انگى در حرمين شريفين و محو آثار تاريخى و خالى كردن سرزمينهاى حرمين از شواهد غيرقابل انكار بر تاريخ اسلام، هرجنايتى را به مصلحت استعمار مرتكب مى‎شوند، لذا آنها را در حرمين شريفين حكومت دادند و تا اين زمان كه ارتش آمريكا، انگليس و فرانسه و ديگر غربيها و طرفداران صهيونيست براى حمايت از سعوديها و در واقع حفظ موقعيت و نفوذ خود در منطقه، عربستان را اشغال نموده و به طور رسمى تحت‎الحمايه بودن رژيم سعودى را ـ كه اگر حمايت امريكا نباشد دو ساعت هم در حرمين دوام نخواهد آورد ـ به جهانيان اعلام كردند كه عربستان پايگاه دولتهاى كفّار عليه اسلام و مسلمين گرديد «انا للّه و انا اليه راجعون».
(138) - ـ سوره كهف، آيه110،
(139) - ـ سوره كهف، آيه110،
(140) - ـ سوره كهف، آيه110،
(141) - ـ سوره كهف، آيه 110.
(142) - ـ سوره مؤمنون، آيه91.
(143) - ـ سوره قصص، آيه71 ـ 72.
(144) - ـ سوره قصص، آيه71 ـ 72.
(145) - ـ سوره انبياء، آيه22.
(146) - ـ تفسير اسرار القران، ج2، ص34 (طـ دوم).
(147) - ـ سوره بقره، آيه125.
(148) - ـ نقل شده است كه: مرحوم آيت‎الله آخوند خراسانى پس از سالها بعداز فوت آيت‎الله ميرزاى شيرازى ـ رحمة‎الله عليهما ـ به سامره مشرف شده بود، حلقه دَر خانه مرحوم ميرزا را بوسيده و گريسته بود.
(149) - ـ با اينكه اين اعمال نيز تحت عنوان تعظيم شعائر يا تقدير از استاد يا ترحم به فرزند و غير اينها مشروع و سنت است.
(150) - ـ اين شعر يا از مجنون است و يا از زبان او گفته شده است.
(151) - ـ «در خانه‎هايى (مانند معابد، مساجد، منازل انبيا و اوليا) خدا رخصت داده كه آنجا رفعت يابد و در آن ذكر نام خدا شود و صبح و شام تسبيح و تنزيه ذات پاك او كنند» (سوره نور، آيه36).
(152) - ـ الدر المنثور، ج5، ص50 شواهد التنزيل، ج1، ص410.
(153) - ـ سوره انبيا، آيه87،
(154) - ـ سوره اسراء، آيه44.
(155) - ـ سوره نور، آيه41.
(156) - ـ سوره بقره، آيه74.
(157) - ـ «و (اى رسول) اگر ما اين قرآن (عظيم‎الشأن) را بر كوه نازل مى‎كرديم مشاهده مى‎كردى كه كوه از ترس خدا خاشع و ذليل، متلاشى مى‎گشت» (سوره حشر، آيه21).
(158) - ـ «در روى زمين براى اهل يقين ادله قدرت الهى پديدار است و هم در نفوس خود شما» (سوره ذاريات، آيه 20 ـ 21).
(159) - ـ «و اين مردم بى‎خرد چه بسيار بر آيات و نشانه‎هاى قدرت حق در آسمانها و زمين مى‎گذرند و از آن روى مى‎گردانند» (سوره يوسف، آيه105).
(160) - ـ نهج‎البلاغه فيض، خطبه 108، ص327.
(161) - ـ سوره طه، آيه50.
(162) - ـ سوره آل عمران، آيه33.
(163) - ـ سوره فاطر، آيه32.
(164) - ـ سوره نساء، آيه79.
(165) - ـ سوره نساء، آيه78.
(166) - ـ سوره مائده، آيه64.
(167) - ـ سوره زمر، آيه67.
(168) - ـ سوره فجر، آيه22،
(169) - ـ سوره فتح، آيه10،
(170) - ـ سوره توبه، آيه40.
(171) - ـ سوره طور، آيه48.
(172) - ـ سوره زمر، آيه42،
(173) - ـ سوره نحل، آيه32.
(174) - ـ سوره نساء، آيه97.
(175) - ـ سوره سجده، آيه11.
(176) - ـ سوره انعام، آيه61.
(177) - ـ سوره آل عمران، آيه49.
(178) - ـ نفس المهموم (منشورات مكتبة بصيرتى ـ قم)، ص239.
(179) - ـ سوره بقره، آيه30.
(180) - ـ سوره طلاق، آيه12.
(181) - ـ سوره انعام، آيه59.
(182) - ـ سوره رعد، آيه 8 ـ 9.
(183) - ـ سوره غافر، آيه19.
(184) - ـ سوره بقره، آيه255.
(185) - ـ حقير، فعلاً چون رساله را بدون مراجعه به كتابى مى‎نويسم لذا رقم بيان شده در نظرم نيست.
(186) - ـ حقّ اليقين / شبّر، ج1، ص47 (مركز انتشارات اعلمى ـ تهران).
(187) - ـ وافى، ج1، باب 34، ح9.
(188) - ـ ستمكاران، علم و حلم او را انكار مى‎نمايند يا مثل بعض فلاسفه منكر علم او به جزئيات مى‎شوند يا سخنان ديگر كه با تنزّه و تقدّس حضرت او منافات دارد.
(189) - ـ كافى، ج5، باب الحث على الطلب و التعرض للرزق، ص78، ح6.
