
487- كامل الزيارت ، ص 236. وسائل ، ج 10، ص 346.
488- كامل الزيارات ، ص 238.
489- وسائل ، ج 10، ص 326.
490-همان .
491- همان ، ص 232، كامل الزيارات ، ص 294 و 295.
492- همان ، ص 353.
493- همان ، ص 359، كامل الزيارات ، ص 316.
494- همان ، ص 373، كامل الزيارات ، ص 327.
495- وسائل ، ج 10، ص 341.
496- وسائل ، ج 10، ص 386.
497- ترابيه در برابر عثمانيه به كار مى رفته كه در مورد مختار مى نويسند او عثمانيه بود انگاه ترابيه شد. فتوح ، ج 5، ص 165.
498- فتوح ، ج 5، ص 165.
499- طبرى ، ج 5، ص 92.
500- طبرى ، ج 5، ص 71.
501- طبرى ، ج 5، ص 66.
502- طبرى ، ج 5، ص 71.
503- همان ، ص 92.
504- همان ، ص 94.
505- همان ، ص 97.
506- همان ، ص 104، مروج الذهب ، ج 3 ، ص 94.
507- طبرى ، ج 5، ص 5، فتوح ، ص 5، ص 178.
508- طبرى ، ج 5، ص 7، فتوح ، ج 5، ص 180 و 182.
509- فتوح ، ج 5، ص 165، يعقوبى ، ج 2، ص 175.
510- طبرى ، ج 5، ص 162.
511- طبرى ، ج 5، ص 168.
512- همان ، ص 177.
513- رجال كشى ، ص 127.
514- ارشاد، ج 2، ص 174.
515- طبرى ، ج 5، ص 302.
516- همان ، ص 451، مروج الذهب ، ج 3، ص 166.
517- طبرى ، ج 6، ص 145.
518- مروج الذهب ، ج 3، ص 206، تنفيج المقال ، ص 468.
519- عيون اخبار الرضا، ج 2، ص 228.
520- تنفيح المقال ، ج 1، ص 469.
521- همان ، ص 668.
522- طبرى ، ج 6، ص 144 و 148.
523- طبرى ، ج 6، ص 144.
524- همان ، ص 145.
525- ارشاد، ج 2، ص 171.
526- تنقيح المقال ، ج 1، ص 468.
527- طبرى ، ج 6، ص 149.
528- تنقيح المقال ، ج 1، ص 469.
529- طبرى ، ج 6، ص 163، تنقيح المقال ، ص 469.
530- مروج الذهب ، ج 3، ص 212، طبرى ، ج 6، ص 163 و 198.
531- ابراهيم ، 26.
532- امام حسن (ع ) الگوى زندگى ، ص 172.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:459.txt">درباره کتاب</a><a class="text" href="w:text:460.txt">مقدّمه</a><a class="text" href="w:text:461.txt">سابقه عزادارى براى امام حسين (عليه السلام)</a><a class="text" href="w:text:462.txt">امانت پيامبر نزد ام سلمه</a><a class="text" href="w:text:463.txt">نخستين سوگوارى ها پس از عاشورا</a><a class="text" href="w:text:464.txt">عزادارى خاندان يزيد</a><a class="text" href="w:text:465.txt">شاعران و سروده هاى عاشورايى</a><a class="text" href="w:text:466.txt">خراسان و عزادارى براى اولاد حسين (عليه السلام)</a><a class="text" href="w:text:467.txt">حضور امام رضا (عليه السلام) و هدايت عزادارى ها</a><a class="text" href="w:text:468.txt">مورّخان اهل سنت و گزارش عاشورا</a><a class="text" href="w:text:469.txt">عزادارى در عصر آل بويه</a><a class="text" href="w:text:470.txt">غزنويان و عزادارى سيدالشهدا</a><a class="text" href="w:text:471.txt">عزادارى در نظاميه بغداد </a><a class="text" href="w:text:472.txt">مقتل نويسى در ميان اهل سنت </a><a class="text" href="w:text:473.txt">عزادارى در خراسان و ماوراءالنهر </a><a class="text" href="w:text:474.txt">گريه شام بر حسين (عليه السلام) در آستانه حمله مغول</a><a class="text" href="w:text:475.txt">تيموريان و فراگيرى عزادارى (911 - 782 ق)</a><a class="text" href="w:text:476.txt">كمال الدين ملاحسين واعظ كاشفى (م 910)</a><a class="text" href="w:text:477.txt">فخرالدين على صفى كاشفى</a><a class="text" href="w:text:478.txt">نورالدين عبدالرحمان جامى (889 - 817 ق)</a><a class="text" href="w:text:479.txt">دربار تيمورى و مراسم عزادارى</a><a class="text" href="w:text:480.txt">عزادارى اهل سنت پس از تيموريان (از قرن يازدهم تاكنون)</a><a class="text" href="w:text:481.txt">آسياى ميانه و عزادارى سيدالشهدا</a><a class="text" href="w:text:482.txt">عزادارى در شبه قاره و جنوب شرق آسيا</a><a class="text" href="w:text:483.txt">اهل سنت افغانستان و عزادارى حسينى </a><a class="text" href="w:text:484.txt">عزادارى كردهاى سنى مذهب</a><a class="text" href="w:text:485.txt">عزادارى در قلمرو عثمانى</a><a class="text" href="w:text:486.txt">شمال افريقا</a><a class="text" href="w:text:487.txt">پاورقی</a></body></html>نام کتاب : عزادارى امام حسين عليه السلام در ميان اهل سنّت

