ْسَ الْمَصِيرُ و خوردن ربا است چنانچه ميفرمايد الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا لا يَقُومُونَ إِلَّا كَما يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطانُ مِنَ الْمَسِّ و سحر است چنانچه ميفرمايد وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ و زنا است چنانچه ميفرمايد وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً  يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً  إِلَّا مَنْ تابَ و قسم دروغ است كه شخص بداند كه امر بر خلاف آنست و عمدا سوگند ياد كند چنانچه ميفرمايد إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ تا آخر آيه و خيانت كردن است چنانچه ميفرمايد وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ، و منع كردن زكاة واجبى و نرسانيدن بمستحق آنست چنانچه ميفرمايد وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ تا آخر آيه و ميفرمايد وَ مَنْ يَكْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ، و شراب خوردن است چنانچه آن را به بت پرستيدن مقرون ساخته، و ترك نماز يا چيزى از واجبات است عمدا چنانچه رسول خدا (ص) فرموده، من ترك الصلاة متعمدا من غير علة فقد برء من ذمة الله و ذمة رسوله، و عهد شكستن و قطع رحم است چنانچه ميفرمايد أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ و حضرت موسى بن جعفر (ع) فرمود كه عمر و بن عبيد بيرون رفت در حالتى كه صداى ناله او بلند بود و گريه ميكرد و ميگفت كه سوگند بخدا كه هلاك شد كسى كه براى خود فتواى دهد و با شما در فضل و علم منازعه كند. (2) از احمد بن محمد بن ابى نصر بزنطى از حضرت رضا (ع) كه گفت بحضرت رضا (ع) عرض كردم كه ابتداى بوى خوش از كجا بود آن جناب فرمود كسانى كه در جانب شما هستند و يا اينكه پيش از شما بودند.
مقصود عامه عميا است چه ميگويند عرض كردم كه ميگويند چون كه آدم بزمين هند فرود آمد از فراق بهشت گريه كرد و اشك چشم او جارى شد پس رگهاى چند يعنى چند جدول در زمين پيدا شد و بوى خوش گرديد.
حضرت فرمود چنين نيست كه اينها ميگويند و لكن حوا گيسوان خود را ببرگهاى درخت بهشت آميخته ميكرد و مى‏بست.
پس چون بزمين فرود آمد و بمعصيت مبتلا شد خون حيض ديد و بغسل كردن مامور شد پس گيسوان خود را گشود حقتعالى بادى فرستاد و بگيسوان او وزيد و وزيدن آن باد نرمى بود.
پس آن باد بهر مكانى كه خدا خواست پراكنده شد و بوى خوش از آن مكان‏

                          218
پيدا شد. (1) حضرت محمد بن على بتوسط آباء خود از حضرت صادق (ع) روايت كرده است كه آن جناب فرمود مكروه است كه مرد در شب اول از هر ماه و شب نيمه آن و شب آخر آن جماع كند و هر كس اين اوقات جماع كند فرزند او ديوانه بيرون آيد نمى‏بينى كه شدت صرعى شدن ديوانه و نهايت اوج ديوانگى او در اول ماه و وسط ماه و آخر ماه است و فرمود هر كس در وقتى كه قمر در برج عقرب باشد تزويج كند خوشى نه بيند و هر كس در اواخر ماه تزويج كند بايد تن در دهد از براى سقط شدن ولد خود (2) از حضرت رضا (ع) مروى است كه آن جناب فرمود بنده على الاتصال دزدى ميكند تا اينكه ديه دست خود را استيفا كند بعد از آن حقتعالى دزدى او را ظاهر كند (3) از حضرت رضا (ع) مروى است كه آن جناب فرمود جبرئيل به پيغمبر نازل شد و عرض كرد يا محمد پروردگار تو بر تو سلام مى‏رساند و ميفرمايد كه دختران باكره بمنزلت ميوه درخت باشند.
پس هر گاه ميوه درخت رسيد دوائى از براى آن نيست مگر چيدن آن و اگر نچينند آفتاب آن را فاسد ميكند و بار آن را ميريزد و ضايع ميكند دختران باكره نيز هر گاه بمرتبه زنان رسيدند دوائى از براى آنها نيست مگر شوهر والا از فتنه كردن ايمن نباشند.
