امي كه خود در ميدان عمل قرار گيرند در مي مانند. ما وقتي به پشت سر خويش مي نگريم پدران و مسئولان پيشين را به ناتواني و بي كفايتي متهم مي سازيم. اين قضاوت ها به سبب آن است كه در شرايط آنان نيستيم و آگاهي به ظرفيت ها و توانايي و شرايط آنان نداريم. اين گونه است كه قضاوت ها نادرست مي شود و ديگران نيز نسبت به ما چنين قضاوتي خواهند داشت.
هرگز مشق نانوشته غلط ندارد و كساني كه در ميدان عمل قرار نگرفته اند نمي توانند مدعي شوند كه بهتر از مسئولان كنوني عمل مي كنند. اين مطلبي عام و كلي است و افراد در زندگي و رفتارهاي شخصي و اجتماعي مي بايست در هنگام داوري به همه جوانب عمل توجه كنند، در غير اين صورت عملي كه به عنوان نقد انجام مي دهند در حقيقت چيزي جز اتهام زني نيست كه از نظر قرآن گناه و از نظر قانوني و فقهي جرم و از نظر اخلاقي رذيلت است.
بنابراين لازم است كه همه نامزدها بكوشند تا به تبليغ توانمندي هاي خويش و ظرفيت هاي جامعه توجه داشته باشند و از اتهام زني و ناتوان خواني ديگران خودداري كنند؛ مگر آن كه ادله كافي و مستدل داشته باشند. در اين صورت نيز مي بايست همه مسائل اخلاقي و امنيتي را مراعات كنند.
شخص پيش از آن كه مساله اي را مطرح سازد مي بايست خود را در دادگاه وجدان بگذارد كه طرح اين مساله تا چه اندازه مناسب و لازم و خدايي است و آيا مي تواند در پيشگاه خداوند پاسخ مناسبي براي طرح آن داشته باشد؟نامزدها مي بايست همواره در كلام، ادب را مراعات كنند. ادب به معناي رعايت بسياري از ريزه كاري ها و ظرافت هاي رفتاري است كه شايد در وهله نخست بي اهميت و غيرضروري باشد ولي در عمل دانسته مي شود كه بسياري از مردم به اين نكات ريز و ظرايف رفتاري توجه و اهتمام دارند.
از جمله آدابي كه نامزدها مي بايست به آن توجه كنند مساله ادب با مخالفان است كه در آياتي چون 108سوره انعام و 88سوره هود و 125 سوره نحل بدان اشاره شده است.
در حالي كه نامزدها رقيبان هم مي باشند و رقابت، امري غير از مخالفت است، با اين همه برخوردها به جاي آن كه براساس ادب نسبت به برادر ديني باشد به شكل برخورد با مخالفان مي باشد. با اين همه اگر مراعات ادب نسبت به مخالف را نيز داشته باشند مي توان گفت كه رفتارها مي بايست بهتر از اين باشد كه اكنون هست.
به سخن ديگر، نامزدها به عنوان برادران ديني در عرصه رقابت مي بايست به عنوان استباق به كار خير با هم رقابت داشته باشند نه آن كه به عنوان مخالفان در برابر هم قرار گيرند.
اگر بخواهيم اصول و كليات اخلاق انتخاباتي را برشماريم بيش از آن است كه در يك مقاله بگنجد از اين رو به همين مقدار بسنده مي شود. اميد است با مراعات همين اندك گام هاي بلندتري به سوي فرهنگ سازي برداريم.<?xml version='1.0' encoding='UTF-8' standalone='yes' ?><html><body><a class="text" href="w:text:43.txt">مقدمه</a><a class="folder" href="w:html:44.htm:false:true">1. مشاركت انتخاباتي</a><a class="folder" href="w:html:55.htm:false:true">2. رفتار انتخاباتي</a><a class="folder" href="w:html:59.htm:false:true">3. اخلاق انتخاباتي</a></body></html>انقلاب اسلامي، انقلابي به نام خدا است كه با تكيه بر حضور و مشاركت مردم شكل گرفت و ادامه يافت. امام خميني رضوان الله تعالي عليه با اتكاء به «خدا و مردم» انقلاب را رهبري و الگوي نوين حكومت ديني را بر پايه نظريه «مردم سالاري ديني» با عنوان «جمهوري اسلامي» به مردم پيشنهاد كرد و با آراء عمومي، نظام جديد مستقر گرديد. امروز هم خلف صالح ايشان با همين مبنا راه امام(ره) را ادامه مي‌دهند. بر اين اساس حضور چشمگير و حداكثري مردم در پاي صندوق‌هاي رأي، مورد تأكيد هميشگي رهبر فرزانه انقلاب اسلامي، حضرت آيت‌الله العظمی خامنه‌‌اي(مدظله العالی) بوده است. نظام جمهوري اسلامي بر مشاركت عمومي شهروندان در تعيين سرنوشت خويش اصرار دارد و رمز اقتدار ملي را در اصول مشاركت عمومي و همبستگي ملي مي‌داند كه به عنوان شعارهاي محوري سال 1384 اعلام گرديد.
