شايسته امامت است، و نه اهليّت اين مقام را دارد چگونه خواهد بود پس از اين گفته ائمه(ع) كه: سه كس هستند كه خداوند بر آنان نظر نمي افكند و عبارتند از: كسي كه ادّعا كند امام است و امام نباشد و كسي كه امامت امام بر حقّي را انكار كند و كسي كه پندارد آن دو نفر ياد شده بهره اي از اسلام دارند. و نيز پس از آنكه اين معصومين (ع) براي مدّعي اين جايگاه و مرتبه و براي چنين كسي كه آن را ادّعا كند كفر و شرك را مسلّم داشته اند، از اين دو و از كوردلي به خدا پناه مي بريم، اما مردم هر چه به سرشان آمده تنها ناشي از كم آشنائي آنان با روايت و فهم و درايت از اهلِ بيتِ  عصمت و رهبران است، از خداي عزّوجلّ افزوني فضل او را مي خواهيم، ( فضلِ خويش را بر ما بيشتر گرداند) و اينكه موّاد احسان و دانش خويش را از ما قطع نكند، و ما نيز- همچنان كه خداي عزّوجلّ پيامبر خود را در كتابش ادب آموخته- مي گوئيم: پروردگارا به رحمت و احسانت دانش ِ ما را بيفزا، و آنچه را كه بدان به ما منّت نهاده اي پا بر جا و ثابت بدار: و آن را امانت و عاريه شده ( موقّتي و ناپايدار) قرار مده. 
فصل سوم : در آداب زين و لجام 
بدانكه احوط و اولى آنست كه زين و لجام هريك از طلا و نقره نباشد سنت است كه بالش ميان زين و ارتوك كه بر روى اسب اندازند و قطيفه كه بر روى شتر اندازند و سوار شوند حرير نباشد و سرخ نباشد و زنان را بر زين سوار شدن كراهت شديد دارد.
در احاديث معتبره وارد شده كه از جمله علامات بدى كه در آخرالزمان ظاهر شود آنست كه زنان بر زين سوارشوند.
در روايت حسن از حضرت صادق ((عليه السلام )) منقول است كه زين ، مركب ملعونست براى زنان .
بسند معتبر از حضرت امام محمد باقر((عليه السلام )) منقول است كه جايز نيست زن را سوار شده بر زين ، مگر از براى ضروريات ، يادرسفر.
در حديث صحيح منقول است كه على بن جعفر از حضرت امام موسى ((عليه السلام )) پرسيدند كه آيا سوار ميتوان شد بر اسبى كه زين و لجام آن نقره باشد.
فرمود كه اگر روكشى باشد كه از آن جدانتوان كرد باكى نيست و اگر چنين نباشد، سوار نميتوان شد.
در حديث ديگر از حضرت صادق ((عليه السلام )) منقول است كه حلقه ناقه رسول ((صلى الله عليه وآله وسلم )) از نقره بود و در احاديث معتبره بسيار وارد شده است كه حضرت رسول ((صلى الله عليه وآله و سلم )) بحضرت امير المؤ منين ((عليه السلام )) فرمود كه زينهار كه سوار مشو بر ميثره سرخ كه آن از چيزهائى است كه شيطان بر آن سوار ميشود و ميثره بالش زين است و بالشى است كه برروى جهاز شتر ميگذارند و بر رويش سوار ميشوند.
در روايت ديگر منقول است كه حضرت امام زين العابدين ((عليه السلام )) بر قطيفه سرخ سوار مى شدند.
در حديث ديگر منقول است كه از حضرت صادق ((عليه السلام )) پرسيدند از پوست حيوانات درنده مانند پوست ببر و پلنگ وشير حضرت فرمود كه بر روى آنها سوار ميتوان شد اما در وقت نماز نمى توان پوشيد.
دراحاديث معتبره از حضرت رسول منقول است كه فرمود كه پنج چيز است كه تامردن ترك نمى كنم يكى سوار شده بر الاغ جل كرده و از حضرت امام موسى ((عليه السلام )) منقول است كه در بينى هر چهار پائى شيطانى هست چون خواهيد كه آنرا لجام كنيد بسم الله بگوئيد.
در حديث صحيح از حضرت صادق ((عليه السلام )) منقول است كه هرچهارپائى كه چموشى كند در وقت لجام كردن و غير آن يا رم كند در گوشش اگر بگذارد و گرنه بر آن بخوانند اين آيه را اَفَغَيْرَ دينِ اللّهِ يَبْغُونَ وَلَهُ اَسْلَمَ مَنْ فِى السَّمواتِ وَ الاَْرْضَ طَوْعًا وَ كُرْهًا وَاِلَيْهِ يُرْجَعُونَ.فصل چهارم : در ادعيه و آداب سوارى  
از حضرت رسول ((صلى الله عليه وآله و سلم )) منقول است كه چون كسى بر چهارپائى سوار شود و بسم الله بگويد ملكى رديف او ميشود و اورا نگاه مى دارد تافرود آيد در وقت سوار شدن بسم الله نگويد شيطان رديف او ميشود و باوميگويد خوانندگى بكن و اگر نتواند خوانندگى كرد باو مى گويد كه آرزوهاى باطل محال بكن پس او پيوسته در آرزو است تاپائين آيد و فرمود كه هركه در وقت سوارى بگويد بِسْمِ اللّهِ لاحَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى هَدانا لِهذا وَما كُنّا لِنَهْتَدى لَوْلا اَنْ هَدانَا اللّهُ سُبْحانَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هذا وَما كُنّا لَهُ مُقْرِنينَ البته محفوظ باشد خود وچهار پايش تا فرود آيد.
ازحضرت روسول ((صلى الله عليه 