(190) - ـ كافى، ج5، من كدّ على عياله، ص88، ح1.
(191) - ـ كافى، ج5، باب الصناعات، ص113، ح1.
(192) - ـ احياء الميت بفضائل اهل‎البيت، ح44. كنزالعمال، ج14، ص379، ح39013 (با اندكى اختلاف).
(193) - ـ طبرانى كه يكى از بزرگترين محدثين اهل سنت در قرن سوم و چهارم است از ابى‎الطفيل محامى و از ابى‎برزه كه او نيز از مشاهير اصحاب پيغمبر ـ صلّى الله‎عليه وآلهـ است روايت نموده است كه پيغمبر فرمود:
«لا تزول قدما عبد حتى يسأل عن اربعة عن جسده فيما ابلاه و عمره فيما افناه و ماله من اين اكتسبه و فيما انفقه و عن حبّ اهل البيت فقيل: يا رسول الله فما علامة حبّكم فضرب بيده على منكب على ـ ـ‎عليه‎السلام‎ـ» (المعجم الاوسط، ص104 ـ 105، ح2212).
يعنى: «قدم بنده‎ى از مكان خود برداشته نخواهد شد تا از چهار چيز از او سؤال شود از جسدش كه در چه آن را كهنه و فرسوده كرده و از عمرش كه در چه آن را فانى نموده. و از مالش كه از كجا آن را كسب كرده و در چه صرف نموده است و از دوستى اهل بيت. گفته شد: يا رسول الله علامت دوستى شما چيست؟ پيغمبر ـ صلّى الله‎عليه وآله ـ دست بر شانه على ـ ـ‎عليه‎السلام‎ـ ـ زد «يعنى دوستى اين».
و شريف سمهودى يكى ديگر از علماى بزرگ اهل سنت در كتاب جواهر العقدين در قسم دوم آن مشحون به فضائل اهل بيت ـ ـ‎عليهم‎السلام‎ـ ـ است اين حديث را به اين لفظ در دو مورد از ابى‎برزه روايت كرده است:
«قال: قال رسول‎الله صلّى الله‎عليه وآلهوسلّم و نحن جلوس ذات يوم: والذى نفسى بيده لاتزول قدم على قدم يوم‎القيامة حتى يسأل الله عزّوجل عن اربع: عن عمره فيما افناه، و عن جسده فيما ابلاه، و عن ماله مما كسبه و فيما انفقه، و عن حبّنا اهل‎البيت فقال له عمر: يا نبىّ‎الله ما آية حبّكم فوضع يده على رأس على و هو جالس الى جانبه و قال: آية حبى حبّ هذا من بعدى».
(194) - ـ عدة‎الداعى، ص128.
(195) - ـ بحارالانوار، ج 2، ص 33.
(196) - ـ سوره نجم، آيه3.
(197) - ـ نهج‎الفصاحه (با ترجمه)، ص191.
(198) - ـ سوره قلم، آيه4.
(199) - ـ بحارالانوار، ج43، ص331، ب16، ح1.
(200) - ـ سوره نحل، آيه32.
(201) - ـ سوره يونس، آيه64.
(202) - ـ كافى، ج3، باب ان المؤمن لايكره على قبض روحه، ص127، ح2.
(203) - ـ سوره انبياء، آيه 103.
(204) - ـ كافى، ج2، باب ادخال السرور على المؤمنين، ص152، ح8.
(205) - ـ سوره بقره، آيه15.
(206) - ـ سوره آل عمران، آيه54.
(207) - ـ سوره روم، آيه10.
(208) - ـ المفردات فى غريب القرآن، ص471 (ماده مكر).
(209) - ـ عدة‎الداعى، ص154، كافى، ج2، باب الاوقات و الحالات التى يرجى فيها الاجابه، ص347، ح8.
(210) - ـ كافى (با ترجمه)، ج4، باب البكاء ص233، ح1.
(211) - ـ همان مدرك، ح2.
(212) - ـ .
(213) - ـ .
1 و 5 ـ كافى، ج 2، ص 482.
(214) - ـ كافى (باترجمه)، ج4، باب البكاء، ص235، ح8.
(215) - ـ همان مدرك، ص236، ح11.
(216) - ـ عدة‎الداعى، ص163 ـ 164.
(217) - ـ سوره احزاب، آيه56.
(218) - ـ كافى (باترجمه)، ج4، باب الصلاة على النبى مُحَمَّد واهل بيته عليهم‎السلام، ص249، ح7.
(219) - ـ همان مدرك، ص250، ح8.
(220) - ـ همان مدرك، ص252، ح15.
(221) - ـ همان مدرك، ح17.
(222) - ـ كافى (باترجمه)، ج4، باب الصلاة على النبى محمد و اهل بيته عليهم السلام، ص247، ح1.
(223) - ـ همان مدرك، ص250، ح10.
(224) - ـ همان مدرك، ص252، ح16.
(225) - ـ سوره حج، آيه2.
(226) - ـ سوره شعراء آيه 88 ـ 89.
(227) - ـ سوره قارعه، آيه 4 ـ 5.
(228) - ـ سوره عبس، آيه 34 ـ 36.
(229) - ـ سوره ابراهيم، آيه 48.
(230) - ـ سوره ابراهيم: آيه 49 ـ 50.
(231) - ـ سوره كهف، آيه 47 ـ 49.
(232) - ـ سوره همزه، آيه 6ـ 7.
(233) - ـ سيد ابن طاوس عليه