آنچه پيش روي خوانندگان عزيز قرار دارد، نكاتي چند از بيانات حضرت آيت‌الله العظمی خامنه‌اي(مدظله العالی) پيرامون انتخابات است. اميد مي‌رود تأمل در آنها موجب شناخت بهتر و بيشتر مقوله انتخابات و اهميت آن و انجام درست مسئوليت در اين ساحت باشد. مباحث در سه عنوان تنظيم شده است. عنوان نخست، مشاركت انتخاباتي ، عنوان دوّم، رفتار انتخاباتي و عنوان سوم، اخلاق انتخاباتي است .<?xml version='1.0' encoding='UTF-8' standalone='yes' ?><html><body><a class="text" href="w:text:45.txt">1-1. حضور مردم در صحنه: هنر بزرگ انقلاب اسلامي</a><a class="text" href="w:text:46.txt">1-2. نقش مردم در نظام اسلامي</a><a class="text" href="w:text:47.txt">1-3. حضور در انتخابات، رأي به جمهوري اسلامي و قانون اساسي</a><a class="text" href="w:text:48.txt">1-4. انتخابات؛ حق و تكليف</a><a class="text" href="w:text:49.txt">1-5. مشاركت انتخاباتي و اقتدار ملي</a><a class="text" href="w:text:50.txt">1-6. حضور حداكثري مردم در انتخابات</a><a class="text" href="w:text:51.txt">1-7. تلاش دشمن براي دلسرد كردن مردم</a><a class="text" href="w:text:52.txt">1-8. انتخابات و كارآمدي نظام</a><a class="text" href="w:text:53.txt">1-9. نقش عملكرد مسئولان در افزايش ميزان مشاركت عمومي</a><a class="text" href="w:text:54.txt">پي‌نوشت‌ها:</a></body></html>برادران و خواهران عزيز! ملت بزرگ ايران! شما امتحان‌هاي بسيار خوبي را در اين دوران طولاني داديد؛ امتحان اتحادتان، امتحان آگاهيتان، امتحان همراهي و همكاري‌تان با مسئولين، امتحان حضورتان در صحنه‌هاي گوناگون، امروز موضوع انتخابات مطرح است. شركت در انتخابات يك وظيفه عمومي براي آحاد ملت ايران است. شما براي اينكه دريابيد چرا اين مشاركت وظيفه است، دو راه داريد: يكي اينكه بدانيد رأي شما به كسي كه توفيق پيدا خواهد كرد از طرف شما منتخب شود، در روحيه او، در عملكرد او، در توانايي‌هاي او، در حيثيت جهاني او و در قدرت فعاليت او در داخل، چقدر اثر مي‌گذارد! بدانيد كه حضور شما بسيار تعيين كننده است. اين، همان حضور مردمي است كه هنر بزرگ انقلاب اسلامي بوده است و در اين كشور تا قبل از انقلاب اسلامي، در طول تاريخ و در طول قرن‌ها سابقه نداشته است. 1وقتي امام بر روي عنصر «مردم» تكيه مي‌كرد، لفاظي نمي‌كرد؛ به معناي حقيقي كلمه به اصالت عنصر «مردم» در نظام اسلامي معتقد بود و مردم را در چند عرصه مورد توجه دقيق و حقيقي خود قرار داد.
عرصه اول، عرصه تكيه نظام به ‌آراي مردم است. تكيه نظام به آراي مردم، يكي از ميدان‌هايي است كه مردم در آن نقش دارند. حضور مردم و اعتقاد به آنها بايد در اينجا خود را نشان دهد. در قانون اساسي ما و در تعاليم و راهنمايي‌هاي امام، هميشه بر اين نكته تأكيد شده است كه نظام بدون حمايت و رأي و خواست مردم، در حقيقت هيچ است. بايد با اتكاء به رأي مردم كسي بر سر كار بيايد. بايد با اتكاء به اراده مردم، نظام حركت كند. انتخابات رياست جمهوري، انتخابات خبرگان، انتخابات مجلس شوراي اسلامي و انتخابات ديگر، مظاهر حضور رأي و اراده و خواست مردم است. اين يكي از عرصه‌هاست. لذا امام بزرگوار، هم در دوران حيات خود به شدت به اين عن