<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:2.xml">کتابخانه همراه شهید غلامرضا زهره منش</a><a class="text" href="w:text:1941.txt">معرفی و وصیت نامه شهید</a><a class="text" href="w:text:1942.txt">درباره کتابخانه</a></body></html>ورود كاروان امام حسين (ع) به سرزمين كربلا

كاروان حسينى، روز دوم محرم سال 61 هجرى، در حالى كه سپاه حر بن يزيد رياحى آنان را همراهى مى كردند، به سرزمين كربلا وارد شدند .

ابا عبدالله الحسين (ع) پرسيدند: نام اين سرزمين چيست؟ گفتند: كربلا .

فرمودند: خداوندا! از غمها و بلاها به تو پناه مى برم! اينجا محل اندوه و مصيبت است .

پياده شويد! اينجا محل پياده شدن ما و محل ريختن خون ما و محل قبرهاى ما است .

اين خبر را جدم رسول خدا به من داده است .

اصحاب پياده شدند و سپاه حر نيز توقف نمود .

سپس حر بن رياحى طى نامه اى عبيدالله بن زياد را از ماجرا باخبر ساخت .

عبيدالله بن زياد نيز به امام حسين عليه السلام نامه اى به اين مضمون نوشت: اى حسين! به من خبر رسيده كه در كربلا توقف كرده اى .

يزيد به من نوشته است كه نخوابم و شكم خود را از غذا سير نكنم تا تو را بكشم و يا تسلم حكم من شوى! والسلام .

امام حسين (ع) پس از قرائت نامه، آن را به دور انداختند و حتى جواب آن را ندادند .

ابن زياد پس از شنيدن اين خبر، عمر سعد را به عنوان فرمانده سپاه نصب كرد و به او دستور داد با امام بجنگد و به او وعده داد اگر به اين دستور عمل كند، حكومت رى را به او واگذار خواهد كرد .

گرچه عمر سعد ابتدا نمى پذيرفت و نمى خواست خون امام را به گردن بگيرد، ولى عشق و علاقه مفرط به دنيا و حكومت، او را به اطاعت واداشت و حاضر به جنگ با فرزند رسول خدا (ص) شد .

روز بعد، عمر سعد با چهار هزار سواره نظام وارد سرزمين كربلا مى شود .

پس از ورود به كربلا، عمر سعد نماينده اى را نزد امام حسين (ع) مى فرستد و هدف حركت حضرت را جويا مى شود .

حضرت در پاسخ فرمودند: شما خودتان به من نامه نوشتيد و خواستيد به كوفه بيايم .

اكنون اگر از سخن خود برگشته ايد، من نيز برخواهم گشت و اينجا را ترك خواهم نمود .

عمر سعد كه مى خواست تا آنجا كه مقدور كار به مصالحه بيانجامد، پاسخ امام را به عبيدالله بن زياد نوشت .

عبيدالله در پاسخ نامه عمر سعد چنين گفت: اكنون كه او در چنگال ما گرفتار شده است، هرگز رهايش نخواهم كرد! سپس به منبر رفت و مردم را به نبرد با پسر رسول خدا (ص) تشويق كرد و به آنان وعده پاداش و جايزه داد .

پس از آن، سيل نامه نگاران و دعوت كنندگان پسر رسول خدا (ص)، به لشكرى پيوستند كه مى رفت تا خون او را بريزد! ابن زياد طى چند مرحله، سپاهيانى را براى عمر سعد فرستاد تا آنكه عدد سپاهيان او به 20 هزار نفر رسيد .

روز هفتم محرم سال 61 هجرى فرا رسيد .

فرستاده ابن زياد نامه اى را به عمر سعد تسليم كرد .

در آن نامه از عمر سعد خواسته شده بود كه هر چه زودتر بين ياران امام و آب فرات حائل شود و نگذارد حتى يك قطره آب به آنان برسد .

عمر سعد نيز عده اى را به محافظت از شريعه فرات گماشت .

بدين ترتيب، روز هقتم محرم، آب به روى كاروان حسينى بسته شد و تشنگى شديدى بر زنان و كودكان غلبه نمود .

از آب هم مضايقه كردند كوفيان خوش داشتند حرمت مهمان كربلا مسامحه كارى هاى عمر سعد بر عبيدالله بن زياد پوشيده نبود و بيم آن مى رفت كه او از دستور جنگ با امام حسين (ع) سرپيچى كند و در زمانى كه بايد نتيجه گيرى كرد، ميدان را ترك نمايد .