نویسنده : عبدالمجيد ناصرى

منبع : مرکز تعلیمات اسلامی واشنگتنويژگى هاى تربت امام حسين عليه السلام
تربت امام حسين عليه السلام دارى ويژگى هايى است :
1 - از كعبه معظمه اشرف است .
2 - آن زمين از زمين هاى بهشت است .
3 - سجده بر آن خاك مقدس ، حجاب هاى هفتگانه را پاره مى كند.
4 - نگاه داشتن آن سبب ايمنى از بيم ها است .
5 - در ميان متاع باعث بركت است .
6 - مستحب است كام طفل را با آن خاك بردارند.
7 - قرار دادن در قبر همراه مرده باعث ايمنى از عذاب مى شود.
8 - دفن كردن مرده در آن زمين مقدس ، سبب دخول بهشت است ؛ بدون حساب .
9 - گردانيدن دانه هاى آن ، ثواب تسبيح گفتن را دارد.
10 - تسبيح كردن با دانه هاى آن تربت ، هفتاد برابر ثواب دارد.
11 - در زمان شهادت امام حسين عليه السلام اين تربت ، هر جا بود تبديل به خون شد.
و در كتاب هاى معتبر علما و فقهاى بزرگ شيعه به تواتر رسيده كه آن خاك پاك مورد توجه رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلم و امامان عليهم السلام ، كه همتاى قرآنند، بود. و اولين كسى كه بعد از شهادت حضرت سيدالشهداء عليه السلام از آن خاك پاك برداشته و به آن تبرك جست ، حضرت سيدالساجدين امام زين العابدين عليه السلام بوده كه آن خاك پاك را در كيسه اى نهاد و بر آن سجده مى كرد و تسبيحى از آن ساخته و با آن ذكر مى گفت و بعد از آن حضرت ، تمام ائمه طاهرين به آن خاك سجده مى نمودند و شيعيان را براى رسيدن به نهايت اجر و ثواب ، نه به قصد وجوب به اين كار دعوت مى كردند. و با تاكيد دستور مى دادند كه سجده براى خداى تعالى بايد بر زمين پاك باشد، ولى بر تربت امام حسين عليه السلام برتر است و باعث افزايش ثواب مى گردد.
چنان كه شيخ طوسى روايت نموده است كه :
حضرت امام صادق عليه السلام مقدارى از تربت امام حسين عليه السلام را در پارچه اى زرد ريخته و موقع نماز مقابل خود باز مى نمود و بر آن سجده مى كرد و تا مدتى شيعيان به اين طريق خاك را با خود نگاه مى داشتند اما بعدها براى آنكه كوتاهى نگردد به صورت مهر درآوردند و به عنوان تبرك همراه خود دارند و در موقع نماز بر آن سجده مى كنند.(629)مقدّمه

همدردى عاطفى و همنوايى روحى با عاشورا و شهادت امام حسين (عليه السلام) و يارانش اختصاص به شيعيان ندارد. اين مطلب حتى در ميان اهل سنت نيز به مذهب خاص و گرايش ويژه محدود نمى شود، بلكه حالت فراگير دارد. از اين رو، اهل سنت به طور عموم از شهادت امام حسين (عليه السلام) و يارانش اظهار اندوه و حزن كرده و در عمل هم از فجايع كربلا اظهار نفرت و انزجار نموده اند. البته چگونگى ابراز تألّم آنان متفاوت بوده است؛ برخى همچون شيعيان، افزون بر اشك روان بر امير كاروان عاشورا، بر آمران و مباشران اين فاجعه لعن فرستاده اند و شمارى پس از اظهار تأسف و غم نسبت به واقعه كربلا، پى آمدهاى معنوى و كرامات بى مانند شهادت جانسوز آل رسول (صلّى الله عليه وآله) را نگاشته و عمق جنايت عاملان عاشورا را از اين رهگذر تصوير نموده اند.

پيش از پرداختن به سير تاريخى سوگوارى عاشورا در ميان اهل سنت، بايد اين نكته را متذكر شويم كه همان گونه كه عاشورا يك انقلاب سياسى در برابر دستگاه بنى اميه بود، ياد و نام عاشورا و زنده نگه داشتن شهادت امام حسين (عليه السلام) در پهنه اجتماع و حوزه قلم نيز به عنوان پديده اى سياسى بيش از همه مورد حساسيت و وحشت زمامداران فساد پيشه و خودسر زمانه قرار گرفت؛ آن را به عنوان يك تهديد سياسى و چالش ريشه دار نگريسته و از راه هاى گوناگون به خاموشى اين شعله حق و نور الهى رو آورده اند. هرچند اهل س