پس رسول خدا بر بالاى منبر رفت و از براى مردم خطبه انشا نمود و آنچه خداوند ايشان را مأمور كرده بود بايشان اعلام فرمود عرض كردند يا رسول اللَّه بچه كس شوهر دهيم فرمود بكفوهاى خودشان عرض كردند كفو ايشان كيانند فرمود مؤمنان بعضى كفو بعضى ديگرند.
پس حضرت از منبر فرود نيامد تا اينكه ضباعه دختر زبير بن عبد المطلب را بمقداد بن اسود تزويج نمود پس از آن فرمود ايها الناس من دختر عم خود را بمقداد تزويج كردم تا اينكه نكاح شايع شود ميان شما. (4) از ريان بن صلت مروى است كه گفت قومى در خراسان نزد حضرت رضا (ع) آمدند و عرض كردند كه گروهى از اهل بيت تو مرتكب اعمال قبيحه ميشوند كاش آنها را از آن اعمال نهى ميفرمودى فرمود چنين كارى نكنند عرض كردند چرا فرمود زيرا كه از پدر بزرگوارم شنيدم كه نصيحت زبر و درشت است بر شنونده و از اين جهت مشكل تاثير كند. (5) از حضرت رضا (ع) مروى است كه آن جناب فرمود كسى كه متشابه قرآن را يعنى آياتى از قرآن كه معانى آن معلوم نيست رد كند بمحكم و ظاهر المعنى از قرآن يعنى بطبق آنها معنى كند يا اينكه اكتفا كند بمحكمات و متشابهات را عمل نكند براه راست راهنمائى شده است.
پس از آن فرمود كه در اخبار ما اهل بيت متشابه و محكم دارد مثل متشابه و محكم قرآن پس‏
                          219
متشابهات آن را بمحكمات رد كنيد نه اينكه بمتشابهات عمل كنيد و محكمات را طرح كنيد تا اينكه گمراه شويد. (1) حسن بن على بن فضال از حضرت رضا (ع) روايت كرده كه آن جناب فرمود هر كس در روز اول ماه و شب روزه بدارد و نيت او رسيدن باجر آخرت باشد بهشت از براى او واجب مى‏شود و هر كس نيمه ماه رجب روزه بدارد در آخرت شفاعت كند مثل ربيعه و مضر «مترجم گويد» كه ربيعه و مضر دو برادر بودند و پسران نزار بن معد بن عدنان بودند و ميراث خود را قسمت كردند بمضر طلاى بسيار دادند و بربيعه اسبان بيشمار و اين مثل است در عرب كه چون خواهند كنايه از كثرت آرند بربيعه و مضر آورند از جهت كثرت ميراث آنها و مضر الحمراء نيز گويند از آن جهت كه طلاى سرخ باو بميراث رسيده و در احاديث ذكر ربيعه و مضر بسيار است كه كنايه از كثرت است و هر كس روز آخر ماه رجب را روزه بدارد حقتعالى او را از پادشاهان بهشت قرار دهد و شفاعت او قبول شود در حق پدر و مادر و فرزند و برادر و خواهر و عم و عمه و خال و خاله و شناسايان و همسايگان او و اگر چه در ايشان كسانى باشند كه مستوجب آتش باشند (2) حضرت حسن بن على ابن محمد بتوسط آباء امجاد خود از امير المؤمنين (ع) روايت كرده است كه آن جناب فرمود روزى رسول خدا (ص) ببعضى اصحاب فرمود اى بنده خدا دوست بدار در راه خدا و دشمن بدار در راه خدا و دوستى كن در راه خدا و دشمنى كن در راه خدا زيرا كه كسى بدوستى خدا بغير از اين راه نرسد و تا چنين نباشد طعم ايمان را نيابم اگر چه نماز و روزه‏اش بسيار باشد و امروز اخوت و دوستى مردم نسبت بيكديگر بجهت دنيا است از براى فراهم آوردن دنيا دوستى و دشمنى كنند و اين بى‏نياز نكند ايشان را از خدا چيزى يعنى خداوند مرحمت خود را شامل حال اينها نكند و او را غضب كند.
عرض كرد چگونه بدانم كه در راه خدا دوستى كردم و دشمنى كردم و كيست دوست خدا تا اينكه او را دوست دارم و كيست دشمن خدا تا اينكه او را 