لذا عبيد الله بن زياد، شمربن ذى الجوشن را كه مردى خشن و قسى القلب بود، همراه با نامه اى به كربلا، نزد عمر بن سعد فرستاد .

ابن زياد مجددا از عمر سعد خواست تا به امام پيشنهاد كند همه بدون قيد و شرط تسليم شوند و در صورت نپذيرفتن اين پيشنهاد، آنها را زنده به كوفه بفرستد و يا با آنان بجنگد .

ابن زياد شفاها به شمر گفت: اگر عمر سعد فرمان را نپذيرفت، تو فرمانده سپاه هستى؛ او را گردن بزن و سرش را نزد من بفرست! عمر سعد نامه عبيدالله را خواند و شمر به او گوشزد كرد كه در صورت نپذيرفتن فرمان، فرماندهى را از دست خواهد داد .

او حاضر به از دست دادن اين سمت نشد و آمادگى خود را براى اجراى دستور اعلام كرد و شمر را به فرماندهى پياده نظام لشكر منصوب نمود .

 جانكاهى متحمّل شد و شايد جان خود را در اين راه نيز از دست داد، امّا دنيايى را روشن ساخت و يا مانند ((پاستور)) كه با كشف ميكروب ميليونها انسان را از خطر مرگ رهايى بخشيد و دهها مانند اينها، در برابر عمل خود نزد خداوند پاداشى خواهند داشت ، يا نه ؟ و اصولاًوضعيت اينها چگونه خواهد بود؟23. (وصيت نامه امام حسين عليه السلام )
حضرت سيدالشهداء عليه السلام هنگام حركت از مدينه بسوى مكه وصيت نامه ذيل را نوشت و با انگشترى خويش مهر كرد و به برادرش ، محمد حنفيه داد.
به نام خداوند بخشنده مهربان
بطور يقين حسين گواهى مى دهد كه خدايى جز الله نيست و شريكى براى او وجود ندارد و محمد بنده و فرستاده اوست كه آيين حق را از نزد حق تعالى آورد.
او گواهى مى دهد كه بهشت و جهنم حق است و روز قيامت بى گمان به وقوع مى پيوندد و خداوند متعال انسانها را از قبرها بر مى انگيزد.
بى شك من برا تفريح و خوشگذرانى و اظهار كبر و فساد و ظلم از مدينه خارج نشدم بلكه جز اين نيست كه براى صلاح در امت جدم ، سفر را آغاز كرده و مى خواهم امر به نيكى و نهى از زشتى كرده و به سيرت جدم و پدرم ، على بن ابيطالب ، رفتار كنم ؛ هر كس اين حقيقت را از من بپذيرد و از من پيروى كند، راه خدا را برگزيده و گرنه ، صبر مى كنم تا خداوند متعال بين من و اين قوم به حق داورى كند و او بهترين داوران است .
برادرم ! اين وصيت من به تو است و توفيق من جز از خدا نيست و به خدا توكل كرده و بازگشتم به سوى اوست . (71)
بالحسين تسعدون و به تشقون . (72)
تنها ره سعادت و خوشبختى و يا شقاوت و بدبختى شما به واسطه حسين است .
رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1001.txt">روش امام حسين (ع) در دوران معاويه </a><a class="text" href="w:text:1002.txt">احتجاج با عالمان و دعوتشان براى يارى حق</a><a class="text" href="w:text:1003.txt">توجّه به شيعيان و سرپرستى آنان</a><a class="text" href="w:text:1004.txt">جعل روايت درباره سيره امام حسين (ع)</a></body></html>امـام حـسـيـن (ع) در مقام امامى منصوب از جانب خداوند و در چارچوب موضع گيرى اصولى خويش مـبـنـى بـر حـفـظ وضـعـيت صلح و خوددارى از قيام عليه معاويه ، در شرايط حاكم بر آن دوره ، مـاءمـوريـتى را كه در حيات امّت اسلامى عهده دار بود به انجام مى رساند. برخى ماءموريت هاى آن حـضـرت در چـارچـوب وظايف عمومى و مشترك همه ائمه (ع) و برخى ديگر در چارچوب وظايف ويـژه خـود آن حـضـرت جـاى مـى گرفت . آنچه در اين باره تعيين كننده بود، شرايط سياسى و اجـتـمـاعـى حـاكـم بـر آن حـضـرت و نـيـز اسـلام و امـّت اسـلامـى بـود. بـه هـر حال خط مشى كلى رفتار امام (ع) را به صورت زير مى توان ارائه داد.

1 - دعوت به حق و دفاع از آن

در حالى كه آراى عمومى جهان اسلام در تلاطم امواج گمراه كننده سياسى و